"Οι αστικές επαναστάσεις, σαν τις επαναστάσεις του δέκατου όγδοου αιώνα, ορμούν γρήγορα από επιτυχία σε επιτυχία, τα δραματικά τους αποτελέσματα ξεπερνούν το ένα το άλλο, άνθρωποι και πράγματα φαίνονται σαν σε φωτιές διαμαντιών. Η έκσταση είναι το πνεύμα κάθε ημέρας. Μα η ζωή τους είναι μικρή. Σε λίγο φτάνουν κι όλας στο ανώτατο σημείο τους και μια μακρυά αποχαύνωση κυριεύει ύστερα την κοινωνία πριν μάθει να αφομειώνει νηφάλια τα αποτελέσματα της ορμητικής και θυελλώδικης εποχής της.

Αντίθετα οι προλεταριακές επαναστάσεις, όπως οι επαναστάσεις του δέκατου ένατου αιώνα, κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε στιγμή την πορεία τους, γυρίζουν πάλι σε εκείνο που φαίνεται πως έχει πραγματοποιηθεί για να το ξαναρχίσουν από την αρχή, χλευάζουν με ωμή ακρίβεια τις ασυνέπειες, τις αδυναμίες και τις ελεεινότητες που παρουσιάζουν οι πρώτες δοκιμές τους, φαίνονται πως ξαπλώνουν κάτω τον αντίπαλό τους μόνο για να αντλήσει καινούργιες δυνάμεις από τη γη και να σηκωθεί μπροστά τους πιο γιγάντιος, οπισθοχωρούν ολοένα μπροστά στην απροσδιόριστη απεραντοσύνη των ίδιων των σκοπών τους, ώσπου να δημιουργηθούν οι όροι που κάνουν αδύνατο κάθε πισωγύρισμα και οι ίδιες οι περιστάσεις φωνάζουν: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα".

Κ. Μάρξ. 18η Μπρυμέρ

Σημαντικά πολιτικά γεγονότα

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΕΕ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΜΙΑΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑΣ

Η διακομματική ηγεσία των Παπανδρέου-Βενιζέλου, Σαμαρά, Παπαρρήγα, Τσίπρα, Καρατζαφέρη, Κουβέλη κάτω από την στενή καθοδήγηση των αφεντικών της έχει καταφέρει αυτή τη στιγμή να κρατάει σε οικονομική και πολιτική ομηρεία όλη την ΕΕ και όλο τον πλανήτη μέσω του οικονομικού και πολιτικού παραγωγικού σαμποτάζ της χώρας τους που  αιμορραγεί όλη την ΕΕ και κλονίζει το Ευρώ. Χάρη στον καίριο αυτό εκβιασμό και κυρίως χάρη στην πολιτική κάλυψη των ρώσων  εντολέων τους έχουν εξασφαλίσει μια περίοπτη θέση παγκόσμιου διαπραγματευτή σε δύο ταυτόχρονες διαπραγματεύσεις  που είναι στην καρδιά της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους και γι αυτό στο κέντρο της παγκόσμιας οικονομίας : α) διαπραγματεύονται το σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας με την ΕΕ και το ΔΝΤ από την  φύση και την εφαρμογή του οποίου εξαρτιέται όλο και περισσότερο η πιστωτική αξιοπιστία και ευστάθεια όλης της Ευρώπης, β) διαπραγματεύονται σαν εκπρόσωποι όλης της ΕΕ με όλο σχεδόν το δυτικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο του πλανήτη στο πλαίσιο του PSI. Από αυτή τους την δεύτερη θέση ιδιαίτερα οι προβοκάτορες μπορούν να εκβιάζουν κάθε τόσο την ΕΕ μέσω ουσιαστικά πολυπληθών άτυπων και συχνά απροσδιόριστων συνομιλητών να την απειλούν ότι θα προκαλέσουν μια  χρηματοπιστωτική αλυσιδωτή  πυρηνική έκρηξη ασύλληπτων διεθνών διαστάσεων. Σε τέτοιο αδιέξοδο και τέτοια παρακμή  έχει έρθει το δυτικό χρηματιστικό κεφάλαιο ώστε να έχει αναθέσει τέτοια εξουσία στο πιο αναξιόπιστο και πιο απατεωνίστικο πολιτικό προσωπικό από οποιαδήποτε άλλη χώρα της ΕΕ.

Δύο ταυτόχρονες διαπραγματεύσεις με σκόπιμα αιωρούμενη έκβαση

Κατά τη γνώμη μας δεν πρόκειται να βγει τίποτα καλό από αυτές τις δύο διαπραγματεύσεις για τον απλό λόγο ότι δεν μπορούν να έχουν αληθινή έκβαση, δηλαδή να λήξουν θετικά ή αρνητικά ώστε και ο ελληνικός λαός αλλά και η ΕΕ ή οι διεθνείς πιστωτές να πάρουν θέση, να ξέρουν με ποιον έχουν να κάνουν και να τελειώσει αυτή η απέραντη αγωνιώδης αναμονή που σκοτώνει την Ελλάδα και αρρωσταίνει όλη την Ευρώπη.
