"Οι αστικές επαναστάσεις, σαν τις επαναστάσεις του δέκατου όγδοου αιώνα, ορμούν γρήγορα από επιτυχία σε επιτυχία, τα δραματικά τους αποτελέσματα ξεπερνούν το ένα το άλλο, άνθρωποι και πράγματα φαίνονται σαν σε φωτιές διαμαντιών. Η έκσταση είναι το πνεύμα κάθε ημέρας. Μα η ζωή τους είναι μικρή. Σε λίγο φτάνουν κι όλας στο ανώτατο σημείο τους και μια μακρυά αποχαύνωση κυριεύει ύστερα την κοινωνία πριν μάθει να αφομειώνει νηφάλια τα αποτελέσματα της ορμητικής και θυελλώδικης εποχής της.

Αντίθετα οι προλεταριακές επαναστάσεις, όπως οι επαναστάσεις του δέκατου ένατου αιώνα, κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε στιγμή την πορεία τους, γυρίζουν πάλι σε εκείνο που φαίνεται πως έχει πραγματοποιηθεί για να το ξαναρχίσουν από την αρχή, χλευάζουν με ωμή ακρίβεια τις ασυνέπειες, τις αδυναμίες και τις ελεεινότητες που παρουσιάζουν οι πρώτες δοκιμές τους, φαίνονται πως ξαπλώνουν κάτω τον αντίπαλό τους μόνο για να αντλήσει καινούργιες δυνάμεις από τη γη και να σηκωθεί μπροστά τους πιο γιγάντιος, οπισθοχωρούν ολοένα μπροστά στην απροσδιόριστη απεραντοσύνη των ίδιων των σκοπών τους, ώσπου να δημιουργηθούν οι όροι που κάνουν αδύνατο κάθε πισωγύρισμα και οι ίδιες οι περιστάσεις φωνάζουν: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα".

Κ. Μάρξ. 18η Μπρυμέρ

Σημαντικά πολιτικά γεγονότα

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Η ΘΕΩΡΙΑ ΟΤΙ Η ΚΡΙΣΗ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ ΛΟΓΩ ΕΕ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΑΜΠΟΤΑΡΙΣΤΩΝ

Η κυ­ρί­αρ­χη πλέ­ον κα­θε­στω­τι­κή ερμηνεί­α της χρε­ω­κο­πί­ας εί­ναι αυ­τή
των Σα­μα­ρά-Τσί­πρα-Κου­βέ­λη και των ψευ­τοκε­ϋν­σια­νών «οι­κο­νο­μο­λό­γων» τους. Όσοι αστοφι­λε­λεύ­θε­ροι πλέ­ον θέ­λουν να επι­βιώ­σουν πο­λι­τι­κά ή να μην χά­σουν τις δουλειές τους στα ΜΜΕ έχουν ου­σια­στι­κά προ­σχω­ρή­σει στη θέ­ση των πα­ρα­πά­νω ότι μπο­ρεί δη­λα­δή αρχι­κά να βρε­θή­κα­με με μια υπερ­χρέ­ω­ση της χώ­ρας αλλά ότι τη με­γά­λη ζη­μιά, τη με­γά­λη εσω­τε­ρι­κή κα­τα­στρο­φή, ανερ­γί­α και εξαθλί­ω­ση, δη­λα­δή την ασυ­γκρά­τη­τη υπερ­χρέ­ω­ση και χρε­ω­κο­πί­α, την προ­κά­λε­σε η ίδια η ΕΕ με τα διά­φο­ρα μνη­μό­νια και τα με­σο­πρό­θε­σμα προ­γράμ­μα­τά της. Η θέ­ση αυ­τή συ­μπυ­κνώ­νε­ται στο ότι δεν έφε­ρε η χρε­ω­κο­πί­α το μνη­μό­νιο αλλά το μνη­μό­νιο τη χρε­ω­κο­πί­α.

Από την πρώ­τη στιγ­μή της ελλη­νι­κής κρί­σης η θε­ω­ρί­α αυ­τού του μαύ­ρου γκε­μπελί­στι­κου με­τώ­που ήταν στη λο­γι­κή της η εξής: Με τη μεί­ω­ση των μι­σθών και των συ­ντά­ξε­ων κα­θώς και με την υπερ­φο­ρο­λό­γη­ση που επέ­βα­λε το μνη­μό­νιο μειώ­νε­ται η κατα­να­λω­τι­κή δύ­να­μη των μα­ζών, οπό­τε μειώ­νε­ται το ντό­πιο εμπό­ριο και η ντό­πια πα­ρα­γω­γή κα­τα­να­λω­τι­κών αγα­θών. Το απο­τέ­λε­σμα εί­ναι ότι αυ­ξά­νε­ται η ανερ­γί­α οπό­τε μειώ­νε­ται κι άλλο η κα­τα­νά­λω­ση οπό­τε μειώ­νε­ται κι άλλο η πα­ρα­γω­γή κα­θώς και η φο­ρο­λο­γη­τέ­α ύλη. Έτσι η ανερ­γί­α και το χρέ­ος με­γα­λώνουν στο έπα­κρο,  η πα­ρα­γω­γή συν­θλί­βε­ται μέ­χρι που έρχε­ται η ολο­κλη­ρω­τι­κή κα­τα­στρο­φή και η από­λυ­τη χρε­ω­κο­πί­α. Αντί­θε­τα, ισχυ­ρί­ζο­νται, χω­ρίς μειώ­σεις των μι­σθών και χω­ρίς την υπερ­φο­ρο­λό­γη­ση της κα­τα­νά­λω­σης και με την ταυ­τό­χρο­νη χρη­μα­το­δό­τη­ση των επεν­δύ­σε­ων που ο Σα­μα­ράς και ο Κου­βέ­λης τη βλέ­πουν με την επι­πλέ­ον «α­να­πτυ­ξια­κή» χρη­μα­το­δό­τη­ση της ΕΕ και ο Τσί­πρας με την ανα­στο­λή των πλη­ρω­μών (δη­λα­δή με την ανοι­χτή κήρυ­ξη της χρε­ω­κο­πί­ας και την ανα­δια­νο­μή του πα­ρα­γό­με­νου πλού­του), θα έρθει και η ανά­πτυ­ξη.
Οι «κε­ϋν­σια­νοί» μας ενώ κα­ταγ­γέλ­λουν τις μειώ­σεις μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων και την υπερ­φο­ρο­λό­γη­ση ώστε να βο­η­θη­θεί η ανά­πτυ­ξη και να υπάρ­ξουν νέ­ες επεν­δύ­σεις, αυ­τές τις  επεν­δύ­σεις επί­μο­να τις σα­μπο­τά­ρουν. Ο Τσί­πρας εί­ναι γνω­στός σα­μπο­τα­ρι­στής και δεν χρειά­ζε­ται να στα­θού­με σε αυ­τόν. Ο Σα­μα­ράς και ο Κου­βέ­λης, πο­λύ πιο ύπου­λοι, υπο­στή­ρι­ξαν το σα­μπο­τά­ρι­σμα δε­κά­δων δις επεν­δύ­σε­ων που ακύ­ρω­σε η κυ­βέρ­νη­ση Πα­παν­δρέ­ου με απο­φά­σεις της σε όλα τα επί­πε­δα: χω­ρο­τα­ξι­κό, ΕΣΠΑ, κρα­τι­κό βιο­μη­χα­νι­κό, ιδιω­τι­κό βιο­μη­χα­νι­κό, γε­ωρ­γι­κό, με­τα­φο­ρι­κό, του­ρι­στι­κό, ερευ­νη­τι­κό κλπ.

