"Οι αστικές επαναστάσεις, σαν τις επαναστάσεις του δέκατου όγδοου αιώνα, ορμούν γρήγορα από επιτυχία σε επιτυχία, τα δραματικά τους αποτελέσματα ξεπερνούν το ένα το άλλο, άνθρωποι και πράγματα φαίνονται σαν σε φωτιές διαμαντιών. Η έκσταση είναι το πνεύμα κάθε ημέρας. Μα η ζωή τους είναι μικρή. Σε λίγο φτάνουν κι όλας στο ανώτατο σημείο τους και μια μακρυά αποχαύνωση κυριεύει ύστερα την κοινωνία πριν μάθει να αφομειώνει νηφάλια τα αποτελέσματα της ορμητικής και θυελλώδικης εποχής της.

Αντίθετα οι προλεταριακές επαναστάσεις, όπως οι επαναστάσεις του δέκατου ένατου αιώνα, κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε στιγμή την πορεία τους, γυρίζουν πάλι σε εκείνο που φαίνεται πως έχει πραγματοποιηθεί για να το ξαναρχίσουν από την αρχή, χλευάζουν με ωμή ακρίβεια τις ασυνέπειες, τις αδυναμίες και τις ελεεινότητες που παρουσιάζουν οι πρώτες δοκιμές τους, φαίνονται πως ξαπλώνουν κάτω τον αντίπαλό τους μόνο για να αντλήσει καινούργιες δυνάμεις από τη γη και να σηκωθεί μπροστά τους πιο γιγάντιος, οπισθοχωρούν ολοένα μπροστά στην απροσδιόριστη απεραντοσύνη των ίδιων των σκοπών τους, ώσπου να δημιουργηθούν οι όροι που κάνουν αδύνατο κάθε πισωγύρισμα και οι ίδιες οι περιστάσεις φωνάζουν: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα".

Κ. Μάρξ. 18η Μπρυμέρ

Σημαντικά πολιτικά γεγονότα

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

ΤΟ «ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΤΑΤΑΣ»: Καθεστωτικό παραεμπόριο

για το σαμποτάρισμα της αγροτικής παραγωγής, της βιομηχανίας τροφίμων και του σύγχρονου εμπόριου

Στο λεγόμενο «κίνημα της πατάτας» δεν υπάρχει τίποτα το αυθόρμητο, όπως δεν υπήρξε τίποτα το αυθόρμητο στο «δεν πληρώνω» στα διόδια.  Όπως τότε έτσι και τώρα πρόκειται για ένα μεγάλο πολιτικό κόλπο που το ξεκινάεi κρυμένος ο ΣΥΡΙΖΑ και αμέσως το αγκαλιάζει σαν λαίκή τάχα πρωτοβουλία όλο το  καθεστώς με σύσσωμα τα ΜΜΕ του.

Αμέσως μετά χιλιάδες και δεκάδες χιλιάδες ανύποπτοι άνθρωποι του λαού πέφτουν στην παγίδα με ενθουσιασμό καθώς όλες οι απάτες αυτού του είδους έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: αδράχνουν μια γενική μικροαστική φαντασίωση και καμώνονται πως την κάνουν πράξη. Πρόκειται  στο βάθος για τη φαντασιώση ότι αυτός ο εξαιρετικά ανοργάνωτος πληθυσμός την ώρα που έχει γίνει έρμαιο των πιο απρόβλεπτων και άγνωστων σε αυτόν καταστροφικών δυνάμεων απόκτησε ξαφνικά τη δύναμη να οργανωθεί μόνος του και να τις κατανικήσει έστω και σε ένα ζήτημα. Χάρη σε αυτή του την ψευδαίσθηση- που τον μηχανισμό της τον ξεδιπλώνει ο ταχυδακτυλουργός ΣΥΡΙΖΑ μέσα από ένα ιντερνετικό  προκάλυμα με τη βοήθεια των ΜΜΕ- ο κεραυνόπληκτος λαός αποχτάει την ελπίδα ότι θα καταχτήσει αυτοκινητοδρόμους χωρίς διόδια και τώρα ότι θα εξασφαλίσει φτηνή τροφή καταργώντας τους εμπόρους.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι ακριβώς θα γίνει με τις πατάτες, αλλά ξέρουμε τι έγινε με τα διόδια.

Τα «δεν πληρώνω» και τα κινήματα της λαϊκής αλληλοβοήθειας
Το πρακτικό αποτέλεσμα του «δεν πληρώνω» των διοδίων ήταν ότι όχι μόνο έμειναν ακριβά τα διόδια αλλά ματαιώθηκαν τρεις νέοι στρατηγικοί αυτοκινητόδρομοι (Ιονία οδός, Κεντρική οδός, Ολυμπία οδός) που θα χρηματοδοτούνταν ειδικά από τα διόδια τα οποία συστηματικά έκλεινε το κίνημα «δεν πληρώνω». Ταυτόχρονα άλλαξε ο συσχετισμός  στο κατασκευαστικό κεφάλαιο υπέρ του μπλοκ των ανατολικών κρατικοολιχαρχών. Δηλαδή στους 3 αυτοκινητοδρόμους που ματαιώθηκαν ήταν σχετικά μικρή η κατασκευαστική συμμετοχή του ανατολικού ολιγάρχη Μπόμπολα και κυριαρχούσαν οι δυτικοί ανταγωνιστές του. Επέζησε μόνο ο 4ος αυτοκινητόδρομος που τον έφτιαχνε ο Μπόμπολας μαζί με τον Κόκκαλη (αυτοκινητόδρομος του Μορέα) γιατί το κίνημα του «δεν πληρώνω» ελάχιστα ενόχλησε τα πανακριβα διόδια του ενώ ο αυτοκινητόδρομος ήταν και προς το τέλος του . Επίσης, όχι τυχαία, το «δεν πληρώνω» καθόλου δεν ενόχλησε τα δύο πιο ληστρικά διόδια της χώρας, αυτά της Αττικής και του Ρίου Αντίρριου  που τα εκμεταλλεύεται με φρενήρεις ρυθμούς επίσης ο Μπόμπολας. Όμως το πιο χαρακτηριστικό αποτέλεσμα του «δεν πληρώνω» ήταν να σχηματιστεί μια διακομματική επιτροπή για τους αυτοκινητοδρόμους στην οποία συμμετείχε και ο ΣΥΡΙΖΑ πράγμα που ήταν μια εγγύηση ότι κανένα έργο μη αρεστό σε αυτόν δεν θα συνεχιζόταν.

Αλλά ας έρθουμε στο «κίνημα της πατάτας».  Υποστηρίζουμε με θέρμη κάθε κίνημα λαϊκής αλληλοβοήθειας που βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα του λαού κινητοποιώντας τις ίδιες τις κρυμένες και τσακισμένες από το σάπιο πολιτικό καθεστώς κοινωνικές δυνάμεις του, ιδιαίτερα τις δυνάμεις της φτωχολογιάς. Το να οικοδομεί, η κάθε γειτονιά, το κάθε χωριό, η κάθε πόλη κινήματα που θα οργανώνουν τις διαθέσεις,  το χρόνο, τις γνώσεις, τις δεξιότητες, το υλικό περίσσευμα αλληλέγγυων ανθρώπων που θέλουν να ανακουφίσουν την κατάσταση των μαζών γενικά και τη δικιά τους κατάσταση είναι κάτι που θα μπορέσει να αλλάξει αυτή τη χώρα όσο τίποτα άλλο. Γιατί μόνο αν κινηθούν οι μάζες οι ίδιες θα μπορεί να δημιουργηθεί μια βαθιά πολιτική και πολιτιστική βάση για να ανατραπεί όλο το κοινωνικό καθεστώς που τις καταβασανίζει. Όσο μέσα σε τέτοια πλαίσια έχουμε πρωτοβουλίες για οργανώσεις  πραγματικής λαϊκής αλληλοβοήθειας πρέπει  να τις υποστηρίξουμε με θέρμη και να παλαίψουμε για να αποκτήσουν τα πιο διάφανα, τα πιο προωθημένα δημοκρατικά χαρακτηριστικά . Αλλά και αν δεν πρόκειται για ομάδες λαϊκής αλληλοβοήθειας αλλά πρόκειται για επαγελματικές προσπάθειες παραγωγών ή προσπάθειες καταναλωτών να οργανωθούν σε μια ανώτερη αστοδημοκρατική συνεταιριστική κλίμακα για να αναπτύξουν οι πρώτοι την παραγωγική τους βάση και οι δεύτεροι για να ελέγξουν από κάθε άποψη και να αξιολογήσουν τα εμπορεύματα που καταναλώνουν πάλι θα πρέπει να τις υποστηρίξουμε αποφασιστικά. Τέτοιες απόπειρες οργάνωσης τύπου λαικής αλληλοβοήθειας ή αστικές συνεταιριστικές που εκδηλώνονται και με αφορμή το κίνημα της πατάτας και με τον μεγάλο ντόρο που γίνεται γύρω από αυτό επίσης πρέπει να τις υποστηρίξουμε.

Όμως δεν υποστηρίζουμε το ίδιο το λεγόμενο «κίνημα της πατάτας» σε ότι αφορά την συγκεκριμμένη πολιτική και ιδεολογική του βάση και τα βασικά του πρακτικά δίκτυα ανταλλαγής όπως έχουν διαμορφωθεί από τη πρώτη στιγμή.  Αυτά πρέπει να τα αποκαλύψουμε στους καλοπροαίρετους ανθρώπους και να τους βοηθήσουμε να απεγκλωβιστούν από αυτά και, πάντα μέσα από την πείρα τους, να κινηθούν τελικά ενάντια σε αυτά. 
Αλλά ας δούμε την πολιτική ιδεολογική αφετηρία και την πρακτική πορεία αυτού του κινήματος.