Αυτή η αιώρηση έχει αποδειχτεί καθαρά για την πρώτη διαπραγμάτευση που είναι πρακτικά σε εξέλιξη εδώ και δύο χρόνια χωρίς να έχει τέλος. Αυτό συμβαίνει γιατί ο ένας πόλος της διαπραγμάτευσης, η Ελλάδα δεν εφαρμόζει ποτέ τις υποσχέσεις του ενώ ο άλλος πόλος, η ΕΖ κάνοντας οργισμένες εκκλήσεις συμμόρφωσης δέχεται από υπαρξιακή αδυναμία αυτήν την καταπάτηση των υποσχέσεων. Στη συνέχεια ζητάει νέα πιο επώδυνα μέτρα που οι συνομιλητές της εφαρμόζουν επιλεκτικά με τον πιο οδυνηρό τρόπο για το λαό και τον πιο σαμποταριστικό για την παραγωγή χωρίς να εφαρμόζουν ότι αδυνατίζει την κυριαρχία τους. Το αποτέλεσμα είναι η κρίση να βαθαίνει. Έτσι η διαπραγμάτευση στην ουσία δεν ολοκληρώνεται ποτέ, απλά αναιρείται και επιστρέφει ασταμάτητα, δηλαδή αιωρείται. Αλλά αυτή η αιώρηση δεν είναι απλή αιώρηση η απλή επιστροφή, είναι επιστροφή σε μια πολύ χειρότερη κατάσταση. Δηλαδή όσο πιο κατεστραμμένη βγαίνει η Ελλάδα μετά από κάθε διαπραγμάτευση και το επακόλουθο σαμποτάζ τόσο πιο μεγάλο γίνεται το χρέος τόσο πιο καταστροφικά γίνονται τα νέα μέτρα και τόσο πιο πολλά είναι τα λεφτά που δανείζει η ΕΕ και πιο πολύ η Γερμανία στην Ελλάδα. Όμως στο μεταξύ όλο και πιο πολύ επεκτείνεται η αθεράπευτη ελληνική κρίση χρέους και πιο πολλές χώρες του νότου της ΕΖ υπερχρεώνονται. Οπότε τόσο περισσότερα  λεφτά δίνει η ΕΖ στο νότο, τόσο μεγαλύτερο γίνεται το κοινό χρηματοπιστωτικό ταμείο της ΕΖ, παρ όλη την αντίθεση της Γερμανίας, τόσο πιο πολλά λεφτά δανείζει με ασήμαντο επιτόκιο στις ευρωπαϊκές τράπεζες η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα). Με αυτά οι τράπεζες τακτοποιούν τις επισφάλειες τους αλλά και αγοράζουν όγκους κρατικών ομολόγων βαλλόμενων ευρωπαϊκών χωρών. (500 δις Ευρώ δάνεισε τις τελευταίες βδομάδες η ΕΚΤ και τώρα πάει προς το 1 τρις Ευρώ). Στην ουσία με αυτόν τον τρόπο η ΕΚΤ  σπάει σταδιακά  όλες τις ουσιαστικές και θεσμικές δεσμεύσεις της ότι δεν θα τυπώσει πληθωριστικό Ευρώ. Αυτό υποχρέωσε τον θεωρούμενο κορυφαίο γερμανό οικονομολόγο, εκπρόσωπο της γραμμής της δημοσιονομικής σταθερότητας της ΕΕ μέσα στην ΕΚΤ, Γιούργκεν Σταρκ να παραιτηθεί. Έτσι σταδιακά από παντού, δηλαδή από Κομισιόν, ΔΝΤ, ΗΠΑ στριμώχνεται η Γερμανία  να κάνει αυτό που θέλουν να κάνει από την πρώτη στιγμή όσοι δεν θέλουν μια πραγματική ισχυρή και βιώσιμη ΕΕ: να εκδώσει ευρωομόλογα χωρίς να υπάρχει πραγματική πολιτική ένωση. Βέβαια εκτός  από το αυθόρμητο στοιχείο που εκφράζει  το γενικό πνεύμα των οικονομιστών μονοπωλιστών της ΕΕ, το πνεύμα: «ας δώσουμε κάποια δις ακόμα στους έλληνες μπαταχτσήδες να μην μας κάνουν καμιά μεγάλη ζημιά με μια χρεοκοπία ώσπου να στρώσουμε  λίγο το νότο μας εκδίδοντας ευρωομόλογα»  δουλεύει άνετα και πιέζει την ΕΖ αλλάζοντας τους συσχετισμούς και το πλούσιο δίκτυο των ρώσων και ρωσόφιλων που έχουν πιάσει παντού καλά πόστα στο ΔΝΤ (BRICS), στην ευρωπαϊκή σχετικά σταθερή γραφειοκρατία (Ολι Ρεν, Γιουνκέρ, Ρομπάι), και βέβαια το καλύτερο πόστο στις ΗΠΑ (Ομπάμα) και την Αγγλία (Κάμερον).