Οι κύ­ριοι αυτοί μι­λούν για επεν­δύ­σεις και ανά­πτυ­ξη κρύ­βο­ντας το γε­γο­νός ότι πα­ρά τους όλο και πιο χα­μη­λούς μι­σθούς η ντό­πια βιο­μη­χα­νι­κή πα­ρα­γω­γή, που θα έπρε­πε έτσι να γί­νε­ται φθη­νό­τε­ρη, δεν εκτοπί­ζει τις ει­σα­γω­γές και δεν αυ­ξά­νει τις εξα­γωγές. Οι εξα­γω­γές το 2008 ήταν 19,8δις και το 2010 αντί να ανέ­βουν λό­γω πτώ­σης των μι­σθών, δη­λα­δή του κό­στους έπε­σαν στα 17,08. Επί­σης οι ει­σα­γω­γές πα­ρά την τε­ρά­στια πτώ­ση της κα­τα­να­λω­τι­κής δύ­να­μης του πλη­θυ­σμού  έμει­ναν ψη­λά οπό­τε το εμπο­ρι­κό έλλειμ­μα το 2008 που ήταν στα 44 δις συ­νέ­χι­σε το 2010 να εί­ναι ψη­λά στα 28,27 δις. Ταυ­τό­χρο­να και χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά και οι ντό­πιες επεν­δύ­σεις και οι ξέ­νες- που όταν πα­ρά­γουν εξα­γώ­γι­μα αγα­θά τρέ­χουν πά­ντα στις χώ­ρες που χρε­ω­κο­πούν γιατί εκεί τσα­κί­ζο­νται τα με­ρο­κά­μα­τα - εί­ναι ου­σια­στι­κά μη­δε­νι­κές, αφού στην πρά­ξη απα­γο­ρεύ­ο­νται. Αυ­τό το πα­ρα­γω­γι­κό κε­νό που κρα­τά­ει τη χώ­ρα σή­με­ρα στη χρε­ο­κο­πί­α εί­ναι το ίδιο που τη χρε­ο­κό­πη­σε. 
Να για­τί η χώ­ρα για να ζή­σει συ­νε­χί­ζει πα­ρά τους μι­σθούς της χρε­ο­κο­πί­ας και την τε­ρά­στια ανερ­γί­α  να χρε­ώ­νε­ται για να αγο­ράσει απ έξω προ­ϊ­ό­ντα αξί­ας 28,27 δις.  Αυ­τό και μό­νο κα­ταρ­ρί­πτει τη θε­ω­ρί­α ότι τη χρε­ο­κο­πί­α την  προ­κα­λεί η χα­μη­λή εσω­τερι­κή κα­τα­νά­λω­ση και η συ­να­κό­λου­θη χα­μη­λή ζή­τη­ση βιο­μη­χα­νι­κών αγα­θών όπως λένε οι κα­θε­στω­τι­κοί οι­κο­νο­μο­λό­γοι. Το δη­μο­σιο­νο­μι­κό έλλειμ­μα και επο­μέ­νως η χρε­ο­κο­πί­α δη­μιουρ­γεί­ται από το έλλειμ­μα του ΙΤΣ (Ισο­ζύ­γιου Τρε­χου­σών Συ­ναλ­λα­γών), δη­λα­δή από τις ελλειμ­μα­τι­κές οι­κο­νο­μι­κές σχέ­σεις της χώ­ρας με το εξω­τε­ρι­κό, σε τε­λευ­ταί­α ανά­λυ­ση από το έλλειμ­μα πα­ρα­γω­γής της χώ­ρας.
Το υπερβολικά αρνη­τι­κό Ι.Τ.Σ εί­ναι αυ­τό που αυ­ξά­νει στην Ελλά­δα το δη­μό­σιο έλλειμ­μα και σω­ρεύ­ει επί δε­κα­ε­τί­ες χρέ­η που ισού­νται μα­ζί με τους τό­κους τους με το συ­νο­λι­κό δη­μό­σιο χρέ­ος. Δεν με­γά­λω­νε δη­λαδή το δη­μο­σιο­νο­μι­κό έλλειμ­μα επί χρό­νια για­τί τά­χα δεν εί­χε αρκε­τά έσο­δα το κρά­τος από τους φό­ρους και για­τί εί­χε πάρα πολ­λά έξο­δα για μι­σθούς, επι­δό­μα­τα ανερ­γί­ας και τα ασφα­λι­στι­κά τα­μεί­α, αλλά γιατί δεν είχα­με βιο­μη­χα­νί­α. Αυ­τό μπο­ρεί να το κα­τα­λά­βει κα­νείς και εμπει­ρι­κά. Όταν κά­ποιος ιδιώ­της κλέ­βει μα­ζί με τον εφορια­κό το δη­μό­σιο αυ­τά τα κλεμ­μέ­να λε­φτά πά­νε εί­τε σε κα­τα­θέ­σεις εί­τε πά­νε στην ατο­μι­κή κα­τα­νά­λω­ση των κλε­φτών, εί­τε πά­νε στο εξω­τε­ρι­κό. Στην Κί­να τα κλεμ­μέ­να γίνο­νται σε με­γά­λο βαθ­μό πα­ρα­γω­γι­κό κε­φά­λαιο. Στην Ελλά­δα όπου και οι κα­τα­θέ­σεις γίνο­νται σε ελά­χι­στο πο­σο­στό πα­ρα­γω­γι­κό κε­φά­λαιο όλα γί­νο­νται κυ­ρί­ως ατο­μι­κή κα­τα­νά­λω­ση εκτός από αυ­τά που γί­νο­νται κα­τα­θέ­σεις σε ξένες χώ­ρες που γί­νο­νται και πα­ρα­γω­γι­κό κε­φά­λαιο αυ­τών των χω­ρών. Το ίδιο συμ­βαί­νει και με τους δη­μό­σιους υπάλ­λη­λους, τους ανέρ­γους και τους συ­ντα­ξιού­χους. Αυ­τω­νών τα λε­φτά γί­νο­νται σκέ­τα ατο­μι­κή κα­τα­νά­λω­ση. Τε­λι­κά επει­δή η ατο­μι­κή κα­τα­νά­λω­ση πά­ει σε με­γά­λο βαθ­μό σε ει­σα­γω­γές βιο­μη­χα­νι­κών προϊόντων για­τί δεν έχου­με αρκε­τή βιο­μη­χανί­α  η χώ­ρα συ­νο­λι­κά χρε­ώ­νε­ται και βασι­κά χρε­ώ­νε­ται το κρά­τος. Δεν χρε­ω­κο­πού­με για­τί κλέ­βου­με ή τε­μπε­λιά­ζου­με. Χρε­ω­κο­πού­με για­τί γκρε­μί­ζου­με τα εργο­στά­σιά μας και ζού­με από εργο­στά­σια άλλων χω­ρών. Αν επι­τρέ­πο­νταν τα εργο­στά­σια οι έλλη­νες και με­τα­νά­στες εργά­τες που εί­ναι οι πιο σκλη­ρά εργα­ζόμε­νοι της ΕΕ και δου­λεύ­ουν στην κα­θυ­στε­ρημέ­νη μι­κρή πα­ρα­γω­γή θα μπο­ρού­σαν να θρέ­ψουν ένα δι­πλά­σιο αριθ­μό πα­ρα­σί­των κλε­φτών και χα­σο­μέ­ρη­δων από όσους ζού­νε ως τώ­ρα. Αυ­τό θα προ­κα­λού­σε ανυ­πό­φο­ρη ανι­σό­τη­τα  και επα­νά­στα­ση αλλά όχι χρε­ω­κο­πί­α. Γι αυ­τό δεν χρε­ω­κο­πεί η πιο διε­φθαρ­μέ­νη Κί­να.

