"Οι αστικές επαναστάσεις, σαν τις επαναστάσεις του δέκατου όγδοου αιώνα, ορμούν γρήγορα από επιτυχία σε επιτυχία, τα δραματικά τους αποτελέσματα ξεπερνούν το ένα το άλλο, άνθρωποι και πράγματα φαίνονται σαν σε φωτιές διαμαντιών. Η έκσταση είναι το πνεύμα κάθε ημέρας. Μα η ζωή τους είναι μικρή. Σε λίγο φτάνουν κι όλας στο ανώτατο σημείο τους και μια μακρυά αποχαύνωση κυριεύει ύστερα την κοινωνία πριν μάθει να αφομειώνει νηφάλια τα αποτελέσματα της ορμητικής και θυελλώδικης εποχής της.

Αντίθετα οι προλεταριακές επαναστάσεις, όπως οι επαναστάσεις του δέκατου ένατου αιώνα, κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε στιγμή την πορεία τους, γυρίζουν πάλι σε εκείνο που φαίνεται πως έχει πραγματοποιηθεί για να το ξαναρχίσουν από την αρχή, χλευάζουν με ωμή ακρίβεια τις ασυνέπειες, τις αδυναμίες και τις ελεεινότητες που παρουσιάζουν οι πρώτες δοκιμές τους, φαίνονται πως ξαπλώνουν κάτω τον αντίπαλό τους μόνο για να αντλήσει καινούργιες δυνάμεις από τη γη και να σηκωθεί μπροστά τους πιο γιγάντιος, οπισθοχωρούν ολοένα μπροστά στην απροσδιόριστη απεραντοσύνη των ίδιων των σκοπών τους, ώσπου να δημιουργηθούν οι όροι που κάνουν αδύνατο κάθε πισωγύρισμα και οι ίδιες οι περιστάσεις φωνάζουν: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα".

Κ. Μάρξ. 18η Μπρυμέρ

Σημαντικά πολιτικά γεγονότα

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΗΝ ΑΦΙΣΑ ΤΗΣ ΟΑΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ

ΑΦΙΣΑ ΤΗΣ ΟΑΚΚΕ

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ: ΣΩΣΤΕ ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΑΜΠΟΤΕΡ

Κυβέρνηση-ψευτοΚΚΕ-ΣΥΝ χτυπάνε όσα δεν ανήκουν στο ανατολικό κεφάλαιο ενώ προστατεύουν τα φιλικά τους κάτεργα.  Η αντεργατική τακτική τους στη χαλυβουργία.

Η βα­θύ­τε­ρη αι­τί­α της ελλη­νι­κής χρε­ω­κοπί­ας και της πεί­νας του λα­ού δεν εί­ναι η κρα­τι­κή δια­φθο­ρά όπως λέ­ει ο Πα­παν­δρέ­ου. Η Κί­να έχει με­γα­λύ­τε­ρη δια­φθο­ρά αλλά εί­ναι υπερ­πλε­ο­να­σμα­τι­κή. Ού­τε εί­ναι η αι­τί­α οι δα­νει­στές όπως λέ­νε τα ψευ­τοΚ­ΚΕ-ΣΥΝ και ο Σα­μα­ράς, από­δει­ξη ότι η υπερ­χρε­ωμέ­νη Ιρλαν­δί­α μειώ­νει το χρέος της. Οι δα­νει­στές χτυ­πά­νε πα­ντού τη φτω­χο­λο­γιά όμως μό­νο εδώ χτυ­πιού­νται και κα­τα­στρέ­φο­νται σχε­δόν οι πά­ντες.