 Έτσι έγινε προχθές και η Γερμανία απομονώθηκε εντελώς και εγκαταλείφθηκε ακόμα και από την Ολλανδία, την Φινλανδία την Γαλλία και την ΕΚΤ και θα υποχρεωθεί σε λίγο να διευρύνει ποσοτικά και ποιοτικά την πιστωτική βάση του EFSF από 500 σε 750 δις Ευρώ. (Φαινάνσιαλ Ταιμς 31.1.12).
Τώρα αυτή η πίεση μέσω της νέας διαπραγμάτευσης με την Ελλάδα θα φτάσει στον κολοφώνα της. Όλη η ΕΕ και ειδικά η ΕΖ είναι οργισμένη με τους «δικούς μας» απατεώνες, μπαταχτσήδες και εκβιαστές αλλά κανείς δεν μπορεί να τους αντιπαρατεθεί όσο ο εκβιασμός τους ότι θα ανατινάξουν το Ευρώ πιάνει. Πιάνει τόσο πολύ που η διακομματική συμμορία πίσω από τον Παπαδήμο δεν χρειάζεται πια απαραίτητα το «λαό» από πίσω της, δηλαδή τις καθεστωτικές παραστάσεις ΣΥΝ-ψευτοΚΚΕ-φασιστών του Συντάγματος  για να παριστάνει στην ΕΕ ότι σέρνεται από το λαό και ότι γι αυτό αντιδρά σε μερικά μέτρα ή πολιτικές της ΕΖ και κυρίως επιδιώκει μεγαλύτερη ενίσχυση σε δάνεια. Τώρα αντιδρούν μόνοι τους οι κυβερνητικοί ηγέτες και όχι μέσω «λαού» οπότε γίνονται εθνικοί ηγέτες και πρώτος-πρώτος ο «σκληρός πατριώτης» Σαμαράς. Αυτός που παίρνει το πρωθυπουργικό χρίσμα από τον Πούτιν δεν μπορεί να είναι τσιράκι του ΔΝΤ και της ΕΕ σαν αυτόν που το παίρνει από τον Ομπάμα. Ίσως αυτός είναι και ένας λόγος που δεν βγάζουν έξω προς το παρόν «το λαό». Μια διαδήλωση του ψευτοΚΚΕ ενάντια στον συν-πρωθυπουργεύοντα Σαμαρά χαλάει το στρατηγικό αντιδυτικό μέτωπο που είχε πάντα το ψευτοΚΚΕ με την δήθεν πατριωτική δεξιά. Μια άλλη εξήγηση  είναι ότι αυτή η προσωρινή απόσυρση του «λαού» δίνει στην ΕΕ και στη Δύση γενικότερα την εντύπωση ότι αυτή εδώ η κυβέρνηση με την κάπως πιο επιδέξια «φιλολαϊκή» πολιτική της μπορεί να επιβάλλει την τάξη στη χώρα και έτσι να διαφυλάξει την ΕΕ από τον τρόμο που καταλαμβάνει τις διεθνείς αγορές κάθε φορά που η Αθήνα καίγεται.
Όπως και να έχει πάντως το πράγμα το ύποπτο είναι ότι προς το παρόν κηρύσσουν ανένδοτο κορυφής και όχι βάσης για τους ιερούς 13ο  και 14ο μισθό που όλοι τους είχανε βρει χωρίς καμιά απολύτως ιερότητα για τους δημόσιους υπάλληλους και τους είχαν καταπιεί αμάσητους το 2010. Κηρύσσουν επίσης ανένδοτο και για τον κατώτατο μισθό που τον έχουν ευχαρίστως μειώσει στο μισό στην πράξη και δίχως ένσημα στις άπειρες μικρομεσαίες γαλέρες και στους άφθονους εργολάβους των λίγων μεγάλων επιχειρήσεων. Αυτή η γραμμή τάχα υπέρ των μισθωτών δεν έχει μέσα της τίποτα το εθνικό ούτε το λαϊκό όσο όλοι αυτοί κάνουν παραγωγικό σαμποτάζ. Για μας αυτό το ξαφνικό «φιλολαϊκό» πάθος έχει σα στόχο να βάλει σε στρατηγικά οικονομικά διλήμματα την ΕΕ, και να την διασπάσει παραπέρα αντιπαραθέτοντας την δικιά τους δήθεν κεϋνσιανή επεκτατική αναπτυξιακή γραμμή στην γερμανική φιλελεύθερη περιοριστική μονεταριστική γραμμή που τάχα είναι αυτή που έχει καταστρέψει την Ελλάδα και θα καταστρέψει όλη την ΕΕ αν η Γερμανία δεν βγάλει τα ευρωομόλογα. Αυτό σημαίνει ότι η ΕΕ οφείλει να ζητήσει σωτηρία από τους ανατολικούς φασισμούς που θα αγοράσουν τα ευρωομόλογα αυτά επιβάλλοντας στην ΕΕ τους πιο επώδυνους πολιτικούς όρους και μάλιστα βάζοντας διαφορετικούς πολιτικούς και οικονομικούς όρους  ανάλογα με το ποια χώρα ζητάει την ευρωπαϊκή βοήθεια κάθε φορά από το κοινό