Η με­γά­λη απά­τη των σα­μα­ρά­δων, τσι­πραί­ων, κου­βέ­λη­δων, «α­ρι­στε­ρών» πα­σό­κων  και των οι­κο­νο­μο­λό­γων τους εί­ναι η εξής: Κρύ­βουν και δεν μι­λούν για το πραγ­μα­τι­κό βα­θύ και ανα­ντίρ­ρη­το για κά­θε σο­βα­ρό αστό οι­κονο­μο­λό­γο στο εξω­τε­ρι­κό φι­λε­λεύ­θε­ρο η κε­ϋν­σια­νό, αί­τιο της ελλη­νι­κής χρε­ο­κο­πί­ας που εί­ναι η τε­ρά­στια ελλειμ­μα­τι­κή σχέ­ση της χώ­ρας μας με το εξω­τε­ρι­κό. Η δια­φο­ρά μας με αυ­τούς τους δυ­τι­κούς οι­κο­νο­μο­λό­γους εί­ναι ότι αυ­τοί απο­δί­δουν το έλλειμμα στα ψη­λά μι­σθο­λο­γι­κά έξο­δα των ιδιω­τών και του κρά­τους, βα­σι­κά στην υπερ­κα­τα­νά­λω­ση του πλη­θυ­σμού. Εμείς το απο­δί­δου­με στο πα­ρα­γω­γι­κό σα­μπο­τάζ, δη­λα­δή στον πο­λι­τι­κοι­κο­νο­μι­κό πό­λε­μο ενίο­τε και στρα­τιω­τι­κό ενός ιμπε­ρια­λι­σμού ενά­ντια στη χώ­ρα μας, οπό­τε τε­λι­κά στην ελλη­νι­κή υπο­πα­ρα­γω­γή. Αντί­θε­τα με αυ­τούς τους σο­βα­ρούς αστούς οι­κο­νο­μο­λό­γους που δεν ξέ­ρουν όμως πο­λι­τι­κή, οι οι­κο­νο­μολό­γοι των ρω­σό­δου­λων που ξέ­ρουν πο­λι­τι­κή αλλά δεν ξέ­ρουν οι­κο­νο­μί­α κά­νουν το εξής. Για να απο­δεί­ξουν ότι οι δα­νει­στές φταί­νε για την ελλη­νι­κή χρε­ω­κο­πί­α και για να κρύ­ψουν το πρό­βλη­μα που εί­ναι ότι η σα­μπο­τα­ρι­σμέ­νη πα­ρα­γω­γή δεν μπο­ρεί να κα­λύ­ψει την κα­τα­νά­λω­ση λο­γα­ριά­ζουν τη χώ­ρα σαν να μην ανή­κει στην διε­θνή αγο­ρά, σαν να εί­ναι κλει­σμέ­νη στον εαυ­τό της και σαν οι μι­σθω­τοί να τρώ­νε μό­νο από αυ­τά που πα­ρά­γουν οι ίδιοι και όχι ει­σα­γό­με­να προϊόντα. Στη φα­ντα­στι­κή αυ­τή απο­μο­νω­μέ­νη από το εξω­τε­ρι­κό οι­κο­νο­μί­α τους με το που πέ­φτουν βί­αια οι μι­σθοί εξ αι­τί­ας των δα­νει­στών, πέ­φτει και η αγο­ρα­στι­κή δύ­να­μη των μι­σθω­τών, οπό­τε πέ­φτει η κα­τα­νά­λω­ση τους. Επει­δή έτσι πέ­φτει η ζή­τη­ση πέ­φτει και η πα­ρα­γω­γή, πέ­φτει και το εμπό­ριο, οπό­τε απο­λύ­ο­νται οι εργα­ζό­μενοι και με την αύ­ξη­ση της φο­ρο­λο­γί­ας όλα αυ­τά πέ­φτουν πα­ρα­πέ­ρα οπό­τε σε έναν νέ­ο κύ­κλο νέ­ες απο­λύ­σεις νέ­α υπο­κα­τα­νά­λω­ση νέ­α μεί­ω­ση της πα­ρα­γω­γής, ως την απόλυ­τη από­λυ­τη πεί­να και το θά­να­το της χώ­ρας
Ό­λο αυ­τό εί­ναι έ­να κα­κό­γου­στο πα­ρα­μύ­θι, δη­λα­δή ε­ντε­λώς ξεκομμένο α­πό την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα για­τί α) ό­λες οι χώ­ρες στο σύγ­χρο­νο  κα­πι­τα­λισμό εί­ναι α­νοι­χτές στον έ­ξω κό­σμο και ό­χι κλει­σμέ­νες στον ε­αυ­τό τους για να πει­νά­σουν ό­ταν κά­ποια ξέ­νη χώ­ρα τους κό­βει διαρ­κώς τους μι­σθούς των ερ­γα­τών της. Μά­λι­στα σε τέ­τοιες χώ­ρες δεν εμ­φα­νί­ζε­ται κα­νείς πι­στω­τής να τους κό­ψει τους μι­σθούς ε­πει­δή χρω­στά­νε α­πλά για­τί δεν χρω­στά­νε α­φού δεν έ­χουν α­νταλ­λα­γές με το ε­ξω­τε­ρι­κό. Ει­δι­κά δεν εί­ναι κα­θό­λου η Ελ­λά­δα τέτοια χώ­ρα που εί­ναι α­ντί­θε­τα υ­πό­δειγ­μα ζω­τι­κής ε­ξω­τε­ρι­κής ε­ξάρ­τη­σης. Και γι αυ­τό αν η Ε­Ε μας κό­ψει τα δα­νει­κά θα πά­θου­με με­γά­λη ζη­μιά και θα πεινά­σου­με με πεί­να Σο­μα­λί­ας και ό­χι Κί­νας. Και βέ­βαια η πεί­να μας δεν θα έ­χει σχέ­ση με αυ­τήν της Αρ­γε­ντι­νής που ό­ταν χρε­ω­κό­πη­σε εί­χε ε­μπο­ρι­κό πλε­όνα­σμα χά­ρη κυ­ρί­ως στο υ­πέ­ρο­χο κρέ­ας της που θα μπο­ρού­σε να θρέ­ψει για χρόνια τον αρ­γε­ντίνικο λα­ό σε συν­θή­κες α­κό­μα και α­πο­κλει­σμού . β) για­τί πουθε­νά δεν έ­χει συμ­βεί να πέ­φτουν οι μι­σθοί των ερ­γα­τών και να μην αυ­ξά­νουν την α­το­μι­κή κα­τα­νά­λω­ση τους