Έχουμε λοιπόν μια ομάδα πολιτών της Κατερίνης που φέρνει σε επαφή παραγωγούς του Νευροκοπίου με καταναλωτές της Κατερίνης. Την  αγοραπωλησία που ακολουθεί η ομάδα αυτή την εμφανίζει σαν μέθοδο κατάργησης των μεσαζόντων και γενικά των εμπόρων, ιδιαίτερα των σούπερμάρκετ. Αυτήν την αγοραπωλησία και την μέθοδό της την κάνει γνωστή και την υπερασπίζει  με μιας και ταυτόχρονα όλο το πολιτικό καθεστώς, όλα τα ΜΜΕ, όλα τα κόμματα σε όλη την Ελλάδα. (Το ψευτοΚΚΕ που αρχικά φάνηκε να είναι αντίθετο με γρήγορη νέα τοποθέτησή του το υποστήριξε με σαφήνεια. Απλά δήλωσε ότι δεν το θεωρεί επαρκές για την λύση του ζητήματος  των καταναλωτικών τιμών αλλά όπως για όλα τα πράγματα θεωρεί σαν τελική λύση την «λαίκή εξουσία» που είναι βέβαια η δικιά του πραξικοπηματική φασιστική εξουσία και στο βάθος η εξουσία του καταχτητή ιμπεριαλιστή αφεντικού του.) Μετά από αυτές τις τοποθετήσεις  σε χρόνο μηδέν ένα αυξανόμενο πλήθος από δημόσιους οργανισμούς όπως είναι οι Δήμοι αλλά ακόμα και πανεπιστήμια γίνονται κέντρα πούλησης της πατάτας πάντα της μίας και συγκεριμμένης μόνο περιοχής. Ταυτόχρονα αυτό το κίνημα δηλώνει ότι θέλει να επεκταθεί σε όλα τα προιόντα και αρχίζει να το κάνει. Μέλια, αλεύρια, ρύζι, λάδι παίρουν σειρά για αυτήν την κατάργηση των μεσαζόντων και του εμπόριου και παντού τα δημαρχεία αρχίζουν να αναλαμβάνουν το βασικό βάρος σε αυτό το καθήκον. Βέβαια δεν μιλούν όλοι οι υποστηρικτές του κινήματος για κατάργηση του εμπόρου και μάλιστα ο κορμός του πολιτικού συστήματος μιλάει για ένα κίνημα που θα πιέσει το υπάρχον  εμπορικό ακόμα και το βιομηχανικό δίκτυο για χαμηλότερες τιμές. Όμως η βασική λογική στο να ασκηθεί αυτή η πίεση είναι η κατάργηση του εμπόρου μέσω της άνθησης των κινημάτων τύπου πατάτας.
Εδώ κάθε λογικός άνθρωπος πρέπει να σκεφτεί το εξής: Πως είναι δυνατό μια τόσο κοσμοιστορικής σημασίας πράξη, όπως είναι η έστω και προσωρινή, έστω και για ορισμένα είδη κατάργηση του εμπόρου μετά από 5000 χρόνια παγκόσμιας και σχεδόν απρόσκοπτης δράσης του να έγινε δεκτή με τόσους ύμνους και με τόση πρακτική ζέση από ένα τόσο ελεεινό καθεστώς διεθνών πλέον υπερ-μπαταχτζήδων, ένα καθεστώς που κατάφερε να χρεωκοπήσει τη χώρα του, να εξαθλιώσει σε έσχατο βαθμό το λαό του, να κλονίσει βαθιά  την πιο προωθημένη ως τώρα εθελοντική ένωση δημοκρατικών κρατών της ιστορίας, την ΕΕ, και ταυτόχρονα να την ενοχοποιήσει για το κανόνι αυτό; Πως έγινε και όλα τα κανάλια, όλα τα κόμματα που έχουν ρίξει αυτή τη χώρα στο πιο λασπώδες χάος υποστήριξαν αυτήν την πρωτοβουλία; Πραγματικά ούτε τα τζάμπα διόδια δεν είχαν τέτοια πανεθνική δόξα. Και όχι μόνο πανεθνική. Και από άλλες χώρες όπως την Ιταλία και την Γαλλία κάποιοι τζάμπα κοινωνικοί αναμορφωτές είδαν με μεγάλο ενδιαφέρον και συγκίνηση αυτό το «ιστορικό πείραμα των λίγων εθελοντών της Κατερίνης».

Η εθελοντική ομάδα της Κατερίνης, το Νευροκόπι και ο υπερμεσάζοντας ΣΥΡΙΖΑ

Στην πραγματικότητα η εθελοντική ομάδα της Κατερίνης ήταν απλά ένας εντελώς προσωρινός μικρός κράχτης του «κινήματος της πατάτας» για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ. Η ομάδα αυτή και κυρίως ο επικεφαλής της Τσολακίδης, που αποσπάει συνήθως όλη τη δημοσιότητα της, έχει πάρει δραστήριο και πρωτοπόρο μέρος σε όλες τις βασικές καμπάνιες «κινήσεων πολιτών» στις οποίες όσοι ανεξάρτητοι συμμετέχουν διαβουλεύονται για όλα αλλά τελικά ο κεντρικός ΣΥΡΙΖΑ αποφασίζει για τα βασικά.  Πριν από την πατάτα η ομάδα αυτή έγινε γνωστή για τη συμμετοχή της στις κινητοποιήσεις του «δεν πληρώνω» στα διόδια της Κατερίνης και μετά ασχολήθηκε με το «δεν πληρώνω το χαράτσι της ΔΕΗ» που η ψυχή του ήταν επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζουμε ωστόσο ότι το όνομα που θα αφήσει αυτή και περισσότερο ο αρχηγός της θα είναι για κάτι που θα καταγραφεί με κατάμαυρα γράμματα στην πολιτική ιστορία της χώρας και ίσως όλης της Ευρώπης: Το κίνημα αυτό ήταν το πρώτο μαζικό κίνημα μετά την κατοχή που δέχτηκε και προσκάλεσε στους κόλπους του επίσημα και με πανώ οργανωμένη ναζιστική ομάδα με αρχηγό τον συνεργαζόμενο της Χρ. Αυγής Αστέριο Χάμο. Τότε ένα τμήμα του πανελλαδικού κινήματος των διοδίων αποχώρησε από αυτό διαμαρτυρόμενο γι αυτή τη συνεργασία. Απαντώντας αυτό κεντρικά σαν «Πανελλαδικό Συντονιστικό Επιτροπών Αγώνα κατά των Διοδίων»  με τον Τσολακίδη επέμεινε ότι καλά έκανε και συνεργάστηκε με του ναζιστές αφού και αυτοί έχουν δικαίωμα να συμμετέχουν στις λαϊκές κινητοποιήσεις!!!
Ο περιώνυμος στη Θεσσαλία Αστέριος Χάμος (στον αριστερό κύκλο) δίπλα στον επικεφαλής της «Επιτροπής Αγώνα» και άλλων «πλατιών» κινημάτων  του ΣΥΡΙΖΑ στην Πιερία  Ηλία Τσολακίδη (στον δεξιό κύκλο).

Δεν είναι τυχαίο ότι και στο κίνημα της πατάτας συμμετέχει η Χρυσή Αυγή καλώντας το λαό να απευθυνθεί σε φιλικά της σχήματα, που παίρνουν παραγγελίες και μοιράζουν πατάτες συνεργαζόμενα με τον Δήμο Χολαργού !

