"Οι αστικές επαναστάσεις, σαν τις επαναστάσεις του δέκατου όγδοου αιώνα, ορμούν γρήγορα από επιτυχία σε επιτυχία, τα δραματικά τους αποτελέσματα ξεπερνούν το ένα το άλλο, άνθρωποι και πράγματα φαίνονται σαν σε φωτιές διαμαντιών. Η έκσταση είναι το πνεύμα κάθε ημέρας. Μα η ζωή τους είναι μικρή. Σε λίγο φτάνουν κι όλας στο ανώτατο σημείο τους και μια μακρυά αποχαύνωση κυριεύει ύστερα την κοινωνία πριν μάθει να αφομειώνει νηφάλια τα αποτελέσματα της ορμητικής και θυελλώδικης εποχής της.

Αντίθετα οι προλεταριακές επαναστάσεις, όπως οι επαναστάσεις του δέκατου ένατου αιώνα, κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε στιγμή την πορεία τους, γυρίζουν πάλι σε εκείνο που φαίνεται πως έχει πραγματοποιηθεί για να το ξαναρχίσουν από την αρχή, χλευάζουν με ωμή ακρίβεια τις ασυνέπειες, τις αδυναμίες και τις ελεεινότητες που παρουσιάζουν οι πρώτες δοκιμές τους, φαίνονται πως ξαπλώνουν κάτω τον αντίπαλό τους μόνο για να αντλήσει καινούργιες δυνάμεις από τη γη και να σηκωθεί μπροστά τους πιο γιγάντιος, οπισθοχωρούν ολοένα μπροστά στην απροσδιόριστη απεραντοσύνη των ίδιων των σκοπών τους, ώσπου να δημιουργηθούν οι όροι που κάνουν αδύνατο κάθε πισωγύρισμα και οι ίδιες οι περιστάσεις φωνάζουν: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα".

Κ. Μάρξ. 18η Μπρυμέρ

Σημαντικά πολιτικά γεγονότα

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Η μπόχα του καθεστώτος Πούτιν έρχεται όλο και περισσότερο στην επιφάνεια

Τόσο μεγάλη είναι η εσωτερική αποσύνθεση και οι αντιθέσεις του κλεπτοκρατικού καθεστώτος Πούτιν που προσφάτως ένας ολιγάρχης ο οποίος ανήκε στο στενό περιβάλλον του Πούτιν, ονόματι Σεργκέι Κολέσνικοφ, πήρε ένα βαλιτσάκι και αυτομόλησε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη συνέχεια έδωσε στη δημοσιότητα πολύτιμες πληροφορίες για το πώς ισχυροποιήθηκε η ομάδα Πούτιν και πώς στη συνέχεια κατάφερε να ελέγξει την οικονομική ζωή της χώρας (βλ. Financial Times, 30/11).
Ο Κολέσνικοφ στα 1992 μαζί με κάποιον Γκορελόφ (πρώην συνταγματάρχη της KGB) και την επιτροπή εξωτερικών οικονομικών σχέσεων της Αγ. Πετρούπολης στην οποία προήδρευε ο Πούτιν, απέκτησαν την ελέγχουσα πλειοψηφία της Πετρομέντ – μιας εταιρείας προμήθειας νοσοκομειακού εξοπλισμού. Μόλις ο Πούτιν – που στο μεταξύ είχε αποσυρθεί από την εταιρία – έγινε πρόεδρος της Ρωσίας στα 2000, η εταιρία άρχισε να διογκώνεται κεφαλαιακά. Με την παρέμβαση των ανθρώπων της ομάδας αυτής μέσα σε ξένους διεφθαρμένους μονοπωλιακούς γίγαντες, όπως για παράδειγμα κάποιου Σαμάλοφ μέσα στη γερμανική Ζήμενς ή χάρη στο μερίδιο που διέθεταν οι Κολέσνικοφ-Γκορελόφ-Σαμάλοφ μέσα στη βρετανική EM& PS, κολοσσοί όπως η Ζήμενς ή η Τζένεραλ Ελέκτρικ μετέφεραν κεφάλαιά τους στην Πετρομέντ. Με τη βοήθεια και off shore εταιριών οι Γκορελόφ-Σαμάλοφ χρησιμοποίησαν τελικά τα χρήματα που προορίζονταν για νοσοκομειακό υλικό για να αποκτήσουν το 12,6% της «Τράπεζας της Ρωσίας», η οποία είχε ιδρυθεί στα 1990 για να διαχειρίζεται κεφάλαια του «Κ»ΚΣΕ. Στα 2003-5 η κλίκα Πούτιν ισχυροποιήθηκε ακόμα περισσότερο μέσα στον κρατικό μηχανισμό. «Η ισορροπία μεταβλήθηκε – και δημιουργήθηκε μια ολόκληρη νέα ισχυρή χρηματιστικο-βιομηχανική ομάδα» λέει ο κ. Μίλοφ που έχει κάνει έρευνα για τις πωλήσεις μερισμάτων της Γκαζπρόμ.» Σαν αποτέλεσμα η Τράπεζα της Ρωσίας κατάφερε να αγοράσει στα 2005 το 76% των μετοχών που διέθετε η Γκαζπρόμ στην Σογκάζ – το βιομηχανικό της βραχίονα – από εταιρίες που συνδέονταν με τη μικρή τότε ακόμα τράπεζα. «Η εξαγορά συμφωνήθηκε ταχύτατα» εξηγεί ο Μίλοφ, ενώ τα μέσα ενημέρωσης αμφέβαλαν για το πώς μπορεί μια μικρή εταιρία να χρηματοδοτεί την αγορά μιας μεγαλύτερης, όπως η Σογκάζ. Στη συνέχεια, η Σογκάζ τριπλασίασε τα κέρδη της και μέσα από μια σειρά άλλων αγοραπωλησιών αποκτήθηκε ο έλεγχος της Γκαζπρομπάνκ, της τρίτης μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, σε πολύ χαμηλή τιμή. Την ίδια εποχή η Γκαζπρόμ είχε πουλήσει τη θυγατρική της Γκαζπρόμ Μίντια – που έλεγχε το κανάλι NTV και την εφημερίδα Ιζβέστια – στη Γκαζπρομπάνκ στην τιμή των 166 εκ. δολαρίων όταν δύο χρόνια αργότερα ο Μεντβέντεφ εκτίμησε την αξία της στα 7,5 δις δολάρια! Στα 2008 ο Σαμάλοφ κατ’ εντολή του Πούτιν – που στο μεταξύ ανεπίσημα αποκαλούνταν τσάρος – φέρεται να είπε στον Κολέσνικοφ να σταματήσει να επενδύει στην κατασκευή πλοίων και σε άλλους παραγωγικούς τομείς με τα εναπομείναντα κεφάλαια της Πετρομέντ (που επαναλαμβάνουμε προορίζονταν για νοσοκομειακό εξοπλισμό) και να τα ρίξει όλα στην κατασκευή μιας ντάτσας του Πούτιν στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Ο αρχικός σχεδιασμός της βίλας 1000 τ.μ, που τελικά έφτασε τα 4000 τ.μ κόστισε συνολικά 1 δις  δολ και περιλαμβάνει τρία ελικοδρόμια, θερινό αμφιθέατρο, μαρίνα και καφετέρια με πισίνες.      

Οι τελευταίες αποκαλύψεις του Κολέσνικοφ πλήττουν ακόμα περισσότερο το κύρος του Πούτιν.