Η βα­σι­κή αι­τί­α της ελλη­νι­κής χρε­ω­κο­πί­ας εί­ναι το συ­στη­μα­τι­κό βιο­μη­χα­νικό σα­μπο­τάζ για 30 ολό­κλη­ρα χρό­νια. Αυτό συ­νέ­τρι­ψε τις ελλη­νι­κές εξα­γω­γές και οδή­γη­σε σε πρω­το­φα­νές ύψος το έλλειμ­μα τρε­χου­σών συ­ναλ­λα­γών που εκτό­ξευ­σε τo πε­λώριο κρα­τι­κό χρέ­ος. Αυ­τό φταί­ει που η υπερ­χρέ­ω­ση δυ­να­μώ­νει. Για­τί οι ίδιες δυ­νά­μεις που έκα­ναν όλα αυ­τά τα χρό­νια το σα­μπο­τάζ το συ­νε­χί­ζουν και το εντεί­νουν και πά­νω στην κρί­ση (!) Οι δυ­νά­μεις αυ­τές εί­ναι σχε­τι­κά κυ­ριαρ­χι­κές στην ηγε­σί­α του ΠΑ­ΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑ­ΟΣ, εί­ναι από­λυ­τα κυ­ριαρ­χι­κές στα ψευ­τοΚ­ΚΕ-ΣΥΝ και λει­τουρ­γούν υπέρ μιας ιμπε­ρια­λι­στι­κής χώ­ρας. Πρό­κει­ται για τη Ρω­σί­α. Οι άνθρω­ποί της ισχυ­ρί­ζο­νται ότι εί­ναι η Γερ­μα­νί­α που εξα­θλιώ­νει  την Ελλά­δα για να την αγο­ρά­σει τζά­μπα. Όμως αυ­τοί που κυ­ρί­ως αγο­ρά­ζουν αυ­τή τη στιγ­μή τα πιο ζω­τι­κά κομ­μά­τια της ελλη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας εί­ναι η Ρω­σί­α και οι φί­λοι της ντό­πιοι κρα­τι­κο­ο­λι­γάρ­χες, το Κα­τάρ και η Κί­να. Αυ­τοί αγό­ρα­σαν αθόρυ­βα το πιο κρί­σι­μο πα­κέ­το με­το­χών στην Άλφα, στην Πει­ραιώς και στην Γιούρομπαν­κ, αυ­τοί πή­ραν το λι­μά­νι του Πει­ραιά και διεκ­δι­κούν τον ΟΛΠ,  αυ­τοί παίρ­νουν στα χέ­ρια τους την ηλε­κτρο­πα­ρα­γω­γή των ανα­νε­ώσι­μων, αυ­τοί πή­ραν τα ορυ­χεί­α χρυ­σού (Μπό­μπο­λας, Κα­τάρ με τους Κα­να­δούς σε εξαρ­τη­μέ­νη θέ­ση).
Οι ρω­σό­δου­λοι κά­νουν το βιο­μη­χα­νι­κό σα­μπο­τάζ με δύ­ο τρό­πους, τον επί­ση­μο κρα­τι­κό-κυ­βερ­νη­τι­κό και τον ανε­πί­ση­μο κρα­τι­κό που εμφα­νί­ζε­ται σαν τα­ξι­κός.
Το επί­ση­μο κυ­βερ­νη­τι­κό σα­μποτάζ το κά­νουν με το να μειώ­νουν την κα­τα­νά­λω­ση του λα­ού χω­ρίς του­λά­χι­στον να βο­η­θά­νε τις βιο­μη­χα­νί­ες να στρα­φούν στις εξα­γω­γές, με το να υπερ­φο­ρο­λο­γούν τις βιο­μη­χα­νί­ες, ιδιαί­τε­ρα την ατμο­μη­χα­νή όλης της βιο­μη­χα­νί­ας που στη χώ­ρα μας εί­ναι η οι­κο­δο­μή, με το να αυ­ξά­νουν την τι­μή της ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας μέ­σω κυ­ρί­ως της υπο­νό­μευ­σης των φτη­νών λι­γνί­τη και λι­θάν­θρακα, με το να μπλο­κά­ρουν κά­θε κον­δύ­λι του ΕΣΠΑ για τη βιο­μη­χα­νί­α, με το να μα­ταιώ­νουν όλες τις με­γά­λες ιδιω­τι­κές επεν­δύ­σεις (εργο­στά­σιο υα­λουρ­γί­ας στην Κα­βά­λα, υφα­ντουρ­γί­α πρώ­ην Λα­να­ρά στη Νά­ου­σα), και με την πι­στω­τι­κή ασφυ­ξί­α της βιο­μη­χα­νί­ας την ώρα που στις τρά­πε­ζες έχει όλο και πιο  μεγά­λη  ισχύ το κρά­τος χά­ρη στις κρα­τι­κές εγγυ­ή­σεις. Εξαιτίας αυτού του σαμποτάζ οι περισσότερες βιομηχανίες έχουν το 2011 ζημιές.