Ο Τσολακίδης λοιπόν λέει στις συνεντεύξεις του ότι έμαθε ότι υπήρχε απούλητη φτηνή πατάτα στο Νευροκόπι από μια διαμαρτυρία των πατατοπαραγωγών του Νευροκοπίου το Φλεβάρη στη Θεσσαλονική και έτσι του ήρθε η ιδέα να φέρει σε επαφή το Νευροκόπι με την Κατερίνη. Ό,τι και να συμβαίνει από προσωπική άποψη σημασία έχει ότι την ταχύτατη πολιτική ώθηση στο κίνημα την έδωσε με την ενθουσιώδη ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ και η πιο «φρόνιμη» δίδυμη αδελφή του η ΔΗΜΑΡ και ότι οι πρώτοι δήμοι που έδωσαν στο κίνημα  την πελώρια υλική υποδομή του και την νομικο-πολιτική του κάλυψη ήταν αυτός του Ελληνικού (Σκορτζίδης εκλεγμένος και εκλεκτός του ΣΥΝ) και εκείνος του δήμου Σαρωνικού (Φιλίππου του ΣΥΝ) ενώ ο πρύτανης του Αριστοτέλειου  στη Θεσσαλονίκη είναι ο φιλο-σύριζα Μουλόπουλος. Αμέσως μετά το πράγμα φούντωσε και όλο το καθεστώς έγινε προωθητής-διαφημιστής της πατάτας Νευροκοπίου. Όμως ακόμα περισσότερο αποκαλυπτικό της όχι αυθόρμητης φύσης του κινήματος είναι το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναλάβει από το Δεκέμβρη πέρυσι να βοηθήσει τους παραγωγούς του Νευροκοπίου να αδειάσουν οι αποθήκες τους.   Στις 13/12ου η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ Αμανατίδου έκανε επερώτηση στη Βουλή με την οποία διαμαρτυρόταν ότι η χοντρική τιμή της πατάτας Νευροκοπίου έπεσε στα 16 λεπτά το κιλό ενώ πέρυσι ήταν στα 25-30 και καλούσε την κυβέρνηση να πάρει μέτρα «ώστε η φετινή παραγωγή πατάτας να διοχετευθεί στην αγορά με ικανοποιητικές τιμές που να καλύπτουν το κόστος παραγωγής της» Την βασική ευθύνη για την χαμηλή τιμή ο ΣΥΡΙΖΑ τότε δεν την έριχνε στους χοντρεμπόρους αλλά στην φτηνή γαλλική πατάτα που ερχόταν στα λιμάνια με 9 λεπτά το κιλό και ισχυριζόταν ότι το γαλλικό κράτος επιδοτούσε κρυφά τους πατατοπαραγωγούς του υπονοώντας ότι κάτι ανάλογο έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση για το Νευροκόπι. Τα λέμε αυτά για να γίνει κατανοητό ότι ο ΣΥΝ δεν ξεκίνησε για να βοηθήσει τους φτωχούς καταναλωτές αλλά τους μικρομεσαίους και αστούς παραγωγούς του Νευροκοπίου να ξεπουλήσουν. Οι ίδιοι  το καλοκαίρι του 2011 είχαν πουλήσει πολύ ακριβά την πατάτα τους χωρίς βέβαια κανένας φτωχός στην συνέχεια να επωφεληθεί από αυτό.
Ο κράχτης λοιπόν που λέγεται ομάδα εθελοντών Κατερίνης έφερε αρχικά τον πατατοπαραγωγό του Νευροκοπίου στην Κατερίνη  για να πάρουν τη σκηνή οι τηλεοράσεις και μετά ανέλαβε όλο το καθεστώς το ρόλο του υπερμεσάζοντα για να πουληθεί η πατάτα πανελλαδικά. Τι έκανε ο υπερμεσάζων; Ειδοποίησε το πλατύ κοινό με όλη την τηλεόραση, με όλο τον τύπο, με το ίντερνετ ότι έχει μια ευκαιρία να αγοράσει πολύ φτηνή πατάτα και ταυτόχρονα την ευκαιρία να ξεκινήσει την εκστρατεία της κατάργησης των  εμπόρων. Διέθεσε το κράτος για αυτό το σκοπό τα δημαρχεία σε όλη τη χώρα σαν χώρους διεξαγωγής αυτού του εμπορίου και τα μετέτρεψε σε απλήρωτα γιγαντιαία μανάβικα καθώς ανέθεσε σε κάποιους από τους υπεράφθονους υπαλλήλους τους να μαζεύουν τις παραγγελίες από τους καταναλωτές, δηλαδή τους έβαλε να δουλεύουν σαν παραγγελιοδόχοι του πωλητή. Επίσης το κράτος διέθεσε στο «κίνημα» την τροχαία του για να μη γίνεται συνωστισμός στο χώρο. Το βασικότερο είναι ότι το κράτος συνολικά κατάργησε υπέρ του πωλητή κάθε φορολογικό, υγειονομικό, ποιοτικό, ποσοτικό έλεγχο σε οποιοδήποτε στάδιο αυτής της διαδικασίας. Δηλαδή το κράτος καταργώντας τα αρμόδια όργανά του έγινε φοροφυγάς και προστάτης του συγκεκριμένου παραγωγού σε κάθε πιθανό ποινικό αδίκημα που αυτός θα μπορούσε να διαπράξει.  Κάτω από αυτό το πρίσμα αυτό το δημαρχειακό κίνημα είναι στον αντίποδα κάθε απλής πρωτοβουλιακής αλληλλέγγυας δράσης του λαού.

Σχετικά με το παραεμπόριο των δημαρχείων
Αλλά μπορεί να αναρωτηθεί κανείς εδώ. Και τι κακό έχει που ο ΣΥΡΙΖΑ βοήθησε έστω με την καθεστωτική ισχύ του να πουλήσει το Νευροκόπι την φτηνή  απούλητη πατάτα του στους φτωχούς της χώρας;
Το ένα κακό είναι ότι εμφάνισε αυτή τη διευκόλυνση μιας ομάδας μικρομεσαίων παραγωγών, δηλαδή μικροαστών ή και αστών της υπαίθρου που σήμερα θα πουλούσαν με 10 λεπτά ή και  λίγο αργότερα θα πλήρωναν για να πετάξουν στη χωματερή την απούλητη  πατάτα τους, σαν μια μεγάλη λαίκή κατάχτηση. Έκρυψε συγκεκριμένα και ο ΣΥΡΙΖΑ και όλο το καθεστώς από τους καταναλωτές ότι αυτή είναι μια πατάτα που παράχθηκε το καλοκαίρι του 2011.  Ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολήθηκε μετά από άλλους 5 μήνες,  δηλαδή το Δεκέμβρη του 11  με την πατάτα αυτή,  όταν η τιμή της, όπως μας λέει στην επερώτησή του ο ΣΥΝ είχε πέσει στον χοντρέμπορα στα 16 λεπτά το Δεκέμβρη του 2011. Τωρα ο παραγωγός εισπράτει 25-30λεπτά (που μέσα τους είναι βέβαια και τα μεταφορικά και η συσκευασία που είναι περίπου 10 λεπτά ως την Αθήνα αλλά λιγότερα ως την Θεσ/νίκη και την Κατερίνη) αλλά αφού έχουν περάσει κι άλλοι 3 μήνες από τον Δεκέμβρη όπου έχουν μεσολαβήσει θερμοκρασίες κάτω από -20 βαθμούς στο Νευροκόπι που χτύπησαν άγρια, δηλαδή αχρήστευσαν πολλές από αυτές τις πατάτες. Αυτά τα 25-30 λεπτά τα εισπράτει όμως ο παραγωγός τις περισσότερες φορές χωρίς θεωρημένες αποδείξεις οπότε το κράτος δεν εισπράττει ΦΠΑ και χωρίς να υπάρχει ο χοντρέμπορας που αφαιρεί από την κάθε ποσότητα την πρώτη φύρα. Όσο για τον αγοραστή στο δημαρχείο έχει κι αυτός κόστη παραπάνω από αυτά τα 25-30 λεπτά που δεν τα έχει ο καταναλωτής, ούτε στη λιανική, ούτε στο σούπερμάρκετ. Ο αγοραστής στο δημαρχείο με το σακί που παίρνει δεν έχει δικαίωμα οποιασδήποτε διαλογής,  όπως έχει ο καταναλωτής στην κανονική λιανική, ούτε έχει τυποποιημένη συσκευασία και πιστοποίηση όπως συμβαίνει συνήθως  στο σούπερμάρκετ. Επίσης πρέπει να πάει και νάρθει με αυτοκίνητο στο δημαρχείο για να μπορεί να κουβαλήσει ένα τσουβάλι βάρους από 20 έως 30 κιλά. Τέλος πρέπει να καταναλώσει όλα αυτά τα κιλά μέσα σε 15 μέρες, γιατί μετά χαλάνε εύκολα επειδή είναι φυλαγμένα πολύ καιρό πριν στις αποθήκες. Αν όλες αυτές οι απώλειες υπολογιστούν συνολικά θα πρέπει το πραγματικό κόστος αγοράς να φτάνει τουλάχιστον στα 40-45 λεπτά, λίγο πιο κάτω δηλαδή από τις λαίκές εκείνο τον καιρό. Και δεν πήραμε υπόψη μας το πολύ βασικό ότι στην «αγορά του δημαρχείου» ο καταναλωτής δεν μπορεί να βρεί ποιος ήταν αυτός ο παραγωγός που μπορεί να του έδωσε για οποιονδήποτε λόγο βλαβερό προϊόν για την υγεία του όπως πιο εύκολα θα βρεί στη λαίκή, στο μανάβικο και στο σούπερμάρκετ.