οι κα­πι­τα­λι­στές, ή να μην με­τα­τρέ­πουν σε συσ­σώ­ρευ­ση πιο σύγ­χρο­νων μέ­σων πα­ρα­γω­γής τα με­γα­λύ­τε­ρα κέρ­δη τους λό­γω μεί­ωσης μι­σθών και τε­λι­κά να μην ε­ξά­γουν πιο έ­ντο­να α­πό πριν τα πιο φτη­νά προ­ϊ­ό­ντα που μπο­ρούν να πα­ρά­γουν α­φού πέ­φτουν οι μι­σθοί δη­λα­δή να μην βγαί­νει η δο­σμέ­νη χώ­ρα α­πό την κρί­ση χρέ­ους της α­κρι­βώς εξ αι­τί­ας αυ­τής της μεί­ω­σης μι­σθών. Αυ­τό που συμ­βαί­νει με την άγρια πτώ­ση των μι­σθών σε μια υ­περ­χρε­ω­μέ­νη χώ­ρα δεν εί­ναι η χρε­ω­κο­πί­α αλ­λά η κοι­νω­νι­κή α­νι­σό­τη­τα, η υπε­ρεκ­με­τάλ­λευ­ση και η υ­περ­συσ­σώ­ρευ­ση του κε­φα­λαί­ου. Η υ­περ­χρε­ω­μέ­νη χώρα μπο­ρεί να πε­θά­νει με την βί­αι­η  πτώ­ση των μι­σθών μό­νο αν οι πι­στω­τές α­παιτή­σουν σύντο­μα πί­σω τα δα­νει­κά. Αλ­λά αυ­τό δεν το έ­κα­νε ού­τε τα τε­λευταί­α 15 χρό­νια το ΔΝΤ με­τά τις δια­μαρ­τυ­ρί­ες των χω­ρών του τρί­του κό­σμου ούτε τώ­ρα α­κό­μα πε­ρι­σσό­τε­ρο δεν το έ­κα­νε η Ε­Ε. Γι αυ­τό αυ­ξή­θη­κε το ελ­λη­νι­κό χρέος με­τά την ου­σια­στι­κή χρε­ω­κο­πί­α της χώ­ρας μας. Δη­λα­δή συ­νε­χί­σα­νε οι σα­μπο­τέρ το σα­μπο­τάζ ο­πό­τε η χώ­ρα δα­νει­ζό­ταν πά­λι πολ­λά για να ει­σά­γει για­τί και πά­λι πα­ρά την με­γα­λύ­τε­ρη φτώ­χεια της συ­νέ­χι­σε να κα­τα­να­λώ­νει πιο πολ­λά α­πό τα ό­λο και πιο λί­γα που μπο­ρού­σε να πα­ρά­γει.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα οι πι­στω­τές έ­κα­ναν στη χώ­ρα μας και μά­λιστα τε­λι­κά με πο­λύ πιο ευνοϊκό τρό­πο ό­τι κά­νουν α­πέ­να­ντι σε ό­λες τις χώ­ρες με με­γά­λα ε­μπο­ρι­κά ελ­λείμ­μα­τα ό­ταν αυ­τές χρε­ο­κο­πούν εξ αι­τί­ας αυ­τών των ελ­λειμ­μά­των. Κό­βουν τους μι­σθούς με ε­σω­τε­ρι­κή υ­πο­τί­μη­ση ή με υ­πο­τί­μη­ση του νο­μίσμα­τος για να κά­νουν πιο φτη­νά τα ε­μπο­ρεύ­μα­τά τους και για να ε­πενδύ­σουν οι κα­πι­τα­λι­στές τους σε πιο με­γά­λο και πιο σύγ­χρο­νο μη­χα­νο­λο­γικό ε­ξο­πλι­σμό. Αυ­τή εί­ναι η κλασ­σι­κή μέ­θο­δος της «πεί­νας των ερ­γα­τών υ­πέρ του ε­ξα­γω­γι­κού κε­φά­λαιου»  ώ­στε να κλεί­σει κά­ποτε το ε­μπο­ρι­κό έλ­λειμ­μα. Μι­λά­με για ε­ξα­γω­γι­κό κε­φά­λαιο με την ευ­ρύ­τε­ρη έν­νοια πε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας σε αυ­τό και ε­κεί­νο που πα­ρά­γει στην υ­περ­χρε­ω­μέ­νη χώ­ρα προ­ϊ­ό­ντα που α­ντικα­θι­στούν άλ­λα ει­σα­γό­με­να. Αυ­τή εί­ναι η μέ­θο­δος του ΔΝΤ της Ε­Ε και άλ­λων διε­θνών πι­στω­τών. Τε­λι­κά αυ­τή η μέ­θο­δος πιά­νει με­τά α­πό πολ­λά βά­σα­να των λα­ών που γί­νο­νται φτω­χό­τε­ροι για να γί­νουν πλου­σιό­τε­ροι οι ε­ξα­γω­γείς και άλ­λοι ι­σχυ­ροί κε­φα­λαιο­κρά­τες της δο­σμέ­νης χώ­ρας. Πιά­νει βέ­βαια σχετι­κά μέ­σα στον κα­πι­τα­λι­σμό για­τί με­τά α­πό λί­γο μια με­γα­λύ­τε­ρη κρίση χρέ­ους θα ε­κρα­γεί σε μια άλ­λη χώ­ρα ή ο­μά­δα χω­ρών ό­που έ­χει αυ­ξη­θεί το ε­μπορι­κό τους έλ­λειμ­μα εξ αι­τί­ας α­νά­με­σα στα άλ­λα και του ι­σχυ­ρού α­ντα­γω­νι­σμού ε­κεί­νων που μό­λις βγή­καν α­πό την χρε­ο­κο­πί­α. Στην Ελ­λά­δα ό­μως η μέ­θοδος αυ­τή δεν έ­πια­σε κα­θό­λου ού­τε προ­σω­ρι­νά ού­τε μα­κρο­πρό­θε­σμα για τον απλό λό­γο ό­τι ε­κτός α­πό τους ερ­γα­ζό­με­νους και τους α­νέρ­γους που έ­γι­ναν φτωχό­τε­ροι σύμ­φω­να με αυ­τή τη μέ­θο­δο α­πο­μειώ­θη­κε μέ­χρι χρε­ω­κο­πί­ας και συ­ντρι­πτι­κά με­γά­λο μέ­ρος του πα­λιού πα­ρα­γω­γι­κού κε­φά­λαιου ε­νώ κά­θε καινούρ­γιο ε­μποδί­στη­κε να ε­πεν­δυ­θεί  πα­ρα­γω­γι­κά σε με­γά­λη κλί­μα­κα. 