χρηματοπιστωτικό ταμείο. Γι αυτό σωστά αρνείται η Γερμανία τα ευρωομόλογα. Αν τα ευρωομόλογα περάσουν με τόσο χαμηλή πολιτική ενοποίηση της ΕΖ αυτή θα μοιάζει με ένα πολυκέφαλο σιαμαίο τέρας του οποίου η Κίνα και η Ρωσία θα κατέχουν ένα καίριο τμήμα από την τροφή του, δηλαδή ένα μεγάλο μέρος από τα ομόλογα που προορίζονται για τις πιο αδύναμες οικονομίες του. Έτσι θα μπορούν να οδηγούν το σιαμαίο όπου θέλουν αρκεί να ελέγχουν ένα δυο κεφάλια του όπως τώρα ελέγχουν την Ελλάδα και την Κύπρο.  Σήμερα και όσο το σιαμαίο αρνείται αυτήν την τροφή τόσο οι προβοκάτορες που τηλεκατευθύνουν την καταματωμένη Ελλάδα την αιμορραγούν  κι άλλο, δηλαδή την υπερχρεώνουν, την πεινάνε, την τρελαίνουν από αγωνία, την κάνουν ένα δυστυχισμένο έκτρωμα που γεμίζει με τρόμο όλη την Ευρώπη ζητώντας  αίμα από αυτήν για να αντικαταστήσει αυτό που διαρκώς χάνει απειλώντας ότι αλλιώς θα αυτοκτονήσει και έτσι θα σκοτώσει ολόκληρο το 17κέφαλο απολίτικο σιαμαίο της ΕΖ που το σέρνει έντρομο πίσω της επειδή εκείνο δεν έχει πολιτική σκέψη και κατεύθυνση
Αυτό είναι το νόημα της πρώτης διαπραγμάτευσης Ελλάδας-ΕΕ

Η βενζίνη του PSI πάνω από την ΕΕ και όλο τον πλανήτη


Στο σημείο αυτό έρχεται το PSI. Το PSI ή αλλιώς αναδιάρθρωση ή κούρεμα του χρέους ήταν στην αρχή ένα ανόητο γιατροσόφι που βρήκε η κυβέρνηση Μέρκελ ψάχνοντας να βρει μια διέξοδο στο άλυτο πρόβλημα διάσωσης της Ελλάδας. Ήταν άλυτο γιατί 1) η κυβέρνηση αυτή δεν μπορούσε να πληρώσει με ζωντανό χρήμα ή και με εγγυήσεις αυτή τη διάσωση γιατί θα έπεφτε αμέσως από τη γερμανική Βουλή, γιατί 2) δεν ήθελε να πληρώσει με ευρωομόλογα για τους στρατηγικούς λόγους που αναφέραμε και 3) γιατί από τις αρχές του 2011 οι BRICS, δηλαδή ο ηγέτης τους η Ρωσία, έκαναν στροφή στο ΔΝΤ και αφού παγίδεψαν την ΕΕ συμμετέχοντας στη διάσωση της Ελλάδας και στο EFSF άρχισαν από τότε να διαμαρτύρονται και να απαιτούν από την ΕΕ να λύσει μόνη της το ελληνικό πρόβλημα δηλαδή να διευρύνει μόνη της το EFSF εκδίδοντας ευρωομόλογα. (Το ξαφνικά εφευρημένο επιχείρημά τους γι αυτήν την στροφή ήταν ότι δεν μπορούν οι άθλιοι της Κίνας να δανείζουν την πλούσια Ευρώπη. Βεβαίως τα δανεικά δεν θα τα έδιναν οι φτωχοί της Κίνας αλλά τα νεοολιγαρχικά υπερπαράσιτα της Κίνας που κατακλέψανε την κινέζικη φτωχολογιά και θέλουν τώρα να φτωχύνουν και να κατακλέψουν και το ευρωπαϊκό προλεταριάτο). Έτσι η Γερμανία έκανε την πρόταση στην ΕΖ να πληρώσουν  οι ιδιώτες πιστωτές ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους, δηλαδή να το πληρώσουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και τα δυτικά hedge funds που είχαν το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών ομολόγων. Το PSI σημαίνει να παραιτηθούν οι ιδιώτες πιστωτές από ένα μεγάλο μέρος από τις απαιτήσεις τους και να πληρωθούν με ένα νέο ομόλογο που θα έχει ονομαστική τιμή πολύ μικρότερη από την αρχική και που θα ξεπληρωθεί μετά από 30 χρόνια. Αυτό το ποσό άρχισε από το 20% της ονομαστικής τιμής των ομολόγων πήγε στο 50% της ονομαστικής αξίας και τώρα ενώ η ονομαστική αξία είναι ακόμα στο 50% στην πραγματική αξία έχει φτάσει στο 70% γιατί διαπραγματεύεται πολύ χαμηλά το επιτόκιο που θα πληρώσει η Ελλάδα ως την αποπληρωμή του 50% σε 30 χρόνια. 
