"Οι αστικές επαναστάσεις, σαν τις επαναστάσεις του δέκατου όγδοου αιώνα, ορμούν γρήγορα από επιτυχία σε επιτυχία, τα δραματικά τους αποτελέσματα ξεπερνούν το ένα το άλλο, άνθρωποι και πράγματα φαίνονται σαν σε φωτιές διαμαντιών. Η έκσταση είναι το πνεύμα κάθε ημέρας. Μα η ζωή τους είναι μικρή. Σε λίγο φτάνουν κι όλας στο ανώτατο σημείο τους και μια μακρυά αποχαύνωση κυριεύει ύστερα την κοινωνία πριν μάθει να αφομειώνει νηφάλια τα αποτελέσματα της ορμητικής και θυελλώδικης εποχής της.

Αντίθετα οι προλεταριακές επαναστάσεις, όπως οι επαναστάσεις του δέκατου ένατου αιώνα, κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε στιγμή την πορεία τους, γυρίζουν πάλι σε εκείνο που φαίνεται πως έχει πραγματοποιηθεί για να το ξαναρχίσουν από την αρχή, χλευάζουν με ωμή ακρίβεια τις ασυνέπειες, τις αδυναμίες και τις ελεεινότητες που παρουσιάζουν οι πρώτες δοκιμές τους, φαίνονται πως ξαπλώνουν κάτω τον αντίπαλό τους μόνο για να αντλήσει καινούργιες δυνάμεις από τη γη και να σηκωθεί μπροστά τους πιο γιγάντιος, οπισθοχωρούν ολοένα μπροστά στην απροσδιόριστη απεραντοσύνη των ίδιων των σκοπών τους, ώσπου να δημιουργηθούν οι όροι που κάνουν αδύνατο κάθε πισωγύρισμα και οι ίδιες οι περιστάσεις φωνάζουν: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα".

Κ. Μάρξ. 18η Μπρυμέρ

Σημαντικά πολιτικά γεγονότα

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

ΚΑΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΕΞΕΛΙΣΣΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

Ας είμαστε περισσότερο επιφυλακτικοί σε αυτή τη φάση

Δη­μο­σιεύ­σα­με πριν λί­γες μέ­ρες στην ι­στο­σελί­δα της Ο­ΑΚ­ΚΕ έ­να κεί­με­νο με τί­τλο: «ΤΗΝ Ω­ΡΑ ΤΗΣ ΔΙΕ­ΘΝΟΥΣ Α­ΝΟ­ΔΟΥ ΤΟΥ Ο ΣΟ­ΣΙΑ­ΛΙ­ΜΠΕ­ΡΙΑ­ΛΙ­ΣΜΟΣ Ε­ΧΕΙ ΠΡΟ­ΒΛΗ­ΜΑ ΣΤΗΝ Ι­ΔΙΑ ΤΗ ΡΩ­ΣΙΑ». Αυ­τό α­να­φε­ρόταν στην πτώ­ση του κύ­ρους και της ε­πιρ­ρο­ής του Πού­τιν τον τε­λευ­ταί­ο καιρό, στην ε­κλο­γι­κή πτώ­ση του κόμ­μα­τος του «Ε­νω­μέ­νη Ρω­σί­α» και στην αυ­ξα­νόμε­νη α­ντί­στα­ση του ρώ­σι­κου λα­ού στο κα­θε­στώς αυ­τό.