Αλλά και αν κάποια από αυτά τα αρνητικά θα διορθώνονται σταδιακά από κάποιους ας πούμε ευσυνείδητους και ικανούς δήμαρχους πάλι θα έμπαινε το ερώτημα: Πρέπει να εμπιστευτούμε τους δήμους να λειτουργούν σαν μεσάζοντες και μάλιστα σαν ανεύθυνους μεσάζοντες επειδή τάχα αυτοί δεν βγάζουν κέρδος; Όχι βέβαια, γιατί  μόνο θεωρητικά και μόνο σε πρώτη φάση δεν θα βγάζουν κέρδος. Γιατί όσο  κάθε Δήμος χωρίς κανένα διαγωνισμό θα φέρνει τη συγεκριμένη πατάτα και όχι κάποια άλλη, το συγκεκριμένο μέλι και όχι κάποιο άλλο, το συγκεκριμένο λάδι, το συγκεκριμένο ρύζι και όχι κάποια άλλα και παίρνει παραγγελίες από τους δημότες του χωρίς να δίνει ο ίδιος καμιά εγγύηση ποιότητας, ποσότητας και καμιά φορολογική απόδειξη προσποιούμενος ότι γι αυτό έχουν ευθύνη οι παραγωγοί και οι καταναλωτές,  η μηχανή διαφθοράς των δήμων θα αποχαλινωθεί. Δηλαδή μπορεί ο Δήμος σα δήμος τυπικά να μην έχει κέρδος αλλά θα έχουν πρακτικό κέρδος οι συγκεριμμένοι παραγωγοί , οι δήμαρχοι, οι αντιδημάρχοι, οι δημοτικοί συμβούλοι, οι μόνιμοι υπάλληλοι του δήμου που εμπλέκονται σε αυτές τις διαδικασίες και γενικά όσοι έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν για την πηγή προέλευσης και την πορεία των εμπορευμάτων. Δηλαδή το διεφθαρμένο κομματοκρατικό σύστημα των Δήμων θα γίνει ακόμα πιο διεφθαρμένο  από όσο είναι κάνοντας όσο γίνεται πιο κρυφό και πιο διεφθαρμένο εμπόριο στη θέση του ανοιχτού.
Έτσι το καθεστώς, στην ουσία το καθεστωτικό παρακράτος που έχει σαν πρωταγωνιστική  του μορφή το ΣΥΡΙΖΑ, ενώ θα προσποιείται ότι κατάργησε τον έμπορο και το αυτονομημένο από τον παραγωγό εμπόριο στην ουσία θα γυρίζει πολλά χρόνια πίσω το εμπόριο, σε μια εποχή πριν τους υγειονομικούς, πριν τους αγορανομικούς, πριν τους φορολογικούς ελέγχους, πριν από την πλατειά και απρόσωπη εθνική και διεθνή αγορά και πριν από τις υπεραγορές που μειώνουν στο ελάχιστο τα εμπορικά έξοδα.
Αν βέβαια αυτό το σύστημα των δήμων κάτω από την πίεση των πολιτών αρχίσει να κάνει διαγωνισμούς για τους προμηθευτές που επιλέγει και ελέγχους στα εμπορεύματα που παραγγέλνει, και αν αρχίσει να χρησιμοποιεί αποθήκες, ψυγεία και άλλο εξοπλισμό για την ασφαλή διακίνηση αυτών των εμπορευμάτων και αν οργανώσει ένα λογιστήριο για όλη αυτήν την υπόθεση, τότε ο Δήμος θα γίνει ένας εμπορικός μηχανισμός. Αλλά τότε αφού όλα θα γίνονται με τον γνωστό διεφθαρμένο, γραφειοκρατικό, ρουσφετολογικό οπότε και σπάταλο τρόπο, κοινωνικά θα κοστίζουν πολύ περισσότερο από όσο το σημερινό εμπόριο. Τότε όλη αυτή η διακηρυγμένη κατάργηση του ενδιάμεσου θα καταργηθεί και η ίδια έχοντας αφήσει πίσω της πελώριους όγκους οικονομικής σπατάλης και κυρίως πολιτικής και ηθικής διαφθοράς.

Η δημαγωγία υπέρ της κατάργησης του οργανωμένου εμπόριου στον καπιταλισμό
Ενα τέτοιο αποτέλεσμα είναι νομοτελειακό γιατί εκτός από πολιτικά αντιδραστική είναι θεωρητικά και ιστορικά λαθεμένη η βαθύτερη ιδεολογική αφετηρία κάθε κινήματος  που έχει σαν στόχο την κατάργηση του εμπορικού κεφάλαιου,  όσο θα υπάρχει παραγωγή για το κέρδος και γενικότερα καπιταλισμός. Το αυτονομημένο, σαν μια ξεχωριστή από την παραγωγή διαδικασία, εμπόριο δεν είναι αναγκαίο σε μια κομμουνιστική κοινωνία. Δηλαδή δεν είναι αναγκαίες εκείνες  οι διαδικασίες του που ταυτίζονται με την αγορά και την πώληση. Το εμπόριο είναι  οικονομικά αναγκαίο που σημαίνει ότι είναι και κοινωνικά αναγκαίο,  στην καπιταλιστική κοινωνία. Δηλαδή στην κοινωνία που παράγει εμπορεύματα και στην οποία έχει γίνει εμπόρευμα και η ίδια η εργασία. Είναι τόσο αναγκαίο όσο είναι το ίδιο το παραγωγικό σύστημα πάνω στο οποίο στηρίζεται το εμπόριο. Η δημιουργία του σύγχρονου εμπόριου είναι μια σιδερένια απαίτηση του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας.  Αυτό που κάνει δηλαδή αντικειμενικά το εμπόριο είναι ότι μειώνει τον κοινωνικά αναγκαίο χρόνο που απαιτείται για να παραχθεί κάτι στο καθεαυτό πεδίο της παραγωγής, δηλαδή στη βιομηχανία και στην αγροτική παραγωγή μεγάλης κλίμακας. Δηλαδή αν δεν υπήρχε το εμπορικό κεφάλαιο τότε το βιομηχανικό και το γεωργικό κεφάλαιο θα καταπιάνονταν όχι μόνο με την διαδικασία αυτής καθεαυτής της παραγωγής αλλά και με τη διαδικασία της κυκλοφορίας πράγμα που θα επιβάρυνε πολύ την πρώτη. Δηλαδή θα έπρεπε ο βιομήχανος ή ο φάρμερ καπιταλιστής εκτός από το να παράγουν το εμπόρευμα τους Ε να το πουλησουν οι ίδιοι μετά στη χοντρική και μετά στη λιανική αγορά (ή να το πουλήσουν στο σούπερμάρκετ που η κοινωνική του χρησιμότητα είναι ότι ενοποιεί και τα δυο αυτά στάδια του εμπόριου σε ένα και έτσι μειώνει στο ελάχιστο τα κόστη του εμπόριου συνολικά) δηλαδή να το μετατρέψουν σε χρήμα  και μετά να πάνε με αυτό το χρήμα και να αγοράσουν τα μέσα παραγωγής και τα εργατικά χέρια που χρειάζονται για να ξαναβάλουν μπρος την διαδικασία της παραγωγής. Κάνοντας αυτό το πράγμα θα έβαζαν σε κίνηση πολύ περισσότερη κοινωνική εργασία συνολικά για να παράγουν το ίδιο εμπόρευμα αρκεί να φανταστεί κανείς πόσο παραγωγικό κεφάλαιο σε μηχανές, σε κτίρια, σε πρώτες ύλες και σε εργατικά χέρια,  θα έμενε αναξιοποίητο  για πολύ χρόνο ώσπου να μετατραπεί το εμπόρευμα Ε σε κεφάλαιο χρήμα (Χ) και το χρήμα σε νέο εμπόρευμα Ε το οποίο θα έμπαινε στο  νέο παραγωγικό κύκλο. Αν δηλαδή όλα αυτά γίνονταν απ’ το παραγωγικό κεφάλαιο.  Αντίθετα αν την ειδική δουλειά της μετατροπής του εμπορεύματος σε χρήμα και του χρήματος σε νέο εμπόρευμα, την αναλάμβανε ένα ειδικευμένο σ’ αυτή τη λειτουργία κεφάλαιο, το εμπορικό,  τότε θα έμενε πολύ περισσότερο παραγωγικό κεφάλαιο στα χέρια του βιομήχανου ή του φάρμερ καπιταλιστή.  Και αυτό γίνεται όχι μόνο γιατί είναι μεγαλύτερη η ειδίκέυση του εμπορικού κεφάλαιου στην δουλειά αυτή οπότε την κάνει πιο αποτελεματικά, αλλά γιατί κάνει αυτή τη δουλειά όχι μόνο για έναν εμπορευματοπαραγωγό καπιταλιστή αλλά για πολλούς ταυτόχρονα και σε πολύ πιο μεγάλη, σε διεθνή έκταση σε ότι αφορά τους καταναλωτές των δοσμένων εμπορευμάτων. Έτσι το εμπορικό κεφάλαιο πετυχαίνει να κάνει πολύ πιο μαζική και πιο γρήγορη την κυκλοφορία του κεφάλαιου οπότε και πολύ πιο μεγάλο τον όγκο της παραγωγής. Γιατί χάρη στο εμπόριο ο παραγωγός καπιταλιστής θα έχει στα χέρια του πιο γρήγορα, ένα πιο μεγάλο όγκο από χρηματικό κεφάλαιο Χ με το οποίο θα αγοράσει τα εμπορεύματα (μέσα παραγωγής –εργατική δύναμη) που θα μπουν στο νέο κύκλο παραγωγής πολύ πιο γρήγορα από όσο αν έκανε ο ίδιος την πώληση. Καταλαβαίνει κανείς τι χάνει το παραγωγικό κεφάλαιο αν το εμπόρευμα που παράγει φθείρεται και πιο εύκολα, όπως συμβαίνει με το αγροτικό προίόν, που όσο μένει απούλητο τόσο χάνει ο παραγωγός του  και τόσο περισσότερη κοινωνική εργασία χάνεται όσο μεγαλύτεροι είναι οι όγκοι των χαλασμένων αγροτικών προιόντων. Βεβαίως στις κρίσεις, που πριν ξεσπάσουν βιομηχανία και εμπόριο δούλευαν στο φουλ, μένουν απούλητα και καταστρέφονται κάθε είδους εμπορεύματα, και συχνά σταματάνε και η παραγωγή και το εμπόριο. Αλλά αυτό το γεγονός διορθώνεται με την κατάργηση του καπιταλιστικού τρόπου της παραγωγής. Σε αυτή την περίπτωση η διαφορά είναι ότι η βιομηχανία συνεχίζεται αλλά το εμπόριο καταργείται. Βεβαίως καταργείται σταδιακά, γιατί σταδιακά καταργείται  ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής,  από τη στιγμή που το προλεταριάτο έχει αποσπάσει την πολιτική εξουσία. Όταν ωστόσο λέμε ότι καταργείται  το εμπόριο εννοούμε ότι καταργούνται οι λειτουργίες πώλησης και αγοράς και όχι οι παραγωγικές λειτουργίες που είναι ενσωματωμένες μέσα στο εμπόριο, όπως είναι οι μεταφορές καθώς και ένα μέρος των τηλεπικοινωνιακών, αποθηκευτικών και λογιστικών του λειτουργιών. Αυτές οι τελευταίες θα είναι αναγκαίες και στην αταξική κοινωνία όσο είναι και η ίδια η βιομηχανία. Ειδικά μάλιστα οι λογιστικές λειτουργίες θα είναι πολύ μεγαλύτερες σε μια παραγωγή που θα προσδιορίζεται από τις σύνθετες, όλο και πιο διευρυνόμενες καταναλωτικές ανάγκες  της κοινωνίας.