Είναι το παραγωγικό σαμποτάζ που ρίχνει πάνω απ όλα τους μισθούς και λιγότερο η τρόικα


   Οι οι­κο­νο­μι­κά φι­λε­λεύ­θε­ροι στην Ε­Ε και εν μέ­ρει στη χώ­ρα μας κατα­λα­βαί­νουν κα­λά ό­πως εί­πα­με ό­τι εί­ναι στο βά­θος το έλ­λειμ­μα τρε­χου­σών συ­ναλ­λα­γών που ο­δη­γεί στο με­γά­λο δη­μο­σιο­νο­μι­κό έλ­λειμ­μα και τε­λι­κά στο με­γά­λο δη­μό­σιο χρέ­ος. Ό­μως διευ­κο­λύ­νουν τους σαμπο­τα­ρι­στές να κα­λύ­πτουν το σα­μπο­τάζ που κά­νουν ό­ταν δια­πι­στώ­νουν ό­τι αυ­τό το έλ­λειμ­μα τρε­χου­σών συ­ναλ­λα­γών οφεί­λε­ται σε με­γά­λο βαθ­μό και στους μι­σθούς. Βέ­βαια δεν βλέ­πουν τους μι­σθούς σαν την μό­νη αι­τί­α του ελ­λείμ­μα­τος. Σαν κύ­ρια αι­τί­α βλέ­πουν αυ­τό που ο­νο­μά­ζουν διαρ­θρω­τι­κά προ­βλή­μα­τα της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νομί­ας στα ο­ποί­α συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νουν και τους μι­σθούς. Ό­μως τα διαρ­θρω­τι­κά έχουν γι αυ­τούς να κά­νουν κυ­ρί­ως με έ­να δευ­τε­ρεύ­ον τμή­μα του σα­μπο­τάζ ό­πως εί­ναι τα κλει­στά ε­παγ­γέλ­μα­τα που ε­μπο­δί­ζουν τη συ­γκέ­ντρω­ση και την συγκε­ντρο­ποί­η­ση του κε­φά­λαιου, ή τη γρα­φειο­κρα­τι­κή δια­φθο­ρά και τη σπα­τά­λη που εί­ναι πιο ά­με­σες μορ­φές του σα­μπο­τάζ κλπ.
Ό­μως η Ε­Ε τε­λι­κά για να μην συ­γκρου­στεί με τα ρω­σό­δου­λα κόμ­μα­τα, που την α­πει­λούν ό­τι θα κη­ρύ­ξουν χρε­ο­κο­πί­α και θα α­νατι­νά­ξουν το Ευ­ρώ αν πο­λυ­στρι­μω­χθούν, δεν ε­πι­μέ­νει στην πρά­ξη ού­τε καν σε αυ­τές τις μη μι­σθο­λο­γι­κές «διαρ­θρω­τι­κές αλ­λα­γές». Έ­τσι ξε­σπά­ει σχεδόν ο­λο­κλη­ρω­τι­κά πά­νω στους μι­σθω­τούς και πά­νω στο πα­ρα­γω­γι­κό κε­φά­λαιο με την υ­περ­φο­ρο­λό­γη­ση. Και ε­πει­δή ο κό­σμος βλέ­πει και νιώ­θει στο πε­τσί του ό­τι οι μι­σθοί έ­χουν στην πρά­ξη βυ­θι­στεί και μό­νο τυ­πι­κά μέ­νουν στο πα­λιό ε­πί­πε­δο και μό­νο σε ό­σο α­φο­ρά τα ε­λά­χι­στα ό­ρια ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρο εξορ­γί­ζε­ται με την Ε­Ε και πη­γαί­νει με τους ρω­σό­δου­λους που τρί­βουν τα χέρια τους για αυ­τή τη δει­λή και ταυ­τό­χρο­να υ­πε­ρε­πεμ­βα­τι­κή ευ­ρω­πα­ϊ­κή πο­λιτι­κή.