Οι δια­πι­στώ­σεις αυ­τού του κει­μέ­νου για τη βαθιά κρί­ση του που­τι­νι­σμού και τις αι­τί­ες του, για το χα­ρα­κτή­ρα των ση­με­ρινών πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων  της Δού­μας σαν φασι­στι­κών δυ­νά­με­ων του βα­θύ­τερου κα­γκε­μπί­τι­κου που­τι­νι­κού κα­θε­στώ­τος και πιο πο­λύ η α­νά­λυ­ση που γί­νεται στο κεί­με­νο αυ­τό για την ει­δι­κή α­ντί­φα­ση του ρώ­σι­κου νε­ο­να­ζι­στι­κού μο­νο­πώ­λιου στην προ­ε­τοι­μα­σί­α του ρώ­σι­κου λα­ού για τον πα­γκό­σμιο πό­λε­μο σε σχέ­ση με την α­ντί­στοι­χη του γερ­μα­νι­κού Τρί­του Ρά­ιχ θα πρέ­πει να προ­σε­χτούν α­πό τους α­να­γνώ­στες. Ε­πί­σης εί­ναι σω­στή η πα­ρα­τή­ρη­ση μας ό­τι δεν μπο­ρούμε να ο­νο­μά­σου­με δη­μο­κρα­τι­κό το κί­νη­μα κα­τά του Πού­τιν ό­σο σε αυ­τό υ­πάρ­χουν φα­σι­στι­κές δυ­νά­μεις σαν αυ­τές των ε­θνο­μπολ­σε­βί­κων του Λι­μό­νοφ. Α­κό­μα πιο σω­στή εί­ναι η ε­πι­φύ­λα­ξη που εκ­φρά­ζου­με γρά­φο­ντας ό­τι η «κα­τρα­κύ­λα του Πού­τιν  των τε­λευ­ταί­ων μη­νών δεν εί­ναι κά­τι στο ο­ποί­ο μπο­ρού­με να α­πα­ντή­σου­με με κά­ποια σι­γου­ριά» και ό­τι μί­α εκ­δο­χή για τις μελ­λο­ντι­κές ε­ξε­λί­ξεις θα εί­ναι «να προ­ε­τοι­μά­σουν α­πό τα έ­γκα­τα της Κα­Γκε­Μπε έ­ναν διά­δο­χο του σε σύ­γκρου­ση τά­χα με αυ­τόν, ό­πως έ­χουν κά­νει τόσες φο­ρές πριν». Αυ­τή η τε­λευ­ταί­α α­να­φο­ρά ση­μαί­νει ό­τι δεν εί­ναι α­πί­θανο το εν­δεχό­με­νο μέ­σα α­πό το κί­νη­μα ε­νά­ντια στον Πού­τιν και το κα­θε­στώς του να προ­κύ­ψει έ­νας νέ­ος Πού­τιν.

Ό­μως η κύ­ρια ε­κτί­μη­ση που βγαί­νει α­πό  το πνεύμα και μια σει­ρά α­πο­σπά­σμα­τα του πα­ρα­πά­νω άρ­θρου εί­ναι ό­τι ό­χι μό­νο ο Πούτιν και το κόμ­μα του αλ­λά ό­λο το ε­σω­τε­ρι­κό κα­θε­στώς του ρώ­σι­κου σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­σμού εί­ναι ε­ξαι­ρε­τι­κά στρι­μωγ­μέ­νο αυ­τή τη στιγ­μή για­τί υπάρ­χει μια αυ­θόρ­μη­τη, α­πρό­βλε­πτη και αυ­ξα­νό­με­νη α­ντί­στα­ση του ρώ­σι­κου λα­ού στον Πού­τιν.

Αυ­τή η ε­κτί­μη­ση μας πρέ­πει να α­ντι­με­τω­πι­στεί με πο­λύ με­γά­λη ε­πι­φύ­λα­ξη με­τά α­πό τα στοι­χεί­α που έρ­χο­νται α­πό τον διε­θνή τύ­πο για την πο­λι­τι­κή φυ­σιο­γνω­μί­α και γραμ­μή του πιο προ­βε­βλη­μέ­νου ως τώ­ρα στε­λέ­χους του α­ντι­που­τι­νι­κού κι­νή­μα­τος, του Α­λε­ξέ­ι Να­βάλ­νυ, και για την πο­λι­τι­κή σύν­θε­ση των πιο με­γά­λων ως τώ­ρα δια­δη­λώ­σε­ων κα­τά του Πού­τιν ή για την α­κρί­βεια του κόμ­μα­τός του Πού­τιν, που έ­γι­ναν στη Μό­σχα και σε δε­κά­δες άλ­λες πό­λεις της Ρω­σί­ας το Σάβ­βα­το 10 του Δε­κέμ­βρη. Αυ­τοί η σύνθε­ση ή­ταν κυ­ρί­ως ε­θνι­κο­φα­σί­στες φι­λο­να­ζι­στές, φι­λε­λεύ­θε­ροι με κε­ντρικό εκ­φρα­στή τον Νέμ­τσοφ (δη­μιουρ­γό του «λα­ϊ­κού κα­πι­τα­λι­σμού», που σημαί­νει α­ντι­δυ­τι­κός καπιταλισμός χωρίς αληθινά α­στο­δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα), και ε­θνι­κο­κομ­μου­νι­στές δη­λα­δή νε­ο­να­ζι­στές-ευ­ρα­σια­τι­στές του κόμ­μα­τος του  Ζιου­γκά­νοφ. Αυ­τή ή­ταν σύν­θε­ση ό­χι α­πλά φαιο­κόκ­κι­νων α­γα­να­κτι­σμέ­νων της Αιγύ­πτου και της Τυ­νη­σί­ας που του­λά­χι­στον εί­χαν έ­ντο­νο το αυ­θόρ­μη­το και μα­χη­τι­κό στοι­χεί­ο αλ­λά σύν­θε­ση χει­ρό­τε­ρη και α­πό ε­κεί­νη των ελ­λή­νων κρα­τι­κών α­γα­να­κτι­σμέ­νων του Συ­ντάγ­μα­τος. Η υ­πό­νοια γα έ­να τέ­τοιο κρα­τικό καθεστωτικό καλά σχεδιασμένο ηγεμονικό στοι­χεί­ο στις δια­δη­λώ­σεις της Ρω­σί­ας ε­νι­σχύ­ε­ται α­πό το ό­τι α­κό­μα και τη δια­δή­λω­ση της Μό­σχας ό­χι μό­νο δεν την ξυ­λο­φόρ­τω­σε ο Πού­τιν, ό­πως έ­χει κά­νει ως τώ­ρα για κά­θε πραγ­μα­τι­κά α­ντι­που­τι­νι­κή δια­δή­λω­ση στο κέ­ντρο της χώ­ρας, αλ­λά την έ­δει­ξε και στην τη­λε­ό­ρα­ση προς γε­νι­κή κα­τά­πλη­ξη!