Καταλαβαίνει κανείς πόσο μεγάλη θα ήταν η κοινωνική οπισθοδρόμηση αν ικανοποιούταν το αντιδραστικό όνειρο των μικροαστών να καταργηθεί το οργανωμένο εμπόριο και ο έμπορος σήμερα. Στην πραγματικότητα μάλιστα δεν πρόκειται απλά για την κατάργηση του εμπόριου αλλά του εμπορικού κεφάλαιου, δηλαδή και των μισθωτών που κάνουν τη δουλειά του εμπόρου και που χρειάζονται και ορισμένα μέσα εργασίας για να κάνουν αυτή τη δουλειά όπως: γραφεία, τηλέφωνα, κομπιούτερ, αποθήκες κ.λπ.  (Ένα από τα μη παραγωγικά έξοδα του εμπορικού κεφάλαιου είναι η διαφήμιση, που μάλιστα έχει αυτονομηθεί και έχει γίνει ένας ξεχωριστός κλάδος της παραγωγής. Η βιομηχανία της διαφήμισης παράγει ένα υλικό προιόν που έχει αξία αλλά αυτή δεν προσθέτει αξία στα ίδια τα εμπορεύματα που διαφημίζει, και γι αυτό το λόγο δεν είναι αναγκαία σαν τέτοια στην κομμουνιστική κοινωνία. Δεν είναι σαν τέτοια εννοούμε ότι πλευρές της μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην ενημέρωση και στην καλλιτεχνική δημιουργία ). Η οικονομολογία των ψευτομαρξιστών επιμένει παρόλα αυτά για να φανατίσει τους μικροαστούς ενάντια στο εμπόριο γενικά ότι δεν μπορεί να είναι αναγκαίο ένα πράγμα που δεν είναι παραγωγικό ή σε όρους καπιταλιστικούς δεν παράγει αξία.
Η αντίφαση αυτή (αναγκαίο αλλά όχι παραγωγικό)  λύνεται με το ότι το εμπόριο δεν παράγει αξία αλλά γλυτώνει δηλαδή εξοικονομεί  αξία για την κοινωνία. Να τι γράφει σχετικά με αυτό ο Μαρξ στο 2ο τόμο του «Κεφάλαιου»  στο 6ο κεφ. για τα «έξοδα κυκλοφορίας»:

Γιά τόν κεφαλαιοκράτη (εννοεί τον έμπορο κεφαλαιοκράτη), πού βάζει άλλους νά έργάζονται γι' αυτόν,ή αγορά καί ή πούληση γίνονται κύρια λειτουργία. Επειδή ό κεφα-

λαιοκράτης ιδιοποιείται τό προϊόν πολλών (εννοεί εργαζομένων) σέ μεγάλη κοινωνική κλίμακα,

οφείλει έπίσης νά τό πουλήσει στήν ίδια κλίμακα, καί άργότερα

το χρήμα νά τό ξαναμετατρέψει σέ στοιχεία της παραγωγής. Όπως

πάντα ό χρόνος πώλησης καί αγοράς δέ δημιουργεί αξία. Έδώ ή λειτουργία

του εμπορικού κεφαλαίου δημιουργεί μιάν αυταπάτη. Χωρίς

όμως νά επεκταθούμε έδώ περισσότερο στό ζήτημα, ένα πράγμα είναι

άπό τά πριν ξεκάθαρο: όταν μέ τόν καταμερισμό τής εργασίας μια

λειτουργία, πού αυτή καθαυτή είναι μή παραγωγική, πού αποτελεί

όμως αναγκαίο στοιχείο τής άναπαραγωγής, (η υπογράμμιση δική μας)  μετατρέπεται άπό δευτερεύουσα

λειτουργία πολλών σέ αποκλειστική λειτουργία λίγων, σέ ειδική

τους απασχόληση, δέν άλλάζει ό χαρακτήρας τής ίδιας τής λειτουργίας.

Ένας έμπορος (έδώ τόν παίρνουμε σάν άπλό πράχτορα τής

μεταμόρφωσης τών έμπορευμάτων, σάν άπλό άγοραστή καί πουλητή)

μπορεί μέ τίς επιχειρήσεις του νά συντομεύσει τό χρόνο άγοράς καί

πούλησης γιά πολλούς παραγωγούς. Στήν περίπτωση αυτή πρέπει νά

θεωρείται σάν μιά μηχανή πού μειώνει τήν άνώφελη δαπάνη δύναμης

ή πού βοηθάει ν' άπελευθερωθεΐ χρόνος γιά τήν παραγωγή

Γιά ν' άπλουστεύσουμε τό ζήτημα (έπειδή μόνο άργότερα θά εξετάσουμε

τόν έμπορο σάν κεφαλαιοκράτη καί σάν έμπορικό κεφάλαιο), θά

ύποθέσουμε πώς ό πράχτορας αύτός γιά τίς άγοραπωλησίες είναι ένας

άνθρωπος πού πουλάει τήν εργασία του (ο Μαρξ εννοεί εδώ έναν εμπορικό υπάλληλο). Ό άνθρωπος αύτός ξοδεύει τήν εργατική του δύναμη καί τό χρόνο του έργασίας σ’ αύτές τίς πράξεις

Ε -Χ (μετατροπή του εμπορεύματος σε χρήμα) καί Χ — Ε. (χρήματος σε εμπόρευμα) Επομένως ζεϊ άπ' αύτή τή δουλιά, δπως

λχ. ένας άλλος ζεϊ κλώθοντας ή κάνοντας τό φαρμακοτρίφτη. Εκτελεί

στό προτσές τής άναπαραγωγής μιά άναγκαία (αν καί μή παραγωγική)

λειτουργία, γιατί τό ίδιο τό προτσές άναπαραγωγής περικλείει

καί μή παραγωγικές λειτουργίες. Εργάζεται τό ίδιο όπως καί κάθε άλλος,

τό περιεχόμενο όμως τής δουλιάς του δέ δημιουργεί ούτε άξια ούτε προϊόν.

Ό ίδιος άνήκει στά faux frais [μή παραγωγικά, άλλ' άναγκαΐα έξοδα] τής παραγωγής. Ή ωφελιμότητα του δέ συνίσταται στό δτι μετατρέπει

μιά μή παραγωγική λειτουργία σέ παραγωγική, ή μιά μή παραγωγική

Ιργασία σέ παραγωγική, θ ά ήταν θαύμα άν θά μπορούσε νά

κατορθωθεί μιά τέτια μετατροπή μέ μιά παρόμοια μεταβίβαση τής

λειτουργίας άπό ενα άτομό σέ άλλο. Αντίθετα, ή ώφελιμότητά του

συνίσταται στό δτι σ' αυτήν τή μή παραγωγική λειτουργία δεσμεύεται

ενα μικρότερο μέρος τής εργατικής δύναμης καί τοΰ χρόνου έργασίας

τής κοινωνίας. (οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Ας υποθέσουμε δηλαδή ότι η τιμή ενός εμπορεύματος ισούται με την αξία του και ότι ο έμπορος το αγοράζει από τον παραγωγό καπιταλιστή σε μια τιμή ας πούμε Α και το μεταπουλάει σε μια τιμή Α +α όπου το α αποτελείται από μέσα της εμπορικής εργασίας, από μισθούς και από το κέρδος του εμπόρου. Ο έμπορος πιστεύει ότι αγόρασε από τον παραγωγό κάτι που έχει αξία Α και ότι του πρόσθεσε μια αξία α. Όμως για τη μαρξιστική πολιτική οικονομία το προιόν έχει από την αρχή αξία Α+α και απλά ο βιομήχανος καπιταλιστής εισέπραξε το Α  (από το οποίο πλήρωσε τα μέσα παραγωγής και τους μισθούς και απέσπασε ένα μέρος της  υπεραξίας) και ο καπιταλιστής έμπορος εισέπραξε το α. Αν δεν υπήρχε μεγάλης κλίμακας καπιταλιστικό εμπόριο το προιόν δεν θα στοίχιζε στον καταναλωτή, δηλαδή στην κοινωνία Α+α =Γ που στοιχίζει σήμερα αλλά πολύ περισσότερο.
Εξαπολύουν «το κίνημα της πατάτας» για να σαμποτάρουν την παραγωγή μέσω της προώθησης του παραεμπόριου.