Το ανε­πί­ση­μο κρα­τι­κό, δή­θεν «τα­ξι­κό», σα­μπο­τάζ το κά­νουν με τον ΣΥΝ και το ψευ­τοΚ­ΚΕ. Ο ΣΥΝ χτυ­πά­ει κυ­ρί­ως με πρό­σχημα το «πε­ρι­βάλ­λον» σε συ­νερ­γα­σί­α με την κυ­βέρ­νη­ση και με το ΣτΕ  (μα­ταί­ω­ση με­ταλ­λουρ­γί­ας χρυ­σού σε Χαλ­κι­δι­κή και Θρά­κη πριν χω­θεί το Κα­τάρ, μα­ταί­ω­ση της εκτρο­πής του Αχε­λώ­ου, μα­ταί­ω­ση των χω­ρο­τα­ξι­κών πα­νελ­λα­δι­κά). Επί­σης χτυ­πά­ει με τα κι­νήματα «δεν πλη­ρώ­νω» με τα οποί­α στα­μά­τη­σε όλους τους αυ­το­κι­νη­το­δρό­μους που κα­τα­σκεύ­α­ζαν κύ­ρια δυ­τι­κές εται­ρεί­ες και έρι­ξε στην ανερ­γί­α χι­λιά­δες εργά­τες. Όχι τυ­χαί­α δια­φύ­λαξε τον αυ­το­κι­νη­τό­δρο­μο των ανα­το­λι­κών Μπό­μπο­λα-Κόκ­κα­λη (Μο­ρέ­α), κα­θώς και την απρό­σκο­πτη λει­τουρ­γί­α της Αττι­κής οδού και  της γέ­φυ­ρας Ρί­ου-Αντίρ­ριου που τα διό­δια τους χρη­μα­το­δο­τούν τον Μπό­μπο­λα. Το ψευ­τοΚ­ΚΕ πε­ρι­μέ­νει σαν κο­ρά­κι  κά­θε επι­χεί­ρη­ση που την έχει χτυ­πή­σει η κρί­ση να κά­νει απο­λύ­σεις ή να κα­θυ­στε­ρή­σει  τη μι­σθο­δο­σία για να μετα­τρέ­ψει κά­θε κα­ταρ­χήν δί­και­η δια­μαρ­τυ­ρί­α των εργα­ζο­μέ­νων σε απερ­γί­α διαρ­κεί­ας ή σε επί­σχε­ση εργα­σί­ας διαρ­κεί­ας ή αν οι εργαζό­με­νοι δεν απερ­γή­σουν προ­σπα­θεί απ έξω να φρά­ξει την πύ­λη. Έτσι έκλει­σε πα­λιό­τερα την Πι­ρέλ­λι και έτσι έχει χτυ­πή­σει τε­λευ­ταί­α, τον Κα­τσέ­λη, τον Κα­ρυ­πί­δη, την Ελίτ, την ΦΑ­ΓΕ και πολ­λά άλλα εργο­στά­σια. Όποιο σω­μα­τεί­ο ή εργά­της δια­μαρ­τύ­ρε­ται γι αυ­τήν την τα­κτι­κή τον βγά­ζουν φι­λο­ερ­γοδο­τι­κό. Αυ­τό φαί­νε­ται σαν τα­ξι­κή πά­λη αλλά δεν εί­ναι. Εί­ναι μια από τις μορ­φές του πο­λέ­μου που κά­νει το ρω­σο­κινέ­ζι­κο κε­φά­λαιο για να τσα­κί­σει τη ντό­πια βιο­μη­χα­νί­α ή να την εξα­γο­ρά­σει φτη­νά.