Ό­μως, για να ε­πι­στρέ­ψου­με στους οι­κο­νο­μο­λό­γους του ΣΥΝ και του Τσί­πρα, με τέ­τοιους χα­μη­λούς μι­σθούς έ­πρε­πε να εί­χε αρ­χί­σει να ε­κτο­πί­ζει η ντό­πια πα­ρα­γω­γή τις ει­σα­γω­γές και να αυ­ξά­νει πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο τις ε­ξα­γω­γές. Αυ­τό δεν γί­νε­ται ό­μως για­τί α­πλά α­πα­γο­ρεύο­νται πο­λι­τι­κά ό­λες οι μη α­να­το­λι­κές ε­πεν­δύ­σεις στη χώρα μας, δη­λα­δή α­πα­γο­ρεύ­ε­ται α­πό το κρά­τος να έρ­χο­νται σε πα­ρα­γω­γι­κή σχέ­ση οι εργά­τες με τα μέ­σα πα­ρα­γω­γής, δη­λα­δή α­πα­γο­ρεύ­ε­ται στους ερ­γά­τες να έ­χουν μι­σθό και στους μη α­να­το­λι­κούς κα­πι­τα­λι­στές να έ­χουν κέρ­δος. Η σπα­νιό­τη­τα του πα­ρα­γω­γι­κού κε­φά­λαιου και η πλη­θώ­ρα των ερ­γα­τών ση­μαί­νει αυ­τό­ματα τε­ρά­στια πτώ­ση των μι­σθών. Και αυ­τό α­κρι­βώς έ­γι­νε τα δύ­ο τε­λευ­ταί­α χρόνια. Το ό­τι θέ­λει να ρί­ξει η τρό­ι­κα τους ε­πί­ση­μους ε­λά­χι­στους μι­σθούς α­πλά διευ­κο­λύ­νει τους ρω­σό­δου­λους ψευ­το­α­ρι­στε­ρούς να βγουν κι α­πό πά­νω την ώ­ρα που εί­ναι πρω­τα­θλη­τές του κρα­τι­κού πα­ρα­γω­γι­κού σα­μπο­τάζ με το ο­ποί­ο φου­σκώ­σα­νε τον ε­φε­δρι­κό στρα­τό των α­νέρ­γων και έ­τσι ρί­ξα­νε αντι­κει­με­νι­κά τους μι­σθούς. Και μά­λι­στα δεν τους έ­φτα­νε αυ­τό αλ­λά με­γα­λώ­σα­νε αυ­τόν τον στρα­τό και έ­τσι ρί­ξα­νε κι άλ­λο τους μι­σθούς με την μα­ζι­κή ει­σα­γω­γή με­τα­να­στευ­τι­κού προ­λε­τα­ριά­του σε συν­δυα­σμό με τη μαύρη ερ­γα­σί­α που την προ­ω­θή­σα­νε πα­ντού στο ό­νο­μα τά­χα του α­ντι­ρα­τσι­στι­κού και α­ντι­ξε­νο­φο­βι­κού α­γώ­να με α­πο­τέ­λε­σμα, που το ε­πι­διώ­ξα­νε και αυ­τό, να δυ­να­μώ­σουν και το ρα­τσι­σμό και την ξε­νο­φο­βί­α και το φα­σι­σμό μέ­σα στους ερ­γά­τες. Α­κό­μα και τον ε­λά­χι­στο ε­πί­ση­μο μι­σθό στον ι­διω­τι­κό τομέ­α το κα­θε­στώς τον δια­τή­ρη­σε ως τώ­ρα ό­χι α­πό φι­λερ­γα­τι­σμό αλ­λά μό­νο για να μέ­νει σχε­τι­κά πιο ψη­λό το κό­στος στην κά­πως με­γά­λη ε­πι­χεί­ρη­ση που τη­ρεί κά­ποιους λο­γι­στι­κούς και ερ­γα­σια­κούς κα­νό­νες σε α­ντί­θεση με τη μικρο­με­σαί­α ε­πι­χεί­ρη­ση και έ­τσι να κα­θυ­στε­ρεί­ται σχε­τι­κά η συ­γκέ­ντρω­ση και συ­γκε­ντρο­ποί­η­ση του κε­φά­λαιου. Εί­ναι πραγ­μα­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ό­τι στη μι­κρο­με­σαί­α ε­πι­χεί­ρη­ση ό­που α­πα­σχο­λεί­ται ο με­γα­λύ­τε­ρος όγκος μι­σθω­τών το κα­θε­στώς των ρω­σό­δου­λων με ε­πι­κε­φα­λής πά­λι την «τα­ξι­κή» ψευτο­α­ρι­στε­ρά δεν δι­στά­ζει να ρί­χνει α­κό­μα πα­ρα­κά­τω τον ή­δη ά­θλιο «μαύ­ρο» μι­σθό και τη «μαύ­ρη» υ­πε­ρω­ρί­α.  Αυ­τό για­τί  δεν φο­βά­ται πο­λι­τι­κά τη μι­κρο­μεσαί­α ε­πι­χεί­ρη­ση κα­θώς ε­κεί και η ερ­γο­δο­σί­α εί­ναι α­δύ­να­τη και το προλε­τα­ριά­το ε­ντε­λώς α­νορ­γά­νω­το και ε­ντε­λώς α­προ­στά­τευ­το.

Η ε­ξή­γη­ση λοι­πόν της έ­ντο­να συρ­ρι­κνού­με­νης πα­ρα­γω­γής τε­λευ­ταία δεν βρί­σκε­ται στην υ­πο­κα­τα­νά­λω­ση των μι­σθω­τών ό­πως ι­σχυ­ρί­ζο­νται οι οικο­νο­μο­λό­γοι του  βρώ­μι­κου σκλη­ρού πυ­ρή­να του κα­θε­στώ­τος. Βρί­σκε­ται στο συ­νε­χι­ζό­με­νο σα­μπο­τά­ρι­σμα του πα­ρα­γω­γι­κού κε­φά­λαιου, δη­λα­δή στο σαμπο­τά­ρι­σμα της πα­ρα­γω­γι­κής δυ­να­τό­τη­τας της κοι­νω­νί­ας και ό­χι στη μεί­ωση της κα­τα­να­λω­τι­κής της δυ­να­τό­τη­τας α­πό τα μέ­τρα πεί­νας της Ε­Ε. Και  αυτό φαί­νε­ται στον πυ­ρή­να του δη­μο­σιο­νο­μι­κού ελ­λείμ­μα­τος   και του χρέ­ους, που ε­πι­μέ­νει να εί­ναι πα­ρά την ου­σια­στι­κή κα­θο­λι­κή μεί­ω­ση των μι­σθών, το συ­νε­χι­ζό­με­νο πε­λώ­ριο έλ­λειμ­μα των τρε­χου­σών συ­ναλ­λα­γών της χώ­ρας μας.


Το ευρωπαϊκό αδιέξοδο απέναντι στους ανατολικούς προβοκάτορες και η ιστορική βάση του