Αλλά αφού στις συνθήκες της πιο ανεπτυγμένης εμπορευματικής παραγωγής όπως είναι η σημερινή είναι κοινωνικά απαραίτητο το εμπόριο τι νόημα έχει όλη αυτή η καμπάνια του καθεστώτος και ειδικά του σοσιαλφασισμού των ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ για άμεσες εμπορικές ανταλλαγές παραγωγών-καταναλωτών χωρίς εμπόρους; Κυνηγάνε αυτοί οι παμπόνηροι και  κυνικοί διαχειριστές ελπίδων, που κάποιοι από αυτούς κάτι ξέρουν από μαρξισμό, μια χείμαιρα; Και αφού ξέρουν πως είναι χείμαιρα γιατί το κάνουν;
Το κάνουν για να σαμποτάρουν την παραγωγή μέσα από το χτύπημα του εμπόριου, ειδικά του πιο μεγάλης κλίμακας, του πιο σύγχρονου εμπόριου εκείνου των σούπερμάρκετ που σαν τέτοιο μειώνει περισσότερο τήν «άνώφελη δαπάνη δύναμης από την κοινωνία» και  «βοηθάει ν' άπελευθερωθεΐ χρόνος για τήν παραγωγή».

 Μάλιστα οι σοσιαλφασίστες (που ηγεμονεύουν πολιτικοϊδεολογικά και πάνω στους φαιούς φασίστες) έχουν από πολλά χρόνια κατασταλάξει σε μια κατανομή ρόλων στο εσωτερικό τους. Άλλο ρόλο παίζουν οι σοσιαλφασίστες του «κομμουνισμού», που θέλουν τάχα την άμεση κατάργηση της καπιταλιστικής οικονομίας (ψευτοΚΚΕ και άλλοι τροτσκιστές) δίχως να το θέλουν τώρα αυτό οι μάζες, δηλαδή δίχως να είναι έτοιμες να πάρουν οι ίδιες την πολιτική εξουσία και τα μέσα παραγωγής στα χέρια τους, και άλλο ρόλο παίζουν οι «ρεφορμιστές» ή οι «ριζοσπάστες» σοσιαλφασίστες. Αυτοί οι τελευταίοι ανέχονται την εμπορευματοπαραγωγική και μάλιστα την καπιταλιστική οικονομία (ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ- «Αριστερό» ΠΑΣΟΚ, ναζιστές) αλλά τη θέλουν να βρίσκεται στην υπηρεσία του λαού ή του έθνους και να είναι κατά του μεγάλου κεφάλαιου, ιδιαίτερα κατά των τραπεζών!
Οι σοσιαλφασίστες του πρώτου είδους, δηλαδή οι ψευτοκομμουνιστές,  χτυπάνε την παραγωγή μέσα από την ίδια την παραγωγική διαδικασία με το να απαιτούν με την πολιτική βία  μια άμεση, χωρίς όρους, χωρίς όρια και ανεξάρτητα από τις ανάγκες και τις δυνατότητες της παραγωγής της συγκεκριμένης επιχείρησης,  υπερτίμηση της τιμής  του εμπορεύματος -  εργατική δύναμη, αλλά και αύξηση του όγκου του,  δηλαδή απαιτούν αύξηση χωρίς όρους και χωρίς όρια του ύψους των μισθών και του αριθμού των εργαζομένων, των αποζημιώσεων, την κατάργηση των απολύσεων ειδικά στις επιχειρήσεις που θέλουν να συντρίψουν, ενώ κάνουν το αντίθετο στις φιλικές τους. Στόχος τους σε αυτές τις επιχειρήσεις είναι να καταργήσουν το κέρδος του καπιταλιστή και όσο μπορούν να το μετατρέπουν σε ζημιά ώστε αυτός να υποχρεωθεί να διακόψει τη λειτουργία της παραγωγικής μονάδας. Στην ουσία οι «κομμουνιστές» σοσιαλφασίστες θέλουν να συντρίψουν τους υλικούς και κοινωνικούς όρους της ίδιας της παραγωγής και μάλιστα μόνο για τους εχθρικούς τους καπιταλιστές και δίχως αυτό να το θέλει ο λαός.  Αντίθετα οι πραγματικοί κομμουνιστές θέλουν να καταργήσουν την ιδιοποίηση αυτών των υλικών και κοινωνικών όρων από όλο ανεξαίρετα το κεφάλαιο μόνο όταν αυτό το θέλει ο λαός και μόνο για να δυναμώσουν να απελευθερώσουν αυτούς τους υλικούς και κοινωνικούς όρους της παραγωγής από τα καπιταλιστικά δεσμά. Στο επίπεδο της άμεσης οικονομικής πάλης οι μαρξιστές παλεύουν για την αύξηση της αμοιβής και την μείωση της έντασης και της διάρκειας της εργασίας πράγματα που έχουν σαν προυπόθεση την ύπαρξη της παραγωγικής μονάδας ενώ έχουν σαν στρατηγικό τους στόχο το πέρασμα της ιδιοκτησίας της παραγωγικής μονάδας στο σύνολο του λαού δηλαδή στο σύνολο των παραγωγών.

Οι «ρεφορμιστές» και οι «ριζοσπάστες» σοσιαλφασίστες, ανάμεσα τους και οι κυβερνητικοί σοσιαλφασίστες (Παπανδρέου-Βενιζέλος-Λοβέρδος-Χρυσοχοίδης-Σαμαράς) αναγνωρίζουν τον καπιταλισμό στο επίπεδο της παραγωγής γιατί πρέπει να φροντίσουν για την παραγωγική δραστηριότητα του αφεντικού τους όταν αυτό ιδιοποιείται τις παραγωγικές δυνάμεις και τον φυσικό πλούτο της χώρας μας: (κρατικολιγάρχες, Γκάζπρομ, ΚΟΣΚΟ). Γι αυτό χτυπάνε την παραγωγή κυρίως μέσα από τη σφαίρα της κατανάλωσης , οπότε και μέσα από το χτύπημα του εμπορίου. Ακόμα και όταν αυτού του είδους οι σαμποταριστές χτυπάνε την ίδια την παραγωγή το κάνουν γιατί τάχα η συγκεκριμένη δραστηριότητα καταστρέφει  τη ζωή του υπόλοιπου πληθυσμού σαν καταναλωτή εμπορευμάτων ή υπηρεσιών ή γενικότερα σαν ατόμων που η βιομηχανία τους στερεί τάχα την ικανοποίηση σημαντικών αναγκών, όπως είναι η αναψυχή (θάλασσες, ποτάμια, άγρια φύση), η μορφωτική καλλιέργεια  (αρχαιότητες) και βέβαια η ίδια η υγεία και η ζωή του πληθυσμού (μόλυνση του περιβάλλοντος).
Αυτού του είδους οι σοσιαλφασίστες σαμποταριστές επιδιώκουν την υποτίμηση της τιμής των καταναλωτικών προιόντων κάτω από το κοινωνικά αναγκαίο για την παραγωγή τους. Το χτύπημα των «ψηλών εμπορικών τιμών» για τον καταναλωτή είναι το πιο βασικό τέτοιο εργαλείο έμμεσων χτυπημάτων στην παραγωγή, είτε στην αγροτική παραγωγή απ ευθείας είτε στην βιομηχανία τροφίμων, είτε στη βιομηχανία φαρμάκων (Χρυσοχοίδης παλιότερα, Λοβέρδος τώρα). Το χτύπημα της παραγωγής μέσω του χτυπήματος του εμπορίου γίνεται με  πολλά προσχήματα που το βασικότερο είναι η κατηγορία για αισχροκέρδεια και πιο ειδικά για σχηματισμό καρτέλ την ώρα που η βιομηχανία τροφίμων, όπως κάθε άλλη ελαφριά βιομηχανία στην Ελλάδα σε γενικές γραμμές πνίγεται μέσα στον πιο σκληρό ανταγωνισμό. Η κατηγορία του σοσιαλφασισμού για σχηματισμό καρτέλ (συντονισμένες πρακτικές) στην ελαφριά βιομηχανία, που ήταν σχεδόν πάντα ως τώρα αναπόδεικτη, τουλάχιστον για τις πιο σημαντικές από αυτές, χρησιμοποιήθηκε και ενάντια στην αγορά της καταναλωτικής (και λιγότερο της παραγωγικής) τραπεζικής πίστης την εποχή της ακμής της και σε μια περίοδο όπου τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις τράπεζες τον έζησε ο καθένας. Στην ουσία ο μεγαλύτερος προστάτης και προωθητής της αιχροκέρδειας είναι ο ίδιος ο καθεστωτικός σοσιαλφασισμός. Είναι τέτοιος όχι μόνο και όχι τόσο όταν αισχροκερδεί μέσω των ΔΕΚΟ που ελέγχει χτυπώντας καταναλωτές και παραγωγούς της βαριάς βιομηχανίας, αλλά κυρίως όταν προστατεύει ή και  προωθεί τα παράνομα εμπορικά κυκλώματα, χοντρικής και λιανικής που το ονομάζουν γενικά  παραεμπόριο από την πλευρά του της φοροδιαφυγής.  Στην ουσία πρόκειται για ένα μαυραγορίτικο εμπόριο, ιδιαίτερα είναι τέτοιο το λαθρεμπόριο με έδρα την Κίνα το οποίο με εργαλείο του τους λιανοπωλητές του δρόμου, δηλαδή του λιανεμπόριου χωρίς έξοδα εκτοπίζει ένα μέρος απ’ το νόμιμο εμπόριο και μ’ αυτό τον τρόπο χτυπάει τη ντόπια βιομηχανική παραγωγή κυρίως στην ένδυση και υπόδηση. Και τούτο γιατί αυτού του είδους η παραγωγή  δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα παράνομα κυκλώματα που το σοσιαλφασιστικό καθεστώς επιτρέπει να χρησιμοποιούν οι φιλικές του δυνάμεις. Με ανάλογους τρόπους το σοσιαλφασιστικό καθεστώς χτυπάει ήδη και σκοπεύει να χτυπήσει στο μέλλον περισσότερο το μεγάλης κλίμακας νόμιμο εμπόριο των αγροτικών προιόντων για να προωθήσει κάθε «δημαρχιακό παραεμπόριο» ή κάθε άλλο παραεμπόριο. Και τούτο  γιατί κάθε παραεμπόριο έχει υπο-πολλαπλάσια κόστη. Ότι χειρότερο λοιπόν ποιοτικά προιόν, ότι λαθρεμπορικό, ότι μεταβαπτισμένο σε ελληνικό θα μπορεί να περνάει μοιραία μέσα από αυτά τα κυκλώματα της παρακρατικής αρπαχτής και θα συντρίβει ότι πιο προωθημένο. Ο εκτοπισμός του πιο σύγρονου, του πιο μεγάλης κλίμακας, και του σχετικά πιο έντιμου με αστικούς όρους εμπόριου θα φέρει σε πολύ μειονεκτική θέση την βιομηχανικής κλίμακας παραγωγή αγροτικών προιόντων που αντιστοιχεί σε αυτό το εμπόριο,  που χρειάζεται δηλαδή αυτό το εμπόριο για να αναπαραχθεί σε όλο και πιο διευρυμένη κλίμακα. Ιδιαίτερα θα χτυπηθεί καίρια ο μηχανισμός παραγωγής-κυκλοφορίας που ενοχλεί θανάσιμα τους σαμποταριστές στο επίπεδο της αγροτικής παραγωγής:  το βιομηχανικής οργάνωσης αγρόκτημα και η βιομηχανία τροφίμων στη μια άκρη – και στην άλλη άκρη το σούπερμάρκετ που αποτελεί τη σύγχρονη μορφή συγκέντρωσης του λιανεμπόριου και τη σύνθεσή του με το χοντρεμπόριο σε επίπεδο χώρας.