Α­κό­μα πιο α­νη­συ­χη­τι­κή εί­ναι η πε­ρίπτω­ση του Να­βάλ­νυ. Αυ­τός εί­ναι έ­νας μπλό­γκερ που ξε­κί­νη­σε πριν α­πό έ­ναν χρό­νο, το μπλο­γκ του γι­γα­ντώ­θη­κε πριν α­πό λί­γους μή­νες και ο χα­ρα­κτη­ρι­σμός  του για την «Ε­νω­μέ­νη Ρω­σί­α» σαν «κόμ­μα των κλε­φτών και α­πα­τε­ώ­νων» έ­γι­νε τε­λευ­ταί­α παν­ρω­σι­κό σύν­θη­μα.  Ο Να­βάλνυ έ­γι­νε διά­ση­μη και πο­λύ δη­μο­φι­λής φυ­σιο­γνω­μί­α με­τά την προ­τε­λευ­ταί­α δια­δή­λω­ση της Μό­σχας, που ή­ταν η τε­λευ­ταί­α του πα­λιού μα­χη­τι­κού α­ντι­κα­θε­στω­τι­κού τύ­που, με­τά την ο­ποί­α αυ­τός συ­νελή­φθη και κλεί­στη­κε στη φυ­λα­κή για 15 μέ­ρες ε­νώ ό­λοι οι άλ­λοι συλ­λη­φθέντες κρα­τή­θη­καν για λί­γες ώ­ρες. Τα ρα­διό­φω­να της Ρω­σί­ας και ο διε­θνής τύπος άρ­χι­σαν να μι­λά­νε ε­πί­μο­να γι αυ­τόν. Φή­μες άρ­χι­σαν να τα­ξι­δεύ­ουν μέ­σα στη Ρω­σί­α ό­τι δο­λο­φο­νή­θη­κε. Σε ε­λά­χι­στες ώ­ρες και μέ­ρες ο Να­βάλ­νυ έ­γι­νε και ή­ρω­ας και κύ­ριος πο­λι­τι­κός εκ­φρα­στής ό­λης της νέ­ας α­ντι­πο­λί­τευ­σης μα­ζί με τον Μπο­ρίς Νεμ­τσόφ.