Αυ­τός εί­ναι ο λό­γος που το ε­ξω­τε­ρι­κό χρέ­ος με­γα­λώ­νει α­ντί να μειώ­νε­ται ό­πως οι πά­ντες απ έ­ξω πε­ρί­με­ναν. Γι αυ­τό ο Σα­μα­ράς, η Πα­παρ­ρή­γα και ο Τσί­πρας  προ­κα­λού­σαν ε­δώ και έ­να χρό­νο ό­λους τους πρω­θυ­πουρ­γούς της Ε­Ε και τις κο­ρυ­φές της δυ­τι­κής οι­κο­νο­μο­λο­γί­ας και προ­φη­τεύ­α­νε με σι­γου­ριά ό­τι το μνη­μό­νιο και τα άλ­λα προ­γράμ­μα­τα θα α­πο­τύ­χαι­ναν και ό­τι η χώ­ρα θα χρε­ο­κο­πού­σε αν αυ­τοί κό­βα­νε τους μι­σθούς ή αν δεν της δί­να­νε κι άλ­λα λε­φτά. Βέ­βαια ό­λοι αυ­τοί φρό­ντι­σαν τα πράγ­ματα να γί­νουν α­κρι­βώς ό­πως πρό­βλε­παν, δη­λα­δή έ­γι­ναν δο­λο­φό­νοι  για να α­πο­δεί­ξουν ό­τι εί­ναι προ­φή­τες α­φού πρό­βλε­ψαν σω­στά ό­τι το θύ­μα τους θα πέ­θαι­νε. Ό­ταν δη­λα­δή τη μέ­ρα οι Γερμα­νοί βά­ζαν αί­μα στον άρ­ρω­στο, α­φού τον εί­χαν υ­πο­χρε­ώ­σει σε γε­ρή δί­αι­τα σύμ­φω­να με τη γνω­στή θε­ρα­πεί­α ό­λων των χρε­ο­κο­πη­μέ­νων, οι ντό­πιοι προ­φή­τες μας παί­ζο­ντας το ρό­λο της δο­λο­φό­νου νο­σο­κό­μας της νυ­χτε­ρι­νής βάρ­διας του κά­να­νε με τη­λε­ο­πτι­κή α­ναι­σθη­σί­α μια γε­ρή α­φαί­μα­ξη πά­νω στον ύ­πνο του. Με­τά  κα­τη­γο­ρού­σαν τη Μέρ­κελ ό­τι σκο­τώ­νει τον άρ­ρω­στο με τη δί­αι­τα της. Προς το πα­ρόν ό­λη η αν­θρω­πό­τη­τα και δυ­στυ­χώς και ο έλ­λη­νας α­σθε­νής έ­χει δει τη δί­αι­τα αλ­λά σχε­δόν κα­νείς την α­φαί­μα­ξη. Το κα­κό εί­ναι  ό­τι ε­νώ οι δυ­τι­κοί δα­νει­στές  ξύ­νουν το κε­φά­λι τους με την Ελ­λά­δα συ­νε­χί­ζουν την ί­δια «θε­ρα­πεί­α»: με­τάγ­γι­ση έ­να­ντι ό­λο και πιο ά­γριας δί­αι­τας δη­λα­δή συ­νεχί­ζουν να δα­νεί­ζουν τη χώ­ρα αλ­λά με την προ­ϋ­πό­θε­ση αυ­τή να μειώ­νει τους μι­σθούς.  Ό­ταν ό­μως υ­πάρ­χει σα­μπο­τάζ η μεί­ω­ση των μι­σθών ε­πι­τα­χύ­νει το α­πο­τέ­λε­σμα που ε­πε­δί­ω­ξε ο δο­λο­φό­νος. Αυ­τή τη στιγ­μή η Ε­Ε και το ΔΝΤ μειώνο­ντας τους μι­σθούς ε­πι­τα­χύ­νουν το έ­γκλη­μα των ελ­λή­νων σα­μπο­τα­ρι­στών και παίρ­νουν και την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη του.  Μά­λι­στα η Γερ­μα­νί­α ε­πει­δή δεν μπο­ρεί πια με τί­πο­τα να α­ντι­με­τω­πί­σει το γε­γο­νός ό­τι η ε­πί­ση­μη Ελ­λά­δα την εκβιά­ζει ω­μά με την α­πει­λή χρε­ω­κο­πί­ας και τρέ­μο­ντας για μια κα­θο­λι­κή κρί­ση του Ευ­ρώ πρό­τει­νε τη οι­κο­νο­μι­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση της Ελ­λά­δας α­πό την ΕΖ, δη­λα­δή έ­φτα­σε στον πο­λι­τι­κό πα­νι­κό α­φού κα­τάρ­γη­σε τη βά­ση του κρα­τι­κού δη­μο­κρα­τι­κού ε­θε­λο­ντι­σμού πά­νω στον ο­ποί­ο στη­ρί­ζε­ται ό­λο το ευ­ρω­παϊκό οι­κο­δό­μη­μα. Βέ­βαια ό­λοι καγ­χά­σα­νε στην Ε­Ε με την Γερ­μα­νί­α που εί­ναι πια α­πο­μο­νω­μέ­νη γιατί ό­λοι της ζη­τά­νε να πλη­ρώ­σει για να σώ­σει την Ελ­λά­δα και το Ευ­ρώ. Αυ­τό έ­δω­σε την ευ­και­ρί­α στην «δο­λο­φό­νο της νυ­χτε­ρι­νής βάρ­διας» να κραυ­γά­σει για τα δη­μο­κρα­τι­κά της δι­καιώ­μα­τα  και να εί­ναι οι πά­ντες μα­ζί της και ε­να­ντί­ον του για­τρού που συ­νι­στά α­φαί­μα­ξη με δί­αι­τα.
Γι αυ­τό ε­πι­μέ­νου­με και το έ­χου­με ξα­να­πεί ό­τι μό­νο ο ελ­λη­νι­κός λα­ός μπο­ρεί να δώ­σει τη μά­χη ε­νά­ντια στους σα­μπο­τα­ρι­στές. Γι αυ­τό το λό­γο το μό­νο που μπορεί και πρέ­πει να κά­νει η Ε­Ε εί­ναι να του δώ­σει αυ­τήν την ευ­και­ρί­α χω­ρίς να τον ε­ξα­θλιώ­σει ε­πι­διώ­κο­ντας μια συ­ναι­νε­τι­κή α­πο­χώ­ρηση της Ελ­λά­δας α­πό την ΕΖ και ε­ξα­σφα­λί­ζο­ντας γι αυ­τό έ­να πο­λύ με­γά­λο και φτη­νό δά­νειο για την Ελ­λά­δα ώ­στε να έ­χει ό­πλα για να δώσει η ί­δια τη μά­χη ενά­ντια στη χρε­ω­κο­πί­α χω­ρίς να πά­ει στο λαι­μό της ό­λη την Ε­Ε. 