Την πρόταση  αυτή της Γερμανίας την αγκάλιασαν αμέσως όλοι οι εχθροί της ΕΕ και πρώτο και καλύτερο το νέο ΔΝΤ, δηλαδή οι BRICS και οι ΗΠΑ του φίλου τους Ομπάμα.
Ο πολιτικός κόσμος της Γερμανίας που έκανε την μπακάλικη σκέψη ότι αφού θα πλήρωναν πολλά οι τραπεζίτες θα πλήρωνε λιγότερα το γερμανικό κράτος πέτυχε με αυτήν το αντίθετο. Γιατί όλο το τραπεζικό και κάθε άλλο πιστωτικό κεφάλαιο του πλανήτη που κρατούσε ελληνικά ομόλογα και έχασε τα λεφτά του πιστεύοντας ότι η Ευρωζώνη θα μπορούσε να καλύπτει συλλογικά κάθε υπερχρεωμένη χώρα σκέφτηκε ότι θα έχανε πιθανά τα λεφτά του και  αν κρατούσε ή αν αγόραζε και οποιοδήποτε  ομόλογο κάθε άλλης σχετικά αδύναμης πιστωτικά χώρας της ΕΕ. Το αποτέλεσμα ήταν ότι στον πρώτο μεγάλο τρόμο μετά την επιβολή του PSI ,τρόμο που τον σκόρπισε ο  Παπανδρέου τον Οκτώβρη του 2011 με την απειλή του για δημοψήφισμα που ισοδυναμούσε με απειλή για έξοδο από την ΕΖ και με ανοιχτή χρεοκοπία, ανέβηκαν στα ύψη τα επιτόκια των ισπανικών και των ιταλικών ομολόγων και όλη η ΕΖ κινδύνεψε με κατάρρευση. Τότε πιο πολύ από κάθε άλλη φορά οι πάντες γύρισαν προς την Γερμανία και της είπαν: «βγάλε επιτέλους τα ευρωομόλογα για να φτιάξεις ένα μεγάλο πιστωτικό τείχος για την Ευρώπη, ή έστω πλήρωσε τις χώρες που κινδυνεύουν  πιο πολύ μέσο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, της ΕΚΤ για να τελειώνει αυτή η μετάδοση του ελληνικού χρέους στην Ισπανία και Ιταλία». Η φωτιά αυτή έσβησε με τον δεύτερο τρόπο, όπως αναφέραμε και παραπάνω και ο οποίος ήταν στο βάθος έμμεση χρέωση της Γερμανίας με έκδοση πληθωριστικού Ευρώ. Με λίγα λόγια η επιβολή του PSI σε συνδυασμό με την συνεχιζόμενη υπερχρέωση της Ελλάδας έχει τη δυνατότητα να μεταδώσει ταχύτατα κάθε πιστωτική φωτιά σε όλη την ανασφαλή και πολύ ανοχύρωτη πιστωτικά ΕΕ δηλαδή την αποσταθεροποιεί όσο τίποτα άλλο. Το PSI είναι η βενζίνη της ΕΕ που τη διαχειρίζονται τώρα εκ μέρους της ΕΕ ο Βενιζέλος και ο Παπαδήμος.
Αυτός ήταν ο λόγος που η επιβολή του PSI στη σύνοδο κορυφής στις 21 του Ιούλη του 2011 πέρασε μετά από μια πολύ μακριά και πολύ σκληρή πάλη μέχρι τα όρια της ρήξης ανάμεσα στη Γαλλία και κυρίως την ΕΚΤ που δεν ήθελαν το PSI από τη μια μεριά και στη Γερμανία που το ήθελε από την άλλη. Η Γαλλία είχε το πρόβλημά  να έχει τράπεζες πολύ εκτεθειμένες στα ελληνικά ομόλογα αλλά και σε ομόλογα άλλων χωρών του ευρωπαϊκού νότου και θα έχανε πιο πολύ από τη Γερμανία από την αντανάκλαση του PSI σε αυτές. Όσο για την ΕΚΤ και τον Τρισέ αυτοί κατάλαβαν βαθύτερα πόσο αναξιόπιστη θα γινόταν συνολικά η ΕΖ και πως το πρόβλημα θα ξέσπαγε τελικά πάνω στην ΕΚΤ που θα αναγκαζόταν κάποια στιγμή, όπως και ήδη έγινε από την προεδρία Μάριο Ντράγκι να εκδώσει πελώριες ποσότητες από πληθωριστικό Ευρώ. Είναι προς τιμή του Τρισέ που έφτασε να φύγει και να κλείσει πίσω του την πόρτα στην έκτακτη λεγόμενη μυστική συνάντηση του Λουξεμβούργου  που την είχε προκαλέσει πάλι ο προβοκάτορας Παπανδρέου στις 6 του Μάη του 11 απειλώντας με χρεοκοπία την ΕΖ αν η Ελλάδα δεν έπαιρνε πρόσθετη ενίσχυση από αυτήν. H οργή του Τρισέ οφειλόταν στην έντονη απαίτηση του Σόϊμπλε να περάσει το PSI για να αντιμετωπιστεί ο οικονομικός εκβιασμός του Παπανδρέου με τον οποίο και ο Σόϊμπλε είχε εξοργιστεί. Οι αντιστάσεις της Γαλλίας και της ΕΚΤ έσπασαν μόνο μετά τις μεγάλες προβοκάτσιες που έστησε το καθεστώς των ρωσόδουλων με την «εθνική αντίσταση» των αναρχοφασιστών, των φαιοκόκκινων «αγανακτισμένων», και της Βουλής  στα γεγονότα του Ιούλη πριν τη σύνοδο κορυφής της 21. Τότε πέρασε το PSI αρχικά με λίγο κούρεμα όπως πέρασε και το διευρυμένο ποιοτικά και ποσοτικά EFSF . Αυτό το διευρυμένο EFSF ήταν που πήρε η Γαλλία σαν αντάλλαγμα από τη Γερμανία για να δεχτεί το PSI. Δηλαδή μην ξέροντας τι να κάνουν Μέρκελ και Σαρκοζύ με την Ελλάδα ανταλλάσανε δώρα προς τον Πούτιν.