Για αυ­τό  το ψευ­τοΚ­ΚΕ και ο ΣΥΝ δεν κι­νη­το­ποιού­νται ενά­ντια σε ανα­το­λι­κά με­γα­λο­α­φε­ντι­κά σαν τον Κόκ­κα­λη ή τον Μπό­μπολα που στα εργο­τά­ξια του οργιά­ζει η υπερεκ­με­τάλ­λευ­ση και όπου το συν­δι­κά­το οι­κο­δό­μων του ΠΑ­ΜΕ λει­τουρ­γεί εκεί σαν προ­σω­πάρ­χης. Ού­τε, ακό­μα πιο χτυ­πη­τά δεν αντι­δρούν ενάντια στο χει­ρό­τε­ρο  πα­ρά­νο­μο  δου­λο­κτη­τικό αφε­ντι­κό της χώ­ρας, την ΚΟ­ΣΚΟ. Κι όμως εκεί δί­πλα στον Πει­ραιά τα ψευ­τοΚ­ΚΕ-ΣΥΝ με εξα­ντλη­τι­κές απεργί­ες ακό­μα και για αυ­ξή­σεις πάνω στην κρί­ση (!) έχουν μι­σο­πε­θά­νει τη Ζώ­νη Πε­ρά­μα­τος που θέ­λει να την πά­ρει η ΚΟΣΚΟ. Ακό­μα πιο  χαρα­κτη­ρι­στι­κό εί­ναι ότι την ώρα που ο άνθρω­πος της ρω­σι­κής Γκαζ­προμ Κο­πε­λού­ζος απέ­λυ­σε προ­χθές στην ψύ­χρα 50 εργα­ζό­με­νους σε σύ­νολο 100 τα ψευ­τοΚ­ΚΕ-ΣΥΝ απλά κα­τήγ­γει­λαν τις απολύσεις, ενώ έχουν κά­νει ση­μαί­α τα­ξι­κής συ­νέ­πειας την απερ­γί­α διαρ­κεί­ας που κα­θο­δη­γούν στη χα­λυ­βουρ­γί­α. Εκεί πιά­στη­καν από τη σκλη­ρή πά­λη των εργα­τών όχι για να τους βο­η­θή­σουν αλλά για να κλεί­σουν το εργο­στά­σιο και να τους κα­τα­στρέψουν.
Η χα­λυ­βουρ­γί­α Ασπρο­πύρ­γου εί­ναι χα­ρα­κτη­ριστι­κή πε­ρί­πτω­ση δι­πλού σα­μπο­τάζ από κυ­βέρ­νη­ση και ΣΥΝ -ψευ­τοΚ­ΚΕ. Η κυ­βέρ­νη­ση τη χτύ­πη­σε όπως και τις άλλες 2 με­γά­λες χα­λυ­βουρ­γί­ες με το τσά­κι­σμα  της οικο­δο­μής που κα­τα­βύ­θι­σε την πα­ρα­γω­γή χά­λυ­βα και με την αύ­ξη­ση της τι­μής του ρεύμα­τος (την ώρα που το χά­ρι­ζε στο Μυτι­λη­ναί­ο). Ο ΣΥΝ τη χτύ­πη­σε με προ­σφυγή στο ΣτΕ που μα­ταί­ω­σε πά­νω στην κρίση ένα έργο με το οποί­ο μια αε­ρο­γέ­φυρα θα με­τέ­φε­ρε το σκραπ από τη θά­λασ­σα στο εργο­στά­σιο και θα έρι­χνε σημα­ντι­κά το κό­στος πα­ρα­γω­γής.  Όταν η συ­γκε­κρι­μέ­νη εται­ρεί­α με με­γά­λες ζη­μιές δύ­ο χρό­νων απο­φά­σι­σε ση­μα­ντι­κή μεί­ω­ση χρό­νου δου­λειάς-μι­σθού, οι εργά­τες απά­ντη­σαν με απερ­γί­α που εί­ναι μια από τις γε­νι­κά σω­στές τα­κτι­κές για αύ­ξη­ση της δια­πραγ­μα­τευ­τικής δύ­να­μης ενός σω­μα­τεί­ου όταν πα­λεύ­ει για τις λι­γό­τε­ρες δυ­να­τές απώ­λειες. Τό­τε χτύ­πη­σε το ψευ­τοΚ­ΚΕ που πήρε τη συν­δι­κα­λι­στι­κή εξου­σί­α και επέ­βα­λε τη δι­κιά του γραμ­μή: «κα­μιά δια­πραγ­μά­τευ­ση για μεί­ω­ση χρό­νου δου­λειάς και μι­σθού - απερ­γί­α διαρ­κεί­ας». Αυ­τή από ένα σημεί­ο και πέ­ρα την επέ­βα­λε φα­σι­στι­κά πνί­γο­ντας στις Γε­νι­κές Συνε­λεύ­σεις