Η πε­λώ­ρια α­δυ­να­μί­α της Ε­Ε και ό­λης της δυ­τι­κής α­στι­κής τά­ξης να δια­χει­ρι­στεί το ελ­λη­νι­κό πρό­βλη­μα ο­φείλε­ται στο βά­θος στα οι­κο­νο­μι­κά και ι­δε­ο­λο­γι­κά α­διέ­ξο­δα του δυ­τι­κού μονο­πω­λια­κού κε­φά­λαιου που δεν του ε­πι­τρέ­πουν να συ­γκρου­στεί με το α­να­το­λι­κό νε­ο­να­ζι­στι­κό ι­μπε­ρια­λι­στι­κό μπλοκ με το ο­ποί­ο συ­νερ­γά­ζε­ται τό­σο στε­νά στη βά­ναυ­ση εκ­με­τάλ­λευ­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων και της Α­να­το­λής και της Δύ­σης. Α­πό ι­δε­ο­λο­γι­κή ά­πο­ψη αυτό με­τα­φρά­ζε­ται στην α­δυ­να­μί­α της  ση­με­ρι­νής πα­ρακ­μια­κής και γε­ρα­σμέ­νης δυ­τι­κής α­στι­κής τά­ξης να με­λε­τή­σει την κυ­ρί­αρ­χη πα­ντού κρα­τι­κο­μο­νοπω­λια­κή οι­κο­νο­μί­α και κυ­ρί­ως την ι­μπε­ρια­λι­στι­κή πο­λι­τι­κή που α­ντι­στοιχεί σε αυ­τήν την οι­κο­νο­μί­α. Έ­τσι η γριά αυ­τή ζει θε­ω­ρη­τι­κά στον πλα­σμα­τικό, α­φη­ρη­μέ­νο και ε­ξό­χως υ­πο­κρι­τι­κό κό­σμο του κά­πο­τε ε­λεύ­θε­ρου α­ντα­γω­νισμού της νιό­της της. Δεν έ­χει προ­σέ­ξει λοι­πόν ού­τε μπο­ρεί να φα­ντα­στεί ό­τι υ­πάρ­χουν πρω­θυ­πουρ­γοί και αρ­χη­γοί α­ξιω­μα­τι­κής α­ντι­πο­λί­τευ­σης που θέ­λουν με πά­θος να κα­τα­στρέ­ψουν το με­γα­λύ­τε­ρο κομ­μά­τι α­πό το πα­ρα­γω­γι­κό κε­φά­λαιο της χώ­ρας τους ε­πει­δή αυ­τό συμ­φέ­ρει μια άλ­λη χώ­ρα στην ο­ποί­α ο κρα­τι­κο­μο­νο­πω­λια­κός κα­πι­τα­λι­σμός έ­χει φτά­σει στο πιο συ­γκε­ντρω­μέ­νο ση­μεί­ο του. Δεν μπο­ρεί να φα­ντα­στεί ό­τι οι κα­θώς πρέ­πει κύ­ριοι που διοικούν την φαινο­με­νι­κά α­σή­μα­ντη Ελ­λά­δα και που έ­χουν δι­δα­χτεί στα α­με­ρικά­νι­κα πα­νε­πι­στή­μιά τον Κέ­υν­ς και τον Φρίντμαν εί­ναι πρά­κτο­ρες μιας χώ­ρας που η­δο­νί­ζε­ται να σκέ­φτε­ται και να δρα με την πο­λι­τι­κή οι­κο­νο­μί­α του ληστή που εί­ναι σή­με­ρα αυ­τό το φαιο­κόκ­κι­νο μίγ­μα ε­θνι­κοσο­σια­λι­σμού και α­νε­στραμ­μέ­νου μαρ­ξι­σμού της Ρω­σί­ας. Κι ό­λα αυ­τά για­τί δεν μπο­ρεί να φαντα­στεί μέ­σα στην φι­λε­λεύ­θε­ρη χαύ­νω­σή της ό­τι ε­κτός α­πό τις γε­λοί­ες συ­νομω­σιο­λο­γί­ες υ­πάρ­χουν και οι πραγ­μα­τι­κές συ­νο­μω­σί­ες οι ο­ποί­ες εί­ναι δυνα­τές μό­νο χά­ρη στην οι­κο­νο­μική, στρα­τιω­τι­κή και τε­λι­κά πο­λι­τι­κή υ­περ­συ­γκέ­ντρω­ση ε­κεί­νου του κρα­τι­κο­μο­νο­πω­λια­κού κε­φά­λαιου που υ­πο­χρε­ω­τι­κά  θέ­λει μια νέ­α βί­αι­η α­να­δια­νο­μή του κό­σμου για να μπο­ρεί να κα­τα­χτήσει α­πό ι­σχυ­ρό­τε­ρη θέ­ση την πα­γκό­σμια η­γε­μο­νί­α στο κα­θαυ­τό οι­κο­νο­μι­κό κρα­τι­κο-μο­νο­πω­λια­κό ε­πί­πε­δο.
Αυ­τή η εγ­γε­νής α­δυ­να­μί­α των δυ­τι­κών μο­νο­πω­λι­στών ι­μπε­ρια­λι­στών έ­χει το ε­ξής κα­λό. Θα ε­πι­τρέ­πει ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρο στους πραγ­μα­τι­κούς μαρ­ξι­στές, δη­λα­δή στους α­φο­σιω­μέ­νους ο­πα­δούς της θε­ω­ρί­ας του ε­πα­να­στατι­κού προ­λε­τα­ριά­του να εί­ναι ε­κεί­νοι που θα βλέ­πουν αρ­κε­τά κα­θα­ρά και θα πο­λε­μά­νε α­πο­τε­λε­σμα­τι­κά τον κύ­ριο ε­χθρό της συ­γκε­κρι­μέ­νης φά­σης. Έ­τσι θα έρ­θει πά­λι η ώ­ρα να ξα­να­δο­θεί α­πό πο­λύ ι­σχυ­ρό­τε­ρες θέ­σεις η με­γά­λη ε­πανα­στα­τι­κή μά­χη που δια­κό­πη­κε στην ει­κο­σα­ε­τί­α 1960-80 ό­ταν οι α­στοί νέ­ου τύπου που βγή­καν μέ­σα α­πό τα σπλά­χνα της πο­λι­τι­κά κυ­ρί­αρ­χης ερ­γα­τι­κής τά­ξης πή­ραν την ε­ξου­σί­α αρ­χι­κά στην ΕΣ­ΣΔ και  αρ­γό­τε­ρα στην Κί­να και συ­νέ­τρι­ψαν το ε­πα­να­στα­τι­κό προ­λε­τα­ριά­το σε ό­λο τον κό­σμο. Και αυ­τό δεν το έ­κα­ναν μόνο για τον ε­αυ­τό τους αλ­λά και για λο­γα­ρια­σμό και με τη θερ­μή υ­πο­στή­ριξη των δυ­τι­κών φι­λε­λεύ­θε­ρων ι­μπε­ρια­λι­στών.
Τώ­ρα οι τε­λευ­ταί­οι πλη­ρώ­νουν και θα πλη­ρώ­σουν α­κό­μα πιο α­κρι­βά το πε­λώ­ριο ι­στο­ρι­κό τους έ­γκλη­μα να βα­δί­σουν μα­ζί με τους νέ­ους Χί­τλερ ενά­ντια στον Στά­λιν και στον Μά­ο. Έ­τσι εί­ναι βα­ριά υ­πεύ­θυ­νοι για  την Κί­να και τη Ρω­σί­α τέ­ρα­τα. Ει­δι­κά θα πλη­ρώ­σουν πο­λύ το γε­γο­νός ό­τι το δεύ­τε­ρο τέ­ρας τους έ­χει δώ­σει να κα­τα­πιούν μια υ­πο­χεί­ριά τους α­πελ­πι­σμέ­νη Ελ­λά­δα που τώ­ρα α­να­τι­νάσ­σε­ται στο στο­μά­χι τους. Ε­δώ πλη­ρώ­νουν ει­δι­κά το ό­τι παρα­δώ­σανε τον τα­ξι­κό τους ε­χθρό Ν. Ζα­χα­ριά­δη στους ρώ­σους δή­μιούς του ό­ταν αυ­τός πρώ­τος τους α­πο­κά­λυ­ψε στον κό­σμο σαν προ­δό­τες. Έ­τσι α­ντί να έ­χουν στην Ελ­λά­δα έ­να του­λά­χι­στον δη­μο­κρα­τι­κό και πα­τριω­τι­κό ευ­ρω­πα­ϊ­κό προλε­τα­ριά­το έ­χουν έ­να στί­φος α­πό τους πιο ε­λε­ει­νούς λού­μπεν πρά­κτο­ρες του τσά­ρου που κα­μώ­νο­νται τους εκ­προ­σώ­πους των ερ­γα­τών. Αλ­λά η Ελ­λά­δα δεν εί­ναι ού­τε Κί­να ού­τε Ρω­σί­α ό­που οι νε­ο­να­ζι­στές η­γέ­τες τους μπο­ρούν να παρι­στά­νουν τους ε­θνι­κι­στές. Ε­δώ αυ­τοί που κά­νουν τους ε­θνι­κι­στές εύ­κο­λα θα α­πο­κα­λυ­φθούν σαν πρά­κτο­ρες της Ρω­σί­ας και της Κί­νας ό­σο αυ­τές θα φανε­ρώ­νο­νται σαν οι ω­φε­λη­μέ­νοι κυ­ρί­αρ­χοι χά­ρη σε αυ­τήν τη με­γά­λη ε­θνι­κή κατα­στρο­φή που αρ­χί­σα­με να ζού­με. Και η ορ­γή ε­να­ντί­ον τους θα εί­ναι παλ­λα­ϊ­κή.