Τότε στην ανάλυση που κάναμε στην Νέα Ανατολή είχαμε καταλάβει ότι κάποια πολύ βρώμικη παγίδα κρυβόταν πίσω από το PSI και τώρα αρχίζει να φαίνεται το μεγάλο βάρος του ζητήματος. Γράφαμε τότε για αυτό και τον εκπρόσωπο διαπραγματευτή σε αυτό των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων Τσαρλς Νταλάρα: «Αντιπρόσωπος όλων των πιστωτικών γιγάντων της γης που διαπραγματεύτηκε όλα αυτά τα πολύπλοκα και ως τώρα αδιευκρίνιστα με την ΕΚΤ, το EFSF, την Κομισιόν κλπ βρέθηκε ξαφνικά να είναι ένας Τσαρλς Νταλάρα εκπρόσωπος του Institute of International Finance (IIF), που σημαίνει του Παγκόσμιου Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου. Το μόνο που μαθαίνει κανείς εύκολα γι αυτόν είναι η επιμονή του να δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι ο μεγάλος του στόχος είναι να διευρύνει τους G7 σε G11 με τη Ρωσία, την Κίνα, την Βραζιλία και την Ινδία (χώρες του BRIC) και μάλιστα μόνο με αυτές και με καμιά από τις άλλες μεγάλες σε παραγωγή βιομηχανικές χώρες. Αυτός είναι ο πρώτος άνθρωπος με τον οποίο συναντήθηκε μετά την «νίκη» τις 21 Ιούλη ο Βενιζέλος στο ταξίδι του στις ΗΠΑ. Δεν ξέρουμε που ακριβώς θα το πάει ο εκπρόσωπος αυτός όλων των πιστωτικών γιγάντων της γης, που ασταμάτητα ξεμαλλιάζονται ανάμεσά τους για την πίτα της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας στον πλανήτη. Όμως το ότι συνταίριαξε όλους αυτούς σε μια από τις πιο μεγάλες διαπραγματεύσεις τη σύγχρονης ιστορίας σημαίνει ότι ο τύπος (δηλαδή ο Νταλάρα) το λιγότερο τυγχάνει της έγκρισης του άξονα και των ΗΠΑ του Ομπάμα, δηλαδή κυρίως του άξονα. Βεβαίως δεν έσυρε όλες τις τράπεζες από τα μαλλιά κανένας Νταλάρα μόνος του ή επειδή το θέλανε οι υπερδυνάμεις. Η ελληνική χρεοκοπία ανησυχεί βαθιά όλο το δυτικό χρηματιστικό κεφάλαιο γιατί τρέμει μήπως η χρεοκοπία αυτή μεταδοθεί και φτιάξει μια νέα παγκόσμια κρίση. Γι αυτό και όλο αυτό το κεφάλαιο και άμεσα και μέσα από το κέντρο του, που είναι οι ΗΠΑ, πιέζει τη Μέρκελ για ένα μεγάλο πακέτο για την Ελλάδα, για EFSF και για ευρωομόλογα. Πάνω σε αυτούς τους χρηματιστές πατούν οι ρωσόφιλοι Ομπάμα και Κλίντον για να στριμώξουν επιδεικτικά και επίμονα τη Γερμανία εδώ και δύο μήνες για να δεχτεί το μεγάλο πακέτο, το μεγάλο EFSF και τα ευρωομόλογα. Αυτά όλα είναι φυσικά πράγματα από μια άποψη. Όμως αντικειμενικά δεν υπάρχει τίποτα πιο σκοτεινό και ασαφές από την λειτουργία του EFSF, και τίποτα πιο ασαφές και πιο περίπλοκο από το πρόγραμμα που συμφώνησε με αυτό η ΕΖ, το ΙΙF , η ΕΚΤ. Αυτό είναι ιδανικό περιβάλλον για κροκοδείλους που έχουν καλή όραση στη λασποθολούρα. Θέλουμε να πούμε ότι αν οποιαδήποτε μεγάλη διεθνής τράπεζα η ομάδα τραπεζών σε λίγες μέρες αρχίσει να διαφωνεί για τους ασαφείς ακόμα όρους ανταλλαγής ομολόγων (To PSI) ή δηλώνει αδυναμία αφού όλα αυτά είναι εθελοντικά και δεν υπάρχουν καθαρές δεσμεύσεις και σηκωθεί και φύγει ή ο Νταλάρα πάρει εντολή από κάποιες δυνάμεις του G11 ή χάσει την υπομονή του όλο αυτό το σύστημα θα γίνει ξαφνικά απέραντα ασταθές».