κά­θε αντί­θε­τη φωνή σαν εργο­δο­τι­κή με γιού­χες και με την απει­λή βί­ας και κα­ταρ­γώ­ντας τη μυ­στι­κή ψη­φο­φο­ρί­α. Την ίδια ώρα οι εργα­ζό­με­νοι της ίδιας εται­ρεί­ας στο εργο­στά­σιο του Βό­λου με μυ­στι­κή ψη­φο­φο­ρί­α απο­φά­σι­ζαν να δε­χτούν την πρό­τα­ση της εργο­δο­σί­ας. Το ψευ­τοΚ­ΚΕ αντί να ζη­τή­σει κοι­νή Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση Βό­λου-Ασπρο­πύρ­γου και να ενώ­σει τους εργά­τες σε μια κοι­νή διαπραγ­μα­τευ­τι­κή τα­κτι­κή διε­ξό­δου απέ­να­ντι στην εργο­δο­σί­α κα­τη­γό­ρη­σε τη συν­δι­καλι­στι­κή ηγε­σί­α του Βό­λου για εργο­δο­τι­κή.
Οι εργα­ζό­με­νοι πρέ­πει να απα­ντούν στο βα­σι­κό σα­μπο­τα­ρι­στι­κό τέ­χνα­σμα των ψευ­τοΚ­ΚΕ, ΣΥΝ που εί­ναι να κά­νουν από­λυ­το το αί­τη­μα «κα­μιά από­λυ­ση» (ή το ισο­δύ­ναμο αί­τη­μα «κα­νέ­να μοί­ρα­σμα των απο­λύ­σε­ων σε όλους τους μι­σθω­τούς με μεί­ω­ση χρό­νου εργα­σί­ας-μι­σθού όσο διαρ­κεί η πτώ­ση εργα­σιών»).  Το «κα­μιά από­λυ­ση» εί­ναι σω­στό αί­τη­μα όταν μια επι­χεί­ρη­ση έχει δου­λειές και απο­λύ­ει για να εντα­τι­κο­ποι­ή­σει την παρα­γω­γή. Όταν όμως έχει για και­ρό μειω­μέ­νη πα­ρα­γω­γή και με­γά­λες ζη­μιές τό­τε μια απερ­γί­α διαρ­κεί­ας με αυ­τό το αί­τη­μα μπο­ρεί να την κλεί­σει και να ρί­ξει τους εργα­ζό­με­νους σε ανερ­γί­α διαρ­κεί­ας. Στην ου­σί­α με το «κα­μιά από­λυ­ση» οι σα­μπο­τα­ρι­στές ανα­θέ­τουν στις με­μο­νω­μέ­νες επι­χει­ρή­σεις να λύ­σουν το γε­νι­κό πρό­βλη­μα της ανερ­γί­ας ακρι­βώς για να τις φορ­τώ­νουν με ένα μι­σθο­λο­γι­κό βά­ρος που μό­νο το κε­φά­λαιο συλ­λο­γι­κά, δη­λα­δή το κρά­τος μπο­ρεί να ση­κώ­σει. Γι αυ­τό οι τα­ξι­κά συ­νει­δη­τοί εργά­τες διεκ­δι­κούν μεν από κά­θε ξε­χω­ρι­στή επι­χεί­ρη­ση όσο γί­νε­ται λι­γό­τε­ρες απο­λύ­σεις και ψη­λό­τε­ρες απο­ζη­μιώσεις, αλλά απαι­τούν από το κρά­τος να πλη­ρώ­νει τα επι­δό­μα­τα ανερ­γί­ας. Εί­ναι χα­ρακτη­ρι­στι­κό ότι ακό­μα και στην ΕΣΣΔ του Λέ­νιν την επο­χή της ΝΕΠ τα εργο­στά­σια κά­να­νε απο­λύ­σεις για να επι­βιώ­σουν. Να για­τί τα συν­δι­κά­τα πρέ­πει να με­λε­τά­νε την κα­τά­στα­ση μιας επι­χεί­ρη­σης και να απαι­τούν από τον εργο­δό­τη να τους δί­νει βα­σι­κά οι­κο­νο­μι­κά στοι­χεί­α της και να ελέγ­χουν αν αυ­τή εί­ναι όντως σε κρί­ση ή αν εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται την ανερ­γί­α για να κά­νει κά­τερ­γο το χώ­ρο δου­λειάς. Αυ­τή εί­ναι μια μορ­φή εργα­τι­κού ελέγ­χου.