Αλλά το δημοτικό παραεμπόριο δεν είναι ο μόνος και ίσως να μην είναι  ο κύριος σκοπός των ρωσόδουλων σαμποταριστών καθώς αυτό θα συναντήσει όπως είπαμε παραπάνω σύντομα τις αντιθέσεις του από την υπόλοιπη κοινωνία και κυρίως τις ανυπέρβλητες εσωτερικές αντιφάσεις του. Φαίνεται μάλλον ότι το δημοτικό παραεμπόριο θα βοηθάει να στήνονται δομές σοσιαλφασιστικού παρακρατικού και κρατικού ελέγχου στην ανεπτυγμένη παραγωγή και στο εμπόριο και θα ενισχύει την επιθετική ψευτο-αντικαπιταλιστική προπαγάνδα κατά των «ψηλών τιμών» που διευκολύνει αυτόν τον έλεγχο. Αυτήν την πρόθεση την μαρτυρά  όσο τίποτα άλλο το κατ εξοχήν κόμμα του «ρεφορμιστικού» και «κυβερνητικού» σοσιαλφασισμού, η ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη. Να τι λέει αυτός ο ανώτερος κρίκος στην γενετική εξέλιξη των πολιτικών χαμαιλεόντων: 
 «Το "κίνημα της πατάτας" είναι μια ακτιβιστική κίνηση η οποία αναδεικνύει ένα υπαρκτό πρόβλημα. Για αυτό την χαιρετίζουμε και την υποστηρίζουμε. Φέρνει στο προσκήνιο τη γκρίζα ζώνη των τιμών των προϊόντων, από τη στιγμή που εγκαταλείπουν το χωράφι και μέχρι να φτάσουν στο ράφι του καταναλωτή. Θέτει την πολιτεία προ των ευθυνών της. Μια πολιτεία που μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να ελέγξει την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς, τα καρτέλ, τον ανταγωνισμό. Αλλά και οι παραγωγοί, καταλαβαίνουν πλέον τα πλεονεκτήματα της συλλογικής δράσης. Μια νέα ισορροπία θα πρέπει να επιτευχθεί ανάμεσα στην αμοιβή του κόπου του παραγωγού που παράγει ποιότητα και συνεταιρίζεται και στο διαθέσιμο από τον καταναλωτή εισόδημα. Στο πλαίσιο αυτό η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να έχει καταλυτικό ρόλο, υποβοηθώντας στην άμεση επαφή παραγωγών και καταναλωτών επ’ ωφελεία και των δυο μερών, προσεγγίζοντας το θέμα με φαντασία, δημιουργώντας νέες δομές που θα έχουν θετικό αντίκτυπο στην ζωή της πόλης».

Απ’ όλες τις παραπάνω φράσεις που έχουμε υπογραμμίσει, η πιο ανησυχητική είναι η «προσέγγιση του θέματος με φαντασία». Οι τύποι αυτοί έχουν τόσο αστείρευτα καταστροφική φαντασία που φτάνει να την συνδυάσει κανείς με τις λέξεις κλειδιά: «αυτοδιοίκηση», «έλεγχος» και «πολιτεία», για να γεμίσει αγωνία για το μέλλον αυτού του τόπου. Αυτό πάντως που μπορούμε να προσθέσουμε είναι ότι εκτός από το να χτυπήσουν το υγιές εμπόριο, την αγροτική παραγωγή και τη βιομηχανία τροφίμων, βλέπουν το δημαρχιακό παραεμπόριο και σαν ένα μέσο για να επέμβουν στους συνεταιρισμούς που τελευταία προσπαθούν να ξαναγεννηθούν από τις στάχτες τους σε προοδευτική βάση.