Η ώρα της μεγάλης αστάθειας χάρη στο PSI


Η ώρα γι αυτήν την απέραντη αστάθεια με καταλύτη για μια ακόμα φορά την Ελλάδα νομίζουμε ότι  δεν είναι πολύ μακριά. Το PSI είναι πραγματικά πολύ σκοτεινή υπόθεση όχι μόνο γιατί είναι πολύ σκοτεινός ο επικεφαλής του ή το ίδιο το ΙΙF αλλά γιατί είναι από τη φύση της τέτοια. Το IIF δεν είναι ένα όργανο που παίρνει αποφάσεις για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, ούτε καν για τους συγκεκριμένους μεγάλους πιστωτές κατόχους των ελληνικών ομολόγων. Είναι απλά ένα Think Tank, ένας μελετητικός, ένας συμβουλευτικός οργανισμός των πιο μεγάλων κυρίως δυτικών και μετά κινέζικων κρατικών τραπεζών που συμμετέχει σε μια «οργανωτική επιτροπή πιστωτών» που πάντα υπάρχει για να κανονίζει τέτοιες διαδικασίες αναδιάρθρωσης χρέους και η οποία αποτελείται από τους μεγαλύτερους πιστωτές του δανειολήπτη, εν προκειμένω της Ελλάδας. Ο ΙΙF με κάποιον άγνωστο τρόπο κανονίστηκε να είναι ο μοναδικός εκπρόσωπος της «οργανωτικής επιτροπής των πιστωτών» ενώ τόσοι μεγάλοι πιστωτικοί γίγαντες συμμετέχουν σε αυτήν. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που αποτελούν αυτό το όργανο δεν είναι όλοι οι πιστωτές μάλιστα είναι μόνο δύο από τα μεγάλα Hedge Funds και επίσης δεν δεσμεύονται ούτε οι ίδιοι από την πρώτη συμφωνία που θα υπογραφεί, αν υπογραφεί, ανάμεσα στο IIF και την ελληνική κυβέρνηση. Αν πέσει αυτή η υπογραφή θα αρχίσει μια νέα και μακρόσυρτη διαδικασία να μπουν οι περισσότεροι δυνατόν πιστωτές σε αυτό το κούρεμα που θα έχει συμφωνηθεί με τους όρους που θα έχουν συμφωνηθεί. Αν δεν μπουν αρχίζουν νέες διαπραγματεύσεις. Καταλαβαίνει κανείς τι θα γίνει αν συμβεί αυτό.
Ο Βενιζέλος και ο Παπαδήμος κρατώντας τώρα στα χέρια τους το σπίρτο της βενζίνης λένε ήδη ο πρώτος ότι η Ελλάδα δεν θα δεχτεί τελικά το PSI αν δεν μπει σε αυτό το 100% των πιστωτών γιατί μόνο αν μπουν όλοι η Ελλάδα θα μειώσει αρκετά το χρέος της. Με το ίδιο και μεγαλύτερο θράσος ο Παπαδήμος απείλησε όσους δεν μπουν ότι θα τους υποχρεώσει να το κάνουν γιατί αλλιώς θα ενεργοποιήσει ρήτρες συλλογικής δράσης. Ταυτόχρονα και οι δύο πιέζουν τους πιστωτές να μειώσουν κι άλλο το επιτόκιο. Με αυτήν τους την πίεση προκάλεσαν τελευταία μια επίθεση κάποιων πιστωτών στην ΕΚΤ ότι πρέπει και αυτή να κουρέψει τα ελληνικά ομόλογα που δέχτηκε σαν εγγυήσεις για να δανείσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Αν το κάνει θα παραβεί την υποχρέωση  της να ενισχύει κράτη απ ευθείας και όχι τράπεζες. Αν δεν τον κάνει θα κάνει αναξιόπιστα τα ευρωπαϊκά ομόλογα γιατί θα σημαίνει ότι υπάρχει κάποιος ανώτερος δανειστής (senior lender) που δεν παθαίνει τίποτα και προηγείται των άλλων που πληρώνουν ακριβά τις χρεοκοπίες. Αυτό το δίλημμα είναι ήδη πολύ αποσταθεροποιητικό για την ΕΚΤ που επιμένει ότι το PSI όπως το λέει και το όνομα είναι για ιδιωτικά κεφάλαια όχι δημόσια. Η ελληνική κυβέρνηση εννοείται ότι πιέζει προς την αντι-ΕΚΤ κατεύθυνση.