Σή­με­ρα στην Ελ­λά­δα των ρω­σό­δου­λων σα­μπο­τα­ρι­στών οι βιο­μη­χα­νικοί ερ­γά­τες πρέ­πει να πα­λεύ­ουν για τη διά­σω­ση του κά­θε ερ­γο­στα­σί­ου που η κυ­βέρ­νη­ση, οι τρά­πε­ζες, το ΣτΕ, οι κρα­τι­κές υ­πη­ρε­σί­ες και η ψευ­το­α­ρι­στε­ρά θέ­λουν  να το κλεί­σουν. Αυ­τό χω­ρίς να έ­χουν αυ­ταπά­τες ό­τι η ερ­γο­δο­σί­α δεν θα τους στρι­μώ­ξει σε πρώ­τη ευ­και­ρί­α. Γι αυ­τό πρέ­πει να συν­δυά­ζουν την πά­λη τους για τη σω­τη­ρί­α κά­θε ερ­γο­στα­σί­ου με το δυ­νά­μω­μα της συν­δι­κα­λιστι­κής τους ορ­γά­νω­σης α­πέ­να­ντι στην ερ­γο­δο­σί­α και την πα­γί­ω­ση του ερ­γατι­κού ε­λέγ­χου. Αν η ελ­λη­νι­κή ερ­γα­τι­κή τά­ξη σώ­σει τα ερ­γο­στά­σια  θα δυ­να­μώσει τη θέ­ση της και σε αυ­τά και στη χώ­ρα γε­νι­κά α­πο­δει­κνύ­ο­ντας ό­τι μπορεί να γί­νει η­γε­τι­κή τά­ξη του έ­θνους. Έ­τσι θα βά­λει υ­πο­θή­κες για την ε­πα­ναστα­τι­κή ε­ξου­σί­α της κα­θώς η στά­ση της αυ­τή θα έρ­θει σε χτυ­πη­τή α­ντί­θε­ση με την α­νι­κα­νό­τη­τα και τον πα­ρα­σι­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα της α­στι­κής τά­ξης που επέ­τρε­ψε σε μια χού­φτα πρα­κτό­ρων να πισω­γυ­ρί­σει ι­στο­ρι­κά την υ­λι­κή α­νά­πτυ­ξη της χώ­ρας και να ρί­ξει το λα­ό σε έ­ναν πα­ρα­τε­τα­μέ­νο ε­φιάλ­τη. Επί­σης έ­τσι θα εί­ναι σε θέ­ση να πα­λέ­ψει τώ­ρα δα για τα ερ­γα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα σε ό­λα τα ερ­γο­στά­σια και ε­πι­χει­ρή­σεις ό­που τα α­φε­ντι­κά μα­ζι­κά πια εκ­με­ταλλεύ­ο­νται την α­νερ­γί­α που προ­κα­λούν οι σα­μπο­τα­ρι­στές για να τα κά­νουν πλή­ρη κά­τερ­γα α­πο­λύ­ο­ντας ό­σους θέ­λουν, ό­πως θέ­λουν και ό­πο­τε θέ­λουν προσλαμ­βά­νο­ντας μι­σθω­τούς σκλά­βους χω­ρίς κα­νέ­να δι­καί­ω­μα ού­τε στο χρό­νο εργα­σί­ας, ού­τε στην α­μοι­βή.

Αθήνα, 8/1/2012