Πως να απαντήσουμε πρακτικά στους δημαγωγούς
Βέβαια δεν είναι να περιμένουμε να γίνει ύλη η φαντασία του Κουβέλη, του Τσίπρα και των κυβερνητικών φίλων τους για να αντιδράσουμε. Πρέπει να αντιδράσουμε από τώρα και σε όλα τα επίπεδα και κυρίως πρακτικά. Στη συγκεριμένη περίπτωση πρέπει απέναντι στο παραεμπόριο των σοσιαλφασιστών, αλλά και γενικότερα απέναντι στο υπαρκτό εμπόριο της αισχροκέρδειας που αυτοί ποτέ τους δεν πολέμησαν αλλά το χρειάζονται για να κάνει κακό στην παραγωγή, πρέπει να αντιτάξουμε μια άλλη μίνιμουμ δημοκρατική και πατριωτική γραμμή που θα αντιπαλεύει το παραγωγικό σαμποτάζ στο επίπεδο της παραγωγής και του εμπορίου γενικά.  Το ότι οι τιμές των αγροτικών προιόντων στη χώρα μας είναι ψηλές σε σχέση με εκείνες χωρών με πολύ ψηλότερα μεροκάματα από τα δικά μας δε οφείλεται σαν γενικό φαινόμενο ούτε στην αισχροκέρδεια των βιομηχανιών των τροφίμων, ούτε των εμπόρων, όπως ισχυρίζεται ασταμάτητα η καθεστωτική προπαγάνδα  αλλά στην χαμηλή παραγωγικότητα της ελληνικής γεωργίας. Είναι ο μικροπαραγωγικός και επιστημονικοτεχνικά καθυστερημενος χαρακτήρας της ελληνικής γεωργίας αυτός που κάνει τον μικρομεσαίο αγρότη υποχείριο της εμπορικής αισχροκέρδειας αν και αυτή είναι λιγότερη από όση ισχυρίζονται γενικά οι σοσιαλφασίστες. Αλλά αυτός ο χαρακτήρας δεν οφείλεται πια στις γενικές ιστορικές αδυναμίες του ελληνικού καπιταλισμού αλλά στα μεθοδικά  στρατηγικά χτυπήματα που έχουν δοθεί στη γεωργία από τους σαμποτέρ τα τελευταία 30 χρόνια με την οργάνωση όλων των αδυναμιών του λαού και του έθνους σε ένα καταστροφικό σύστημα το οποίο πάλεψε 1. για την μεθοδευμένη διατήρηση του κατατεμαχισμού της γης με την υπονόμευση κάθε αναδασμού αλλά και κάθε χωροταξικού της υπαίθρου που θα ξεχώριζε τις αγροτικές χρήσεις γης και θα διευκόλυνε την συγκέντρωση της καλλιεργήσιμης γης αλλά και εκείνης των μηχανικών μέσων καλλιέργειας που σήμερα κατασπαταλιούνται μέχρι γελοιότητας 2. Για τη διάβρωση, το προβοκάρισμα και τη διάλυση του συνεταιριστικού κινήματος σε πρωτοφανή βαθμό πράγμα που επειδείνωσε στο έπακρο έφερε την σπατάλη ανθρώπινων, μηχανικών, και φυσικών πόρων στην παραγωγή και το εμπόριο και δυνάμωσε τα ολέθρια αποτελέσματα του κατατεμαχισμού της γης 3. Για την παρεμπόδιση των στρατηγικών έργων αγροτικής υποδομής, ιδιαίτερα εκείνου της εκτροπής του Αχελώου, για το τσάκισμα της γεωτεχνικής έρευνας καθώς και για την εξαφάνιση της κρατικής επιστημονικοτεχνικής βοήθειας και επιμόρφωσης των αγροτών. Μια χαρακτηριστική εκδήλωση σαμποτάζ είναι ότι αφέθηκε να ρημαχτεί ο πλούτος των ποικιλιών στην φυτική και ζωική παραγωγή, ότι υπονομεύτηκε  η δημιουργία νέων προσαρμοσμένων ποικιλιών και ότι δαιμονοποιήθηκε η βιοτεχνολογία 4. για την αρνητική χρησιμοποίηση των επιδοτήσεων ώστε να εθιστούν οι μικροί και μεγαλύτεροι παραγωγοί στο χαμηλό επίπεδο παραγωγικότητας και στη σπατάλη, στην ηθική διαφθορά (με τις κλεψιές των επιδοτήσεων), στην παραγωγική διαφθορά (με την οργανωμένη καταστροφή της παραγωγής στις χωματερές) και στην ταξική διαφθορά  (με την μετατροπή τους σε ραντιέρηδες και μισοδουλοχτήτες), 5. Για τον μεθοδευμένο εμπορικό περιορισμό της γεωργίας στα στενά εθνικά πλαίσια για να μην μπορεί να ενωθεί η ελληνική γεωργική παραγωγή με την ευρωπαίκή αγορά και να μείνει υποχείριο της ρωσοκρατούμενης «εθνικής» πολιτικής αλλά και να προσανατολιστεί όλο και περισσότερο προς την ανατολική αγορά.
Για ένα δημοκρατικό και επαναστατικό κίνημα ενάντια στους σαμποταριστές
Αυτή η ατέλειωτη υπονόμευση της αγροτικής παραγωγής, που έχει σαν πρακτικό της αποτέλεσμα να ακριβαίνουν τα τρόφιμα και τώρα πια να φτωχαίνουν οι αγροτοπαραγωγοί, μπορεί να αντιμετωπιστεί πάνω απ’ όλα με ένα αντι-σαμποταριστικό κίνημα, που είναι δευτερευόντως ένα παραγωγικό και κύρια ένα πολιτικό κίνημα. Λέγοντας δευτερευόντως παραγωγικό εννοούμε το εξής: Ότι παλεύει με ένταση πχ για τη δημιουργία συνεταιρισμών όσο γίνεται πιο δημοκρατικών, όσο γίνεται πιο βαθιά εμπλεκόμενων στην ίδια την παραγωγική διαδικασία. Επίσης προσπαθεί ώστε αυτοί οι συνεταιρισμοί να ενσωματώνουν μέσα τους όσο γίνεται πιο πολύ την παραμερισμένη φτωχή αγροτιά και να αλλάζουν την κατάστασή της. Όμως αυτά δεν πρέπει να τα προωθούμε τόσο γι αυτή καθεαυτή την αγροτική παραγωγή, αλλά για να κάνουμε πιο «εποπτική», δηλαδή πιο κατανοητή στις μάζες μέσα από την ίδια τους την πείρα την πολιτική μας δουλειά, δηλαδή για να συσπειρώνουμε διαρκώς όλο και πιο πλατιές κοινωνικές δυνάμεις ενάντια στους σοσιαλφασίστες σαμποτέρ που είναι από τη φύση τους υποχρεωμένοι να χτυπήσουν κάθε προοδευτικό συνεταιριστικό κίνημα. Επίσης πρέπει να υποστηρίξουμε παντού και στην πόλη και στην ύπαιθρο αντίστοιχα δημοκρατικά εθελοντικά κινήματα και διαφανείς ενώσεις καταναλωτών που αξιολογούν και ελέγχουν προιόντα και που πολεμάνε την αισχροκέρδεια του εμπορικού αλλά και του γεωργικού και του βιομηχανικού παραγωγικού κεφάλαιου  .
Ένα τέτοιο αντι-σοσιαλφασιστικό κίνημα στην ύπαιθρο θα γίνει και η πολιτική βάση, η προϋπόθεση για ένα προλεταριακό επαναστατικό κίνημα. Αυτό πρέπει να ξεκινήσει από την δημοκρατική και αντιιμπεριαλιστική - πατριωτική πάλη ενάντια στους σαμποτέρ, αλλά δεν πρέπει να μείνει μόνο στο δημοκρατικό και πατριωτικό συνεταιριστικό κίνημα που είναι στην οικονομική ουσία του ένα αστικό κίνημα, αλλά να προετοιμάζει πολιτικά και ιδεολογικά το βιομηχανικό προλεταριάτο, το προλεταριάτο γης και τη φτωχή αγροτιά για την πολιτική εξουσία τους και στην ύπαιθρο. Αυτή η εξουσία, στο οικονομικό επίπεδο σημαίνει κοινωνικοποίηση της παραγωγής σε όλο και ανώτερη σφαίρα  μέχρι την κατάκτηση της ιδιοχτησίας όλου του λαού στα μέσα της παραγωγής και την κατάργηση της εμπορευματικής παραγωγής και του εμπόρου που τόσο πολύ καμώνεται πως επιδιώκει ο «μαρξιστής» Τσίπρας από τώρα κι όλας. Αν βέβαια μέσα από το συνεταιριστικό κίνημα αδυνατίσουμε τον σοσιαλφασισμό θα δώσουμε μεγάλη ώθηση και στο εργατικό επαναστατικό κίνημα γιατί ο σοσιαλφασισμός είναι η πιο προωθημένη μορφή εργατικής προδοσίας και αποσύνθεσης. Αλλά με αδύναμο το σοσιαλφασισμό και η σοσιαλδημοκρατία θα μείνει χωρίς την σκληρή ταξική καθοδήγησή της οπότε η αστική τάξη θα μείνει πολιτικά πολύ μόνη της και γι αυτό θα είναι πολύ ευάλωτη.  Στην πραγματικότητα το μεγαλύτερο πρόβλημα για την επαναστατική αλλά και την δημοκρατική δουλειά στην ελληνική ύπαιθρο σήμερα είναι η απουσία σε μεγάλο βαθμό ενός μαζικού, και δεμένου με τον υπόλοιπο λαό προλεταριάτου γης. Η μεγαλύτερη ζημιά που έχει κάνει το καθεστώς τα τελευταία χρόνια στην ύπαιθρο είναι ότι φρόντισε και φροντίζει να φέρνει διαρκώς καινούργιες φουρνιές όλο και πιο φτηνών μεταναστών για να σπάνε ασταμάτητα τα προηγούμενα μεροκάματα στα χωράφια και να εκτοπίζουν σε μεγάλο βαθμό τους παλιότερους πιο ακριβούς και πιο δεμένους κοινωνικά με τον ντόπιο πληθυσμό μετανάστες. Δηλαδή το εγκληματικό αυτό καθεστώς ειδικά στην ύπαιθρο «αλλάζει διαρκώς εργατική τάξη»  για να είναι σίγουρο ότι δεν θα του προκύψει μια επανάσταση ακόμα και αν ο μισός πληθυσμός της χώρας ψάχνει στα σκουπίδια για φαί. Βέβαια κάθε πράγμα έχει μέσα του το αντίθετό του, οπότε και κάθε μειονέκτημα μπορεί να μετατραπεί σε πλεονέκτημα. Ήδη οι σαμποταριστές με την χρεωκοπία και την προϊούσα καταστροφή της βιομηχανίας στέλνουν ένα κομμάτι ανέργων εργατών από την πόλη στην ύπαιθρο είτε σαν μικροπαραγωγούς είτε σαν εργάτες γης. Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να ενισχύσουν την ριζοσπαστικοποίηση της υπαίθρου που ήδη βγαίνει μαζικά από τις αυταπάτες της προηγούμενης εποχής των επιδοτήσεων και των φτηνών δανείων και να δώσουν μια νέα ώθηση στην πάλη ενάντια σε όλα τα στοιχεία της διαφθοράς, της αντιανάπτυξης και της υπερεκμετάλλευσης. Βέβαια την ίδια ριζοσπαστικοποίηση επιχειρεί να εκμεταλλευτεί και μάλιστα όντας πιο καλά πλασαρισμένος ο φασισμός. Αν αυτός δεν προλάβει, τότε το πιο νέο προλεταριάτο γης, όντας απόλυτα εκμεταλλευόμενο, απόλυτα χωρίς ασφάλεια και συχνά με αρκετή μόρφωση μπορεί αν αγκαλιαστεί από το υπόλοιπο προλεταριάτο, ιδιαίτερα εκείνο των βιομηχανικών εργατών της επαρχίας, να οργανωθεί για την ενότητα και την υπεράσπιση του μεροκάματου στους αγρούς και τελικά να γίνει μια σπουδαία επαναστατική δύναμη.
Με τέτοια κινήματα μπορούν να αποκαλυφθούν και να συντριβούν τα προβοκατόρικα αντιδραστικά κινήματα, τύπου διοδίων, τύπου αγανακτισμένων, τύπου πατάτας κλπ. Βέβαια αυτά θα έρχονται και θα σβήνουν αλλά οι σκηνοθέτες τους θα προετοιμάζουν διαρκώς νέες μεγαλύτερες προβοκάτσιες και νέες αντιδραστικές φαντασμαγορίες. Όμως κάθε μια νέα αποτυχία τους θα αποσαθρώνει το γενικότερο οικοδόμημα  τους. Ήδη μόλις τώρα που τελειώνουμε αυτό εδώ το κείμενό μας ακούσαμε από κάποιους καταναλωτές της «πατάτας του ΣΥΡΙΖΑ» φράσεις του τύπου «ρε παιδί μου μέσα στο σακί δεν βρήκα ούτε μια που να είναι καλή». Έτσι η πρώτη εικόνα που έχει ο καταναλωτής για την επιχείρηση «εξαφάνιση του έμπορα», είναι η εξαφάνιση της πατάτας του.

Αθήνα 22 Μάρτη 2011