Ο Να­βάλ­νυ αρ­χι­κά πέ­ρα­σε α­πό το τυ­πι­κό α­ρι­στερό φι­λε­λεύ­θε­ρο μι­σο­κα­θε­στω­τι­κό κόμ­μα Για­μπλό­κο. Πριν πέ­ντε χρό­νια έ­φυ­γε, εμ­φα­νί­στη­κε σαν α­νε­ξάρ­τη­τος ε­θνι­κι­στής και άρ­χι­σε να μι­λά­ει σε συ­γκε­ντρώ­σεις νε­ονα­ζι­στών και σκίν­χε­ντς. Πρό­σφα­τα συμ­με­τεί­χε στην ε­θνο­φα­σιστι­κή πο­ρεί­α της 4 του Νο­έμ­βρη. Κά­πο­τε βλέ­πο­ντας έ­να βί­ντε­ο που σύ­γκρι­νε τους με­λαμ­ψούς καυ­κά­σιους με κα­τσα­ρί­δες εί­πε: «ε­νώ τις κα­τσα­ρί­δες μπορού­με να τις σκο­τώ­σου­με με μια πα­ντό­φλα, στην πε­ρί­πτω­ση των αν­θρώ­πων προτεί­νω έ­να πι­στό­λι». Αυ­τό το γρά­φουν  οι ΝΥΤimes σε άρ­θρο τους της 9 Δε­κέμ­βρη που υ­πο­στη­ρί­ζει  και το Να­βάλ­νυ αλ­λά α­κό­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο την πο­λιτι­κή  γραμ­μή του που εί­ναι η συμ­μα­χί­α ε­νά­ντια στη δια­φθο­ρά του κα­θε­στώ­τος α­πό «ε­θνι­κι­στές, φι­λε­λεύ­θε­ρους, α­ρι­στε­ρούς, πρά­σι­νους …α­κό­μα και Αρεια­νούς». Αυ­τό εί­ναι α­κρι­βώς το μέ­τω­πο που δια­δή­λω­σε στις 10 του Δε­κέμ­βρη, και υ­πο­στη­ρί­χθη­κε α­νοι­κτά α­πό τον Γκορ­μπα­τσόφ, την Κλί­ντον και τον Λουζ­κόφ έ­ναν άλ­λο μα­φιό­ζο του βα­θιού κα­θε­στώ­τος πρώ­ην δή­μαρ­χο της Μό­σχας και θαυ­μα­στή του Να­βάλ­νυ. Ε­πί­σης και η Αλ Τζα­ζί­ρα υ­πε­ρά­σπι­σε μέ­σω ε­νός α­ναλυ­τή της τον Να­βάλ­νυ και το μπλοκ που αυ­τός θα εκ­φρά­σει.

Ασφαλώς αρκετοί δημοκράτες θα συμμετείχαν σε αυτές τις διαδηλώσεις αλλά σίγουρα δεν είχαν καμιά ηγεμονία.

Το ε­ρώ­τη­μα εί­ναι τι σχε­διά­ζει αυ­τό το μαύ­ρο μέτω­πο ή αλ­λιώς τι σχε­διά­ζει η Κα­Γκε Μπε που κα­θο­δή­γη­σε ό­λα τα α­ντί­στοι­χα κι­νή­μα­τα την τε­λευ­ταί­α χρο­νιά. Το αν ε­τοι­μά­ζει «κά­θαρ­ση» της Ε­νω­μέ­νης Ρω­σί­ας αλ­λά ό­χι εκ­κα­θά­ρι­ση του ί­διου του Πού­τιν, το αν το κά­νει για την ά­νοδο ε­νός νέ­ου Πού­τιν ε­πι­κε­φα­λής ε­νός ρώ­σι­κου και πα­γκό­σμιου φαιο­κόκ­κι­νου κι­νή­μα­τος που θα στη­ρί­ξει τον σο­σια­λι­μπε­ρια­λιστι­κό πό­λε­μο ε­νά­ντια στην «πα­γκό­σμια δια­φθο­ρά και στην εκ­με­τάλ­λευ­ση» με κέ­ντρο τις ο­λι­γαρ­χίες του χρή­μα­τος, τους α­με­ρι­κά­νους και τε­λι­κά τους ε­βραί­ους που τά­χα βρίσκο­νται πί­σω απ ό­λα αυ­τά, ή το αν θέ­λει μό­νο να πνί­ξει μέ­σα στο υ­πό­λοι­πο καθε­στώς και να προ­βοκάρει τις υ­παρ­κτές δη­μο­κρα­τι­κές α­ντι­στά­σεις του ρώ­σι­κου λα­ού, θα το ξέ­ρου­με αρ­κε­τά σύ­ντο­μα. Το σί­γου­ρο εί­ναι ό­τι πρέ­πει να με­λε­τή­σου­με κα­λύ­τε­ρα τη ρώ­σι­κη ε­σω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή για­τί δεί­ξα­με περισ­σό­τε­ρη βια­σύ­νη α­πό ό­ση έ­πρε­πε στην ε­κτί­μη­ση τόσο του αυθόρμητου χαρακτήρα των πρό­σφα­των αντιστάσεων στο βαθύ καθεστώς της χώρας όσο και στην εκτίμηση του ρόλου που μπορεί να έπαιξε στις εξελίξεις ο πιο ειδικευμένος στην παραγωγή πλασματικών επαναστάσεων κρατικός μηχανισμός της ιστορίας.

Δη­μο­σιεύ­ου­με πα­ρα­κά­τω το άρ­θρο που δη­μο­σιεύ­τη­κε αρ­χι­κά στο μπλο­γκ της Ο­ΑΚ­ΚΕ στις 6 Δεκέμβρη με την πρώ­τη ε­κτί­μη­ση μας για τις ε­ξε­λί­ξεις στη Ρω­σί­α.