Αυτοί δεν μιλάνε έτσι ακάλυπτοι. Σε όλα αυτά έχουν μαζί τους το ΔΝΤ δηλαδή τη Ρωσία που μάλιστα τώρα ξαφνικά ανακάλυψε ότι μόνο αν το επιτόκιο πέσει πολύ η Ελλάδα θα έχει στα 2020 χρέος ίσο με το 120% και μόνο με αυτό το 120% μπορεί να ξεχρεώσει. Πρόκειται για έναν γελοίο ισχυρισμό την ώρα που όλοι αυτοί οι οικονομολόγοι πριν ένα χρόνο καθόλου δεν πρόβλεπαν ότι το ελληνικό χρέος θα εκτινασσόταν στα σημερινά ύψη. Οι μόνοι που θα μπορούσαν κάτι να ξέρουν για το μελλοντικό χρέος είναι οι «προφήτες» του ΣΥΡΙΖΑ και του ψευτοΚΚΕ που μπορούν χοντρικά να εκτιμήσουν πόσα έργα θα ακυρώσουν, πόσα εργοστάσια θα κλείσουν, πόσα κρουαζιερόπλοια θα μπλοκάρουν τον επόμενο χρόνο. Αλλά που θα βρουν κι αυτοί πόσα αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηροδρόμους τράπεζες θα αγοράσουν τα ρώσικα και τα κινέζικα αφεντικά τους στο μεταξύ, οπότε κάπως θα ισοφαριστεί η ζημιά; Όλα αυτά μπορούν να τα υπολογίσουν ακόμα και οι καλύτεροι προφήτες το πολύ για ένα δυο χρόνια.  Πως τα υπολόγισε το ΔΝΤ με τόσο απόλυτο τρόπο;  Τα υπολόγισε για να σαμποτάρει το PSI. Αυτή την πίεση να εμποδίσει κάθε ανακούφιση του ελληνικού χρέους από άλλες πηγές εκτός από τα ευρωομόλογα και το πληθωριστικό Ευρώ την ασκεί ασφυκτικά η Ρωσία μέσω του ΔΝΤ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ρώσος αντιπρόσωπος στο ΔΝΤ εναντιώθηκε σε κάθε δανειοδότηση από το ΔΝΤ στην Ελλάδα. Πολλοί απόρησαν γιατί  το έκανε αυτό τόσο φανερά γράφοντας έναν κακό πόντο για την κοινή γνώμη της Ελλάδας. Το έκανε γιατί με αυτήν την κάλυψη ζήτησε και απόσπασε από τον Τόμσεν την υπόσχεση ότι δεν θα υπογράψει καμιά αποδέσμευση κονδυλίων  για την Ελλάδα αν δεν κλείσει το PSI. Από αυτό μπορούμε να υποθέσουμε ότι το PSI δεν προορίζεται να κλείσει ουσιαστικά πριν από το Μάρτη ακόμα και αν κλείσει σε πρώτο γύρο πιο νωρίς. Επίσης πρέπει να πάρουμε υπ όψιν μας κάτι που επαναλαμβάνουν σε όλους τους τόνους και από την ΕΕ και από τους πιστωτές και από το ΔΝΤ ότι PSI και δανειακή σύμβαση είναι αλληλένδετα. Χωρίς υπογραφή της δανειακής σύμβασης οι ιδιώτες πιστωτές δεν χαρίζουν το χρέος τους ούτε δανειοδοτούν με χαμηλό επιτόκιο μια χώρα που θα καταρρεύσει εντελώς. Αν πάλι δεν υπογραφεί το PSI η δανειακή σύμβαση δεν έχει προοπτική και νέα κονδύλια πρέπει να βρεθούν για την Ελλάδα.
Αλλά αν είναι έτσι γιατί ο Νταλάρα και ο Παπαδήμος επαναλαμβάνουν διαρκώς ότι το  PSI πάει πολύ καλά; Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τίποτα σχετικά με τους σχεδιασμούς της υπερδύναμης. Πάντως μια εύλογη άποψη είναι ότι το λένε για να καθησυχάσουν την ΕΕ όσο καθυστερούν ώστε να μην πιεστούν και τελικά να συμπέσουν οι δύο διαπραγματεύσεις και έτσι οι πάντες και τα πάντα να εμπλακούν στις δύο διαπραγματεύσεις με τους ρωσόδουλους να βρίσκονται και στους δύο πόλους της παίζοντας με τα νεύρα όλης της ΕΕ και όλου του πλανήτη επιδεικνύοντας σπίρτα, βενζίνες αλλά και αν χρειαστεί μπούκες σε υπουργεία ξηλώματα πλατειών, αποκλεισμούς κοινοβουλίων και ότι άλλο